فیلم The Wife 2017

"جو" (با بازی جاناتان پرایس) برنده جایزه نوبل ادبیات شده و به همراه همسرش "جوان" (با بازی گلن کلوز) باید برای دریافت جایزه به استکهلم سفر کند. این زوج با کنگورد به استکهلم می‌رسند، جایی که با استقبال ادیبان نوبل روبرو می‌شوند و "ناتانیل" (با بازی کریستین اسلیتر) که مصمم است biographی از این نویسنده بنویسد، آن‌ها را آزار می‌دهد. نه شوهر و نه همسر...

"جو" (با بازی جاناتان پرایس) برنده جایزه نوبل ادبیات شده و به همراه همسرش "جوان" (با بازی گلن کلوز) باید برای دریافت جایزه به استکهلم سفر کند. این زوج با کنگورد به استکهلم می‌رسند، جایی که با استقبال ادیبان نوبل روبرو می‌شوند و "ناتانیل" (با بازی کریستین اسلیتر) که مصمم است biographی از این نویسنده بنویسد، آن‌ها را آزار می‌دهد. نه شوهر و نه همسر تمایلی به ارتباط با او ندارند و به سرعت متوجه می‌شویم که پسرشان "دیوید" (با بازی مکس آیرونز) نیز چندان میلی به ارتباط با پدرش ندارد. با استفاده از برخی فلش‌بک‌ها به روزهای آشنایی‌شان، کمی درباره این زوج می‌آموزیم و متوجه می‌شویم که بخش زیادی از زندگی‌شان تنها یک façade است که پر از رازها و کینه‌ها در زندگی زناشویی‌شان است. گفت‌وگوی پر از مشروب بین پسر و روزنامه‌نگار به نقطه عطف خانوادگی تبدیل می‌شود و زمان‌بندی آن به هیچ وجه مناسب نیست! در حالی که بیشتر تحسین‌ها باید به بازی محاسباتی کلوز تعلق بگیرد، پرایس نیز بد نیست - بر خلاف اسلیتر و آیرونز که واقعاً به داستان که در حدود پنج دقیقه قابل پیش‌بینی است، کمکی نمی‌کنند. این فیلم به اندازه کافی قابل تماشا است، اما هیچ شیمی‌ای بین شخصیت‌ها وجود ندارد و در هیچ نقطه‌ای از داستان حس طبیعی بودن را منتقل نمی‌کند. البته، کل اپرای نوبل هم کار را آسان نمی‌کند، اما به نوعی این داستان شبیه یک نمایشنامه کوتاه است که کسی تصمیم گرفته آن را به فیلم تبدیل کند - بدون اینکه واقعاً درک کند چقدر این کار می‌تواند بی‌روح باشد.