انیمیشن Garfield 2004

از این فیلم خوشم آمد؛ همیشه نسخه‌های لایو اکشن انیمیشن‌ها را دوست دارم و در این مورد هم لحظاتی هست که خوب کار شده—مثلاً غُرغُر گارفیلد به‌خاطر اینکه جان، اودی را به خانه آورده، صحنه‌ای بامزه است. اما به‌طور کلی فیلمی فراموش‌شدنی و پر از مشکل است که کاری کرده گارفیلد از کاریزماتیک و روح نسخهٔ اصلی کارتونی فاصله بگیرد. من از کودکی گارفیلد را دوست...

از این فیلم خوشم آمد؛ همیشه نسخه‌های لایو اکشن انیمیشن‌ها را دوست دارم و در این مورد هم لحظاتی هست که خوب کار شده—مثلاً غُرغُر گارفیلد به‌خاطر اینکه جان، اودی را به خانه آورده، صحنه‌ای بامزه است. اما به‌طور کلی فیلمی فراموش‌شدنی و پر از مشکل است که کاری کرده گارفیلد از کاریزماتیک و روح نسخهٔ اصلی کارتونی فاصله بگیرد. من از کودکی گارفیلد را دوست داشته‌ام، مخصوصاً به‌خاطر انیمیشن‌های کودکانه‌ای که تماشا می‌کردم؛ به نظرم آثار کلاسیک جذاب‌تر و درگیرکننده‌ترند. مقایسهٔ فیلم ۲۰۰۴ با انیمیشن‌ها یا کمیک‌ها بسیار نامساعد است: فیلم به‌مراتب ضعیف‌تر است، هرچند نکات مثبتی هم دارد که نباید نادیده گرفت. فیلم را جوئل کوهن کارگردانی کرده—کسی که با برادران کوئن یکی نیست—و به نظر می‌رسد در اجرای کار ضعف‌هایی وجود داشته: تدوین نامتوازن است، ریتم نامناسب دارد، زمان زیادی را صرف عناصر بی‌اهمیت می‌کند و در پایان عجله‌ای ظاهر می‌شود. علاوه بر مشکل ریتم، فیلم از یک موسیقی متن قوی و آن جرقهٔ کمدی که به اثر جان می‌بخشد نیز محروم است. هرچند طعنه و کنایه بخش مهمی از شخصیت گارفیلد است، در این فیلم بیشتر شوخی‌ها تهی به‌نظر می‌رسند، به‌ویژه برای بزرگسالان. فیلم‌نامه که می‌توانست از ثروتِ منبعِ گارفیلد سود ببرد، داستانی خسته‌کننده، کم‌هیجان، بد‌نوشته و پر از کلیشه به ما می‌دهد. تمرکز فیلم صرفاً روی دوستی بین گارفیلد و اودی است—گربه و سگی که باید یاد بگیرند توجه صاحبشان، جان، را تقسیم کنند—و تلاشی جدی‌تر برای غنی‌سازی ماجرا نمی‌شود. افزودنِ یک شرور که رفتاری شبیه کروئلا دی ویل دارد و می‌خواهد از حیوانات به نفع خود سوءاستفاده کند، هم کمکی نکرده و بعضی صحنه‌ها یادآور تقلیدهای بی‌مغز از آثار دیگر (مثلاً شباهت‌های بصری به صحنه‌های «شیر شاه») است. با این حال فیلم جنبه‌های فنی قابل قبولی هم دارد؛ به‌خصوص استفاده از CGI و انیمیشن دیجیتال که با فیلم‌برداری واقع‌گرایانه ترکیب شده‌اند و از نظر فنی برای اوایل قرن بیست‌ویکم قانع‌کننده‌اند. ایرادی که وجود دارد، طراحی گارفیلد است: در حالی که سایر شخصیت‌ها—مثل اودی یا نِرمال—در دنیای لایو اکشن طبیعی‌تر به‌نظر می‌رسند، گارفیلد بیش از حد به نسخهٔ کارتونی‌اش شبیه مانده و این تضاد بصری آزاردهنده است. در بازیگری، فیلم ریسک کمی کرده و سراغ بازیگران قابل و حرفه‌ای رفته تا حداقل کیفیتی تضمین شود: جنیفر لاو هیویت بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد اما جایگاهش در فیلم به‌قدری فرعی است که نمی‌تواند اثر را نجات دهد؛ بیل مِری که فقط صدای گارفیلد را گذاشته، از نظر لحن و طنینِ آوازه و شوخ‌طبعی بهترین انتخاب است، اما حتی او هم نمی‌تواند ضعف کلی فیلم را پوشش دهد. استیفن توبولوسکی نقش یک شرور دست و پا چلفتی و بدون شخصیت را ایفا می‌کند و برکین مِیر هم جان را به شکلی ساده‌دل و نه چندان قابل‌تحسین نمایش می‌دهد. خلاصه اینکه فیلم، با وجود چند لحظهٔ بامزه و تکنیک‌های CGI نسبتاً خوب، از نظر نگارش، ریتم و حفظ جوهر شخصیت گارفیلد ضعیف عمل می‌کند و برای طرفداران قدیمیِ این شخصیت تجربه‌ای به‌یادماندنی نیست.