فیلم The Stepford Wives 2004

بازسازیِ کمدی و سردرگمِ فیلمِ کلاسیکِ 1975 زوجی (نیکول کیدمن و مَتیو برودریک) از نیویورک به استپفورد، کانکتیکات نقل مکان می‌کنند؛ جایی که بسیاری از همسرانِ روستا تماماً وقفِ شوهران، خانه و باغ و آرایش و آمادگی برای روابط جنسی به‌نظر می‌رسند. شوهر به سازمانِ مرموزِ مردانهٔ شهر می‌پیوندد که به نظر می‌رسد در حال توطئه‌ای پنهان است. بتی میدلر نقش دوستِ نزدیکِ جوآنا را بازی...

بازسازیِ کمدی و سردرگمِ فیلمِ کلاسیکِ 1975 زوجی (نیکول کیدمن و مَتیو برودریک) از نیویورک به استپفورد، کانکتیکات نقل مکان می‌کنند؛ جایی که بسیاری از همسرانِ روستا تماماً وقفِ شوهران، خانه و باغ و آرایش و آمادگی برای روابط جنسی به‌نظر می‌رسند. شوهر به سازمانِ مرموزِ مردانهٔ شهر می‌پیوندد که به نظر می‌رسد در حال توطئه‌ای پنهان است. بتی میدلر نقش دوستِ نزدیکِ جوآنا را بازی می‌کند و گلِن کلوز و کریستوفر واکن هم در نقشِ چهره‌های بلندپایهٔ جامعه حضور دارند. «همسران استپفورد» (2004) بازسازیِ کمیکِ سردرگمی از فیلمِ نمادینِ 1975 است. فیلم در ابتدا ممکن است وانمود کند که یک سِنتِ بامزه و اغراق‌شده است و تا حدی هم چنین است، اما با وجودِ بازیگران مطرح، با یک شخصیتِ کلیشه‌ای و آزاردهندهٔ «همجنس‌گرا» و به‌ویژه نگارشِ پریشان روبه‌رو است؛ بازنویسی‌ها و فیلم‌برداری‌های اضافی (reshoots) روایت را تکه‌پاره کرده و حفره‌های داستانی بزرگی پدید آورده‌اند. نمونهٔ بارزِ تناقض‌ها این است که در بخشی از فیلم تلویحاً گفته می‌شود همسران با روبات جایگزین می‌شوند—مثلاً یک زن به‌عنوان دستگاه خودپرداز استفاده می‌شود—اما در پایان جوآنا (کیدمن) پی می‌برد که در واقع آن‌ها با کاشت ریزتراشه‌هایی در مغز شست‌وشو شده‌اند. اگر این حرف درست باشد، پس چرا نسخهٔ اندرویدیِ جوآنا هم وجود داشت؟ آیا مردان میانِ مدلِ روبات و مدلِ انسان-با-ریزتراشه حق انتخاب دارند؟ آیا «لوازم جانبی» هم انتخاب می‌شود؟ این سؤال‌ها هرگز پاسخ داده نمی‌شود. مدتِ زمانِ فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در کانکتیکات و نیویورک/نیوجرسی فیلم‌برداری شده است. امتیاز: D+ با وجودِ بازیگرانِ درجهٔ یک، فیلم واقعاً ضعیف و نامنظم است و بیش از آنکه داستانی منسجم داشته باشد، حولِ ستاره‌ها می‌چرخد. جوآنا، مدیر تلویزیونی (نیکول کیدمن)، مدت‌ها بیش از حد خود را فرسوده کرده، دچار افتِ روانی می‌شود و شوهر کم‌رمقش والتر (مَتیو برودریک) او را به باغچه‌ها و چمن‌کاری‌های بی‌روحِ استپفورد می‌فرستد. خیلی زود متوجه می‌شوند که این احتمالاً خشک‌ترین و بدونِ جذبه‌ترین مکانِ ممکن است. همسایگان زوج‌هایی دارند که شایستهٔ جایزهٔ تهی‌مغزی‌اند—دل‌بسته به ظاهر، لباس، مو و باغ‌شان—درحالی‌که مردان تحتِ نظرِ «مایک ولینگتون» و همسرِ مجللش «کلِر» زندگیِ راحتی دارند. خوشبختانه «بابی» (بتی میدلر) تنها صدای نزدیک به عقل در این واحهٔ کمالِ زنانه است و کمکی مبهم به جوآنا می‌کند، اما این پرسش باقی است که آن‌ها چه مدت در برابر تأثیرات رازآمیزِ اسپا و باشگاهِ آقایان مقاومت می‌کنند. واقعیت این است که چیزِ چندانی برای دوست داشتن یا لذت بردن در فیلم وجود ندارد. برای موفق بودن، فیلم به طنز و کاریزمای بسیار بیشتری نیاز داشت؛ روایت خیلی یکنوا و کند پیش می‌رود و چیزی برای چنگ زدنِ مخاطب باقی نمی‌گذارد. میدلر شاید بهترین شانس را برای تزریقِ کمی شخصیت داشت، اما حتی او هم با دیالوگ‌های طولانی و اجرای بی‌رنگ دست‌وپنجه نرم می‌کند. از لحاظِ بصری فیلم قابل‌قبول به نظر می‌رسد و تلاش‌هایی صورت گرفته، اما بقیهٔ اجزا ضعیف و ناامیدکننده‌اند. فیلمِ 1975 هم فیلمِ فوق‌العاده‌ای نیست، اما به‌مراتب از این بازسازی بهتر است.