فیلم 100 Girls 2000

اگر از کسانی هستید که به‌خاطر «مشکل‌دار» بودن یک اثر را دوست ندارند، بهتر است از فیلم «100 Girls» فاصله بگیرید. حتی اگر این توصیف دربارهٔ سلیقه‌تان صدق نکند، احتمالاً باز هم توصیه می‌کنم «100 Girls» را از دست بدهید. حتی اگر وسواس عجیب فیلم نسبت به دوگانه‌های جنسیتی، لحظات شیرین‌مآب و قهرمان‌نمایی که در بهترین حالت کهنه و در بدترین حالت آسیب‌زننده‌اند، و روابط غریب...

اگر از کسانی هستید که به‌خاطر «مشکل‌دار» بودن یک اثر را دوست ندارند، بهتر است از فیلم «100 Girls» فاصله بگیرید. حتی اگر این توصیف دربارهٔ سلیقه‌تان صدق نکند، احتمالاً باز هم توصیه می‌کنم «100 Girls» را از دست بدهید. حتی اگر وسواس عجیب فیلم نسبت به دوگانه‌های جنسیتی، لحظات شیرین‌مآب و قهرمان‌نمایی که در بهترین حالت کهنه و در بدترین حالت آسیب‌زننده‌اند، و روابط غریب و ناراحت‌کنندهٔ بین شخصیت‌ها را نادیده بگیرید، در نهایت با یک داستان بی‌رمق و کلیشه‌ای روبه‌رو می‌شوید که توسعهٔ شخصیت در آن کم‌رنگ است و پیام فیلم با سیر داستان هم‌خوانی ندارد. نمی‌گویم «100 Girls» هرگز نمی‌توانست موفق باشد؛ برای بعضی بیننده‌ها شاید کار کند، ولی در این اجرا چنین نیست. تماشای این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود؛ دوباره هم می‌بینم و آن را توصیه می‌کنم. بعد معمایی این کمدی رمانتیک را دوست داشتم؛ هرچند تا حدی غیرواقعی است، اما دیدن یک شخصیت واقعاً «خوب» تازگی دارد. آشنا شدن واقعی با صد دختر کار بزرگی است، و هرچند معمای اصلی پیچیده نیست، به‌هرحال فرصتی برای پرداخت بیشتر به شخصیت‌ها در حین جستجوی قهرمان فراهم می‌کند. جاناتان تاکر در نقش اصلی خیلی خوب عمل می‌کند بدون اینکه فیلم را تنها به دوش بکشد. بازیگران زن (و جیمز دی‌بلو) نقش‌های قابل‌توجهی دارند و چند چهرهٔ آشنا هم دیده می‌شوند. بازی‌ها خوب، فیلمنامه محکم و اجرا دلنشین است، اما طرح کلی موجب می‌شود بخش زیادی از مواد داستانی کم‌اثر به‌نظر برسند؛ در اینجا بندرت یک سرنخ مستقیم به سرنخ بعدی می‌رسد و بیشتر به بن‌بست ختم می‌شود. در پایان کارهایی بامزه برای جبران انجام می‌دهند، اما تا آن زمان داستان اصلی تا حدی تمام شده است. در مجموع، یک کمدی رمانتیک کوچک و دوست‌داشتنی است و ارزش دیدن دارد. فیلم چندان عالی نیست اما واقعاً خنده‌دار است. در طول فیلم خیلی می‌خندیدم. ارزش یک بار دیدن را دارد.