فیلم The Vigil 2019

فیلم «The Vigil» بخشی تاریک از تاریخ را از طریق اسطوره‌ای جذاب که در سینمای مدرن کمتر به‌کار رفته، کاوش می‌کند. حیف است که این ایدهٔ جالب برای یک تریلر فراطبیعی، قربانی کلیشه‌ها و شیوه‌های تنبلانهٔ فیلم‌سازی وحشت مدرن شده است. — جیک وات اعتراف می‌کنم وقتی حوالی ساعت یازده شب بعد از دیدن این اثر نخستینِ کیت توماس به سمت ماشین برمی‌گشتم کمی احساس ناخوشایندی داشتم....

فیلم «The Vigil» بخشی تاریک از تاریخ را از طریق اسطوره‌ای جذاب که در سینمای مدرن کمتر به‌کار رفته، کاوش می‌کند. حیف است که این ایدهٔ جالب برای یک تریلر فراطبیعی، قربانی کلیشه‌ها و شیوه‌های تنبلانهٔ فیلم‌سازی وحشت مدرن شده است. — جیک وات اعتراف می‌کنم وقتی حوالی ساعت یازده شب بعد از دیدن این اثر نخستینِ کیت توماس به سمت ماشین برمی‌گشتم کمی احساس ناخوشایندی داشتم. دیو دیویس در نقش یاکوف بازی می‌کند؛ مردی بدبخت که داروهای سنگینی مصرف می‌کند و پس از حادثه‌ای نسبتاً آسیب‌زا در گذشته‌اش در تلاش است زندگی‌اش را سر و سامان دهد. یک ربّا از او می‌خواهد به‌عنوان «شومِر» عمل کند—کسی که در کنار متوفی می‌نشید، دعا می‌خواند و عموماً تا پیش از دفن از هر شرّی محافظت می‌کند. وقتی او مراقب جسد است، اتفاقات ترسناک مرسومی رخ می‌دهد: چراغ‌ها چشمک می‌زنند، صداهای عجیب شنیده می‌شود و... از این نظر فیلم در چارچوب یک اثر وحشتِ معمولی قرار دارد؛ اما با افزایش ترس‌هایش، او نه تنها باید با «مازّیک» درنده‌ای که از هراس‌هایش تغذیه می‌کند مقابله کند، بلکه مجبور است با شیاطین درونی خود هم روبه‌رو شود. به جز چند حضور کوتاه از همسر متوفی—لین کوهن—فیلم تقریباً تک‌نفره است و دیویس عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهد؛ همراه با اتاقی کم‌نور و موسیقی‌ای که هرچند گاهی اغراق‌آمیز است، اما تنش لازم را ایجاد می‌کند. شاید دقیقاً وحشتناک نباشد، اما بر پایهٔ افسانه‌ای که هالیوود به‌ندرت به آن پرداخته، تلاشی نسبتاً خوب است. به نظرم بهتر است آن را دیر وقت شب و وقتی بیرون تاریک است تماشا کنید.