فیلم The French Dispatch 2021

یک بار دیگر یک اثر هنری درخشان! فیلم همه شاخصه‌های آشنای وس اندرسن را دارد، اما این بار حتی طرفداران پر و پا قرص سبک منحصربه‌فرد او هم ممکن است احساس کنند تحت‌فشار قرار گرفته‌اند. هر بخش تولید فیلم چنان درخشان است که می‌توان آن را «شاهکار فنی» خواند؛ پر از اجراهای فوق‌العاده در تمام سطوح. متأسفانه کلیشهٔ «سبک بر محتوا غلبه دارد» برای این اثر...

یک بار دیگر یک اثر هنری درخشان! فیلم همه شاخصه‌های آشنای وس اندرسن را دارد، اما این بار حتی طرفداران پر و پا قرص سبک منحصربه‌فرد او هم ممکن است احساس کنند تحت‌فشار قرار گرفته‌اند. هر بخش تولید فیلم چنان درخشان است که می‌توان آن را «شاهکار فنی» خواند؛ پر از اجراهای فوق‌العاده در تمام سطوح. متأسفانه کلیشهٔ «سبک بر محتوا غلبه دارد» برای این اثر کاملاً صادق است. وفور ویژگی‌های اندرسنی، روایت نه‌چندان جذاب و شخصیت‌هایی که از نظر احساسی خالی‌اند را به داستانی بسیار پیچیده و دشوار برای دنبال کردن تبدیل کرده است. به چهار کلمه خلاصه: زیادی است… امتیاز: C+ ساخته‌ای بی‌نقص و فوق‌العاده لذت‌بخش. این تنها دومین فیلم وس اندرسنی است که دیده‌ام (اولی Moonrise Kingdom بود که چندان دوست نداشتم)، و حالا بهتر متوجه هیاهویی می‌شوم که حولِ نام این کارگردان وجود دارد. The French Dispatch کیفیتِ کار را نشان می‌دهد، ساده و روشن. بازیگران گروهی بسیار دل‌چسب‌اند و چهره‌های آشنای زیادی در هر بخش دیده می‌شوند که هر یک اجراهای سرگرم‌کننده‌ای ارائه می‌دهند. فرانسس مک‌دورمند برای من درخشان‌ترین اجرا را دارد و بعد از او بنیشیو دل تورو قرار می‌گیرد؛ اگرچه صادقانه بگویم همه شگفت‌انگیزند — از اون ویلسون تا آدریان برودی، لئا سدوق، تیموتی شالامه و جفری رایت. کریستف والتز، ویلم دافو و بیل موری هم حضور دارند؛ انتخاب بازیگران واقعاً خارق‌العاده است. فیلم‌های داستانی مرکب گاهی برای من به‌صورت «یا موفق یا ناموفق» هستند، اما خوشبختانه اینجا از دیدن نحوه شکل‌گیریِ چنین فیلمی لذت بردم. این اثر بخش‌ها را به‌خوبی به هم پیوند می‌دهد و فیلم‌برداری، تدوین و سایر جنبه‌های تصویری چشم‌نواز هستند. بخش انیمیشنی را هم دوست داشتم. مانند هر روزنامه یا مجله‌ای که این مجموعه از آن الهام گرفته، برخی «مقاله‌ها» جالب‌تر از بقیه‌اند — و این فیلم هم همین را ارائه می‌دهد. سه داستان کشیده شکلِ هستهٔ این کمدی تا حدی سورئال را می‌سازند. همان‌طور که از وس اندرسن انتظار می‌رود، این قصه‌ها جورواجورند و توسط بازیگرانی که از پسِ نقش‌ها خوب برآمده‌اند به‌خوبی ارائه می‌شوند. مورد علاقه‌ام از سه داستان، آنِ فرانسس مک‌دورمند و تیموتی شالامه بود که نوعی پارودیِ همینگوِی‌وار از انقلابی را نشان می‌داد که روی صفحهٔ شطرنج fought — با نتایجی نسبتاً بامزه. طنز یکی از ویژگی‌های برجستهٔ فیلم است؛ شاید نتوان آن را صرفاً یک کمدی خالص دانست، اما شوخی‌ها و موقعیت‌های بامزه فراوان‌اند. برای گرفتن بهترین نتیجه باید با دقت تماشا کرد تا بازی‌ها، فیلمنامه و به‌ویژه تصاویر — که به‌سادگی بین سیاه‌وسفید و رنگی جابجا می‌شوند و هم روشن و زنده‌اند و هم گاهی به‌اندازهٔ دیالوگ‌ها اطلاعات منتقل می‌کنند — را درک کرد. در برخی مواقع فیلم از نفس می‌افتد، موضوعات می‌توانستند فشرده‌تر باشند و دو داستان فرعی — به‌ویژه گزارش سفر با اون ویلسون در آغاز فیلم — آن‌طور که باید برای من کار نکرد. من طرفدار عجیب‌و‌غریب‌بودن بی‌قید نیستم — اغلب یا موفق است یا نه — اما اینجا بیشتر مواقع موفق است و همراه با نگاهی کنایه‌آمیز به ارزش‌های روزنامه‌نگاری، اندکی رومانس و رفتارهای بامزهٔ بنیشیو دل تورو، قطعاً ارزش دیدن دارد. تماشای فیلمی از وس اندرسن ضیافتی است برای چشم. معدود کارگردانانی زبان بصری‌ای به این تمایز دارند؛ وقتی فیلم وس اندرسن را می‌بینی، بلافاصله می‌فهمی که اثرِ اوست. The French Dispatch هم از این قاعده مستثنی نیست. این فیلم مجموعه‌ای از ویگنت‌هاست از دفتر خارجی خیالی روزنامهٔ Liberty, Kansas Evening Sun و آخرین شمارهٔ آن پس از مرگِ سردبیرش، آرتور هاوایزر جونیور (با بازی بیل موری). هر صحنه مانند یک نقاشی طبیعت بی‌جان فوق‌العاده دقیق است که مخاطب را به شهر رؤیاییِ فرانسوی Ennui-sur-Blasé می‌برد. این همان جهانی است که اگر همه‌مان عینکِ رُز به چشم می‌زدیم، می‌دیدیم. این فیلم شاید با The Grand Budapest Hotel برای جایگاهِ محبوب‌ترین فیلم وس اندرسن رقابت کند. دیوانه‌وار و خلاق است. ریتم فیلم آن‌قدر تند است که برای قدردانی کامل نیاز به تماشای دوباره دارد. حیف که روی پردهٔ بزرگ سینما ندیدم. آیا اشاره کردم بازیگران فوق‌العاده‌اند و چه اجرای درخشانی ارائه داده‌اند؟