فیلم Day for Night 1973

نوشتن نقدی مختصر دربارهٔ این کمدیِ تروفو دشوار است — اطلاعات و اتفاقات زیادی در آن رخ می‌دهد. در اصل، ژاکلین بیست («جولی») به نیس آورده می‌شود تا در فیلمی بازی کند دربارهٔ زنی بریتانیایی که با یک فرانسوی ازدواج کرده است. او به دیدار خانوادهٔ همسرش می‌رود و بلافاصله عاشق پدر همسرش می‌شود؛ همسرش را رها می‌کند و با پدر او همراه می‌شود. با...

نوشتن نقدی مختصر دربارهٔ این کمدیِ تروفو دشوار است — اطلاعات و اتفاقات زیادی در آن رخ می‌دهد. در اصل، ژاکلین بیست («جولی») به نیس آورده می‌شود تا در فیلمی بازی کند دربارهٔ زنی بریتانیایی که با یک فرانسوی ازدواج کرده است. او به دیدار خانوادهٔ همسرش می‌رود و بلافاصله عاشق پدر همسرش می‌شود؛ همسرش را رها می‌کند و با پدر او همراه می‌شود. با پیشرفت تولید معلوم می‌شود که تهیه‌کننده، برتراند (ژان شامپیون)، و کارگردان، فرّان (تروفو خودِ او)، باید با مجموعه‌ای از مشکلات روبه‌رو شوند، چون همهٔ بازیگران که در هتلی کوچک گرد آمده‌اند، بار روانی و سوابقی به مراتب سنگین‌تر از آنچه انتظار می‌رود همراه دارند. «جولی» از یک ازدواج ناموفق و یک بحران عصبی بهبود می‌یابد؛ «سورِوین» (والنتینا کورتِزه) گرفتار رابطه‌ای است — اما نه با یک آدم، بلکه با یک بطری — و ژان-پیر لئو با بازی نقش لجوج و پرخواستِ «آلفونس» تمام توجه را به خود جلب می‌کند. تا حدودی مرا به یاد «8½»ِ فلینی که ده سال پیش ساخته شده بود انداخت — داستانی دیگر دربارهٔ پشت‌صحنهٔ ساخت یک فیلم — اما در عین حال تا حد امکان متفاوت است. اینجا بازیگران و خدمه به‌سختی می‌توانستند نابسامان‌تر باشند؛ ویژگی‌ای که به نظرم در میان آدم‌های خلاق رایج است — با این حال، در پایان به‌نحوی این امید وجود دارد که فیلم سرِ پا شود و ساخته شود. فیلم سرگرم‌کننده است و حضور گاه‌به‌گاه ژان-پیر اومون کمک می‌کند این نمایشِ دو ساعته با جذابیت ادامه پیدا کند. موسیقی شادِ ژرژ دلرو مکمل فضای باز و دوست‌داشتنیِ این تولید است و من واقعاً از این فیلم لذت بردم.