انیمیشن The Hunchback of Notre Dame 1996

همیشه از انیمیشن دیزنی "گوژپشت نتردام" خوشم آمده است. فضای فیلم را دوست دارم؛ گاهی تاریک و سنگین است و در عین حال انیمیشن آن بسیار چشم‌نواز است. شخصیت‌های متعددی برای لذت بردن وجود دارند، از کازیمودو (Quasimodo) و اسمِرالدا (Esmeralda) گرفته تا فرلو (Frollo)، فیبوس (Phoebus) و کلُپن (Clopin). موسیقی چشمگیر فیلم هم واقعاً عالی است و نقش زیادی در برانگیختن احساسات دارد — مخصوصاً...

همیشه از انیمیشن دیزنی "گوژپشت نتردام" خوشم آمده است. فضای فیلم را دوست دارم؛ گاهی تاریک و سنگین است و در عین حال انیمیشن آن بسیار چشم‌نواز است. شخصیت‌های متعددی برای لذت بردن وجود دارند، از کازیمودو (Quasimodo) و اسمِرالدا (Esmeralda) گرفته تا فرلو (Frollo)، فیبوس (Phoebus) و کلُپن (Clopin). موسیقی چشمگیر فیلم هم واقعاً عالی است و نقش زیادی در برانگیختن احساسات دارد — مخصوصاً قطعهٔ ابتدایی که تماشای آن جذاب است. صداپیشگان نیز به‌خوبی شخصیت‌ها را جان داده‌اند: اجرای صوتی Tom Hulce در نقش کازیمودو قابل تحسین است و Demi Moore در نقش اسمِرالدا نقش‌آفرینی خوبی دارد. Tony Jay در نقش آنتاگونیست تهدیدآمیز می‌نماید. شایستهٔ تقدیرند همچنین Kevin Kline، Paul Kandel و سه صداپیشهٔ گارگویل‌ها (Victor، Hugo و Laverne). ترانه‌ها عموماً خوب‌اند اما به‌جز «زنگ‌های نوتردام» (The Bells of Notre Dame) چندان در ذهن ماندگار نمی‌شوند. در واقع این آلن منکن (Alan Menken) است که با موسیقیش صحنه‌ها را به‌طرز دراماتیکی زنده می‌کند و تقریباً با هر نما هماهنگ است. اگر بخواهیم خلاصه‌ای از داستان بگوییم: این فیلم را می‌توان اقتباسی آزاد از رمان ویکتور هوگو دانست که دربارهٔ شر، تعصب، ترس و عشق در فرانسهٔ قرن پانزدهم است. کازیمودو، نوزاد کولی، توسط وزیر عدالت شرور فرلو از پاریس گرفته می‌شود اما پس از مداخلهٔ اسقف اعظم، به مراقبت کلیسا در کلیسای عظیم نتردام سپرده شده و در کنار زنگ‌زدن رشد می‌کند؛ مردمانی او را به‌خاطر خمیدگی‌اش تمسخر می‌کنند. در جشن سالانهٔ دیوانگان کازیمودو شرکت می‌کند، برنده می‌شود و تاج می‌گیرد؛ اما فرلو از این موضوع خشمگین شده و او را شلاق می‌زند. در این نقطه اسمِرالدا به کمکش می‌آید و هنگام فرار، کاپیتان فیبوس در پی تعقیب پناه به کلیسا می‌برد. فرلو شیفتهٔ اسمِرالداست و از هیچ کاری برای به‌دست آوردن او دریغ نمی‌کند؛ فیبوس هم شیفتهٔ او می‌شود و وقتی درمی‌یابد رئیسش آدمی پست است، تلاش می‌کند به او کمک کند که منجر به رقابت عاشقانه‌ای میان سرباز و محافظ اسمِرالدا می‌شود. فیلم سرگرم‌کننده است، انیمیشن آن خوب ساخته شده و فیلمنامه تیزهوشانه و بذله‌گو است. با این حال ترانه‌ها گاهی بیش از حد احساساتی‌اند و حضور شخصیت‌های غیرضروری مثل گارگویل‌ها کمی آزاردهنده به‌نظر می‌رسد. با این وجود همه‌چیز به‌خوبی تا یک پایان هیجان‌انگیز پیش می‌رود و اجرای صوتی بازیگران اصلی فیلم قابل توجه است. شاید از نظر کامل‌ترین اقتباس بهترین نباشد، اما همچنان داستانی جذاب دربارهٔ وسوسه و هوس ارائه می‌دهد.