فیلم Gorillas in the Mist 1988

من فرزند اول خانواده بودم و والدینم چندان قید سانسور را قبول نداشتند؛ در نتیجه از کودکی فیلم‌های زیادی دیدم که احتمالاً مناسب سنم نبودند. در بیشتر موارد باید بگویم تأثیر چندانی روی من نگذاشتند… اما صحنه‌های این فیلم همان‌قدر مرا آزار دادند که «بامبی» و «اولد يلر». اخیراً خواستم دوباره آن را ببینم، اما به‌محض اینکه یادم آمد چه چیزی در پیش است—شکارچیان—تماشا را...

من فرزند اول خانواده بودم و والدینم چندان قید سانسور را قبول نداشتند؛ در نتیجه از کودکی فیلم‌های زیادی دیدم که احتمالاً مناسب سنم نبودند. در بیشتر موارد باید بگویم تأثیر چندانی روی من نگذاشتند… اما صحنه‌های این فیلم همان‌قدر مرا آزار دادند که «بامبی» و «اولد يلر». اخیراً خواستم دوباره آن را ببینم، اما به‌محض اینکه یادم آمد چه چیزی در پیش است—شکارچیان—تماشا را قطع کردم. نزدیک چهل سال دارم و می‌توانم فیلم‌های واقعاً هولناک درباره آسیب دیدن انسان‌ها را تحمل کنم، اما «گوریل‌ها در مه» را هنوز نمی‌توانم تا انتها ببینم. با این حال، آنچه از فیلم می‌بینم همیشه برایم دوست‌داشتنی است. معتقدم این یکی از بهترین نقش‌های سیگورنی ویور است (صرف‌نظر از فیلم‌های «بیگانه»). اگر شما بتوانید تا آخر بنشینید و تماشا کنید، باید بگویم ارزشش را دارد. «گوریل‌ها در مه» فیلمی قابل توجه است که به‌خوبی کارهای گاه‌مرز شکن دایان فوسی را برجسته می‌کند. او توانست خود را در میان جامعه گوریل‌های کوهی جا بیندازد و نتیجه‌اش نماهای فوق‌العاده‌ای از گوریل‌ها در زیستگاه طبیعی‌شان است؛ گاهی تشخیص آنچه جلوه‌های ویژه مکانیکی است از خود میمون‌های عظیم به‌سختی ممکن است. کم‌کم به این‌ باور می‌رسیم که کار فوسی تمام‌وقت و تمام‌عیار شده و بسیاری از جنبه‌های دیگر زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده—او حتی به گوریل‌ها و کوهی که در آن زندگی می‌کنند احساس مالکیت پیدا می‌کند و برای ماندن در کوه و ادامه پژوهش، رابطه عاشقانه‌ای در حال رشد با عکاسی به نام باب کمپبل را رها می‌کند. دایان فوسی با کارهایش به شهرت رسید و فیلم با این پیام پایان می‌یابد که جمعیت گوریل‌ها همچنان در حال افزایش است و روح پایدار دستاوردهای او زنده مانده؛ با این وجود پایان فیلم با تلخی، یادآور می‌شود که مرگ نابهنگام او همچنان مرموز باقی مانده است.