فیلم It Ends with Us 2024

فیلم "این با ما تمام می‌شود" تلاش می‌کند تا درامی سنگین و رمانسی متعارف را با چالش‌هایی متوازن کند، اما در نهایت موفق می‌شود بازتابی حداقلی و تفکر برانگیز از آسیب‌های نسلی و سوءاستفاده در روابط ارائه دهد. فیلم به رغم فرمولی بودن و عدم عمق لازم برای پیچیدگی موضوعاتش، به واسطه بازی‌های قوی بازیگران، لنز حساس جاستین بالدونی و چندین پیام ارزشمند برای تماشاگران، همچنان...

فیلم "این با ما تمام می‌شود" تلاش می‌کند تا درامی سنگین و رمانسی متعارف را با چالش‌هایی متوازن کند، اما در نهایت موفق می‌شود بازتابی حداقلی و تفکر برانگیز از آسیب‌های نسلی و سوءاستفاده در روابط ارائه دهد. فیلم به رغم فرمولی بودن و عدم عمق لازم برای پیچیدگی موضوعاتش، به واسطه بازی‌های قوی بازیگران، لنز حساس جاستین بالدونی و چندین پیام ارزشمند برای تماشاگران، همچنان تأثیرگذار است. با وجود مشکلاتی که فیلم را آزار می‌دهد، قلب آن در جای درستی قرار دارد. لیدی (بلیک لایولی) قرار است سخنرانی در مراسم تدفین پدرش ایراد کند، اما نمی‌تواند. حتی با حضور مادرش (امی مورتون) و در زیر نور شدید کلیسا، نمی‌تواند پنج نکته خوب درباره آن مرد بگوید. به سرعت متوجه می‌شویم که چرا این‌طور است و چرا او بزرگ شده و کمی رمانتیک شده است. سپس با "رایل" (جاستین بالدونی)، جراح مغز و اعصاب، ملاقات می‌کند و شیمی فوری بین آن‌ها شکل می‌گیرد. او سپس یک فروشگاه گل که همیشه آرزویش را داشته، افتتاح می‌کند و فردی غریبه برای کار به آنجا می‌آید. حدس بزنید چه کسی؟ او "الیسا" (جنی اسلیت) است که به طور تصادفی خواهر آن غریبه مرموز است. شاید آن‌ها بتوانند روابطی بسازند؟ یک شام در یک شب، او را با "اطلس" (براندون اسکلنار) روبرو می‌کند و این ما را به عقب می‌برد؛ چرا که در روزهای جوانی‌اش، او (ایزابل فرر) با این ولگرد (الکس نوستادت) ملاقات کرده و رابطه‌ای پرتنش داشته‌اند تا اینکه پدرش (کوین مک‌کید) آن‌ها را دیده و... می‌توانید تصور کنید چه اتفاقی افتاده است. وقتی "رایل" آن‌ها را در حال گفتگو می‌بیند، بدترین‌ها را مشکوک می‌شود و این مسئله منجر به تغییرات رفتاری او و ایجاد دینامیک‌های ناخوشایند در روابط می‌شود. اکنون، واقعاً نمی‌دانم چرا کسی فکر می‌کرد این فیلم ارزش ساختن دارد. موضوعات جدی است، اما این درام کسل‌کننده خیلی طول می‌کشد تا به راه بیفتد و وقتی ممکن است جذاب‌تر شود، از قدرتش کاسته می‌شود. کار دوربین بیش از حد به شخصیت "لیدی" که به خوبی پرداخته نشده، توجه می‌کند و نوشتن داستان اغلب به حالت آهنگ‌های احساسی می‌رسد در حالی که داستان می‌تواند به طور بالقوه تأثیرگذارتر باشد. ما می‌دانیم که هدف اصلی داستان نه تنها تأکید بر اثرات خشونت خانگی در حال حاضر، بلکه تلاش برای درک منابع آن است تا دیگر راهی برای آن وجود نداشته باشد، اما این همه در شکل سطحی ارائه شده و می‌توانست به راحتی نیم ساعت از آن حذف شود بدون اینکه بر محتوای درام تأثیر بگذارد. این موضوع ناامیدکننده است. من "این با ما تمام می‌شود" را به طور کلی عالی یافتم، هرچند که نحوه پایان آن باعث می‌شود در مورد احساساتم نسبت به آن سؤال‌هایی داشته باشم. بازی‌های بلیک لایولی، جاستین بالدونی (فقط من فکر می‌کنم که او کمی شبیه رنار از "عصر یخبندان" است؟)، براندون اسکلنار، جنی اسلیت و حتی ایزابل فرر و الکس نوستادت بسیار برجسته بودند. من بین لایولی و بالدونی و لایولی و اسکلنار شیمی زیادی حس کردم که موفقیت در این زمینه دو بار قابل توجه است. از نظر سرعت، فیلم به خوبی پیش می‌رود و دیگر عناصر اصلی مانند ویرایش، موسیقی و... همگی به خوبی انجام شده و تنها نقاط قوت هستند. با این حال، پایان کمی ناامیدکننده است. من فکر می‌کنم که در نهایت موفق می‌شود تا پایان مثبتی را تولید کند، اما نحوه‌ای که رابطه بین لایولی و بالدونی را جمع‌بندی می‌کند، احساس ناخوشایندی در من به جا گذاشت. همچنین چند صحنه دیگر نیز همین حس را داشتند، هرچند که به طور قطع به همین شکل طراحی شده بودند. خنده‌دار است که تقریباً مطمئن هستم تنها مرد (یا حداقل یکی از چند نفر) در یک سینمای پر از تماشاگران زن بودم که این فیلم را تماشا می‌کردم. پس از خروج، به نوعی احساس کردم مانند ویل اسمیت در آن صحنه معروف "دنبال خوشبختی" (که هنوز ندیدم، باید به آن برسم) که فقط در میان زنان احاطه شده بودم. کمی awkward بود، نمی‌توانم دروغ بگویم. "هر چیزی را تماشا می‌کند!" به وضوح گاهی مرا به اشتباه می‌برد! فیلم فوق‌العاده‌ای بود، واقعاً آن را دوست دارم. بی‌نظیر است.