فیلم Grand Hotel 1932

نخست با توصیفی نسبتاً تیره از زندگی در گرند هتل آغاز می‌شود، جایی که «…هیچ‌وقت اتفاقی نمی‌افتد». شاید قرار است چنین به نظر برسد—مثل قویی که ظاهراً آرام می‌لغزد در حالی که پاهایش همچون دیوانه‌ها می‌زنند—اما در واقع اینجا صحنه‌ای است آمیخته از ثروتمندان واقعی، ثروتمندان‌نمایان، بلندپروازان، خشمگین‌ها و یک مرد سالمند واقعاً درست و حسابی به نام «کرینگلاین» (لایونل بری‌مور). او از سوی پزشکش...

نخست با توصیفی نسبتاً تیره از زندگی در گرند هتل آغاز می‌شود، جایی که «…هیچ‌وقت اتفاقی نمی‌افتد». شاید قرار است چنین به نظر برسد—مثل قویی که ظاهراً آرام می‌لغزد در حالی که پاهایش همچون دیوانه‌ها می‌زنند—اما در واقع اینجا صحنه‌ای است آمیخته از ثروتمندان واقعی، ثروتمندان‌نمایان، بلندپروازان، خشمگین‌ها و یک مرد سالمند واقعاً درست و حسابی به نام «کرینگلاین» (لایونل بری‌مور). او از سوی پزشکش دچار تشخیص مرگبار شده و تصمیم گرفته دست و دلبازی کند و زمان و پول باقیمانده‌اش را با خوردن خاویار و شامپاین در میان کسانی که امیدوار است از طبقه بهتر جامعه باشند، بگذراند. اما آنچه دریافت می‌کند، کارفرمای سابقش «پریزینگ» (والاس بیری) است که با سرمایه‌گذارانش کارهای مشکوکی در پیش دارد؛ «بارون» (جان بری‌مور) جذاب که هیچ پنی برای خرج کردن ندارد و ابتدا فقط به مرواریدهای رقصنده «گرُزی‌نسکایا» (گرتا گاربو) طمع می‌کند و بعد کاملاً شیفته می‌شود. در کنارش، منشی کم‌قدری به نام «فلمشن» (جوآن کراوفورد) قرار دارد که قدرش دانسته نشده و کمی به همان «بارون» که درگیر دیگری است عشق می‌ورزد و، برای تکمیل این مجموعه پرزرق و برق اسراف و خیانت، «دکتر اوترشنایگ» (لوئیس استون) همیشه مست را داریم. با سرپیشخدمت منتظر تولد بچه، خدمه نظافت که نمی‌دانند کدام اتاق‌ها را تمیز کنند یا از کدام‌ها دوری کنند و بازی‌های کارتی که حکم سرنوشت را پیدا می‌کنند، همه چیز تبدیل به گردابی از فعالیت‌ها و احساسات می‌شود که دقیقاً نشان می‌دهد چرا خانم گاربو فقط می‌خواهد تنها باشد! کارگردان ادموند گولدینگ این‌جا با مهارت صفحات را هم‌زمان می‌چرخاند؛ بازیگرانش برای نزدیک به دو ساعت ملودرامی ملایم و باورپذیر را کنار هم می‌آورند. در پایان آیا کسی از اقامت در این بنای مجلل برلینی احساس خرسندی خواهد کرد؟ جدا از رابطه دلپذیر میان دو برادر بری‌مور، گاربو با اغراقی استادانه می‌درخشد و وقتی استون در پایان کنار همان درِ گردان می‌ایستد، آدم به این فکر می‌افتد که شاید همه این‌ها بخواهد دوباره تکرار شود، فقط با بازیگران دیگر—اما کدام نیم‌دوجین می‌تواند با این مجموعه برابری کند؟ در مجموع، فیلم سراسر شیک و باکلاس است؛ داستانی هوشمندانه و درهم‌تنیده که گاهی وجه انسانی را چندان خوشایند نشان نمی‌دهد و دیدنش به‌صرف دو ساعت می‌ارزد.