فیلم Charade 1963

کیفیت در هر سطح و ژانر فیلم می‌درخشد. چارید (Charade) به کارگردانی استنلی دانن و با فیلمنامه‌ای از پیتر استون و مارک بهم ساخته شده و بازی‌های درخشان کری گرانت و آدری هپبورن را به نمایش می‌گذارد. والتر ماتو، جیمز کوبرن، جورج کندی، ند گلس و ژاک مارِن دیگر بازیگران شاخص فیلم هستند. فیلم در لوکیشن‌های واقعی پاریس فیلم‌برداری شده؛ فیلم‌برداری از چارلز لانگ است...

کیفیت در هر سطح و ژانر فیلم می‌درخشد. چارید (Charade) به کارگردانی استنلی دانن و با فیلمنامه‌ای از پیتر استون و مارک بهم ساخته شده و بازی‌های درخشان کری گرانت و آدری هپبورن را به نمایش می‌گذارد. والتر ماتو، جیمز کوبرن، جورج کندی، ند گلس و ژاک مارِن دیگر بازیگران شاخص فیلم هستند. فیلم در لوکیشن‌های واقعی پاریس فیلم‌برداری شده؛ فیلم‌برداری از چارلز لانگ است و موسیقی هنری مانچینی با تم به‌یادماندنی‌اش نامزد اسکار شد. داستان از جایی آغاز می‌شود که شوهر رجینا لمپرت (هپبورن) درست پیش از پی‌گیری طلاق به قتل می‌رسد و او درمی‌یابد به خاطر گمان داشتنِ محل ۲۵۰٬۰۰۰ دلار پول سرقتی، تحت تعقیب چندین مرد قرار گرفته است. از میان همه کسانی که وارد زندگی‌اش می‌شوند، پیتر جاشوا (گرانت) — که نامش پیوسته تغییر می‌کند — تنها کسی است که به او اعتماد می‌کند، اما تشخیص خوب‌ها از بدها دشوار می‌شود، مخصوصاً وقتی اجساد یکی‌یکی ظاهر می‌شوند. چارید نمونه‌ای کامل از سرگرمی هالیوودی است که به‌خوبی ژانرها را ترکیب می‌کند؛ هم کمدی است، هم تریلر و هم داستانی عاشقانه. کارگردانی دانن هوشمندانه است و به فیلم جلوه‌ای شیک و برازنده می‌بخشد. گرانت و هپبورن به‌طور طبیعی کاریزماتیک‌اند و با فیلمنامه‌ای قابل‌اعتنا و طرحی در مایه‌های هیچکاکی روبه‌رو می‌شوند. هرچند برخی منتقدان خطر واقعی را در فیلم کم‌اهمیت خوانده‌اند، اما لحظات پرتعلیق و خطر واقعی هم وجود دارد؛ از صحنهٔ درگیری روی پشت‌بام گرفته تا تعقیب در متروهای پاریس و مواجههٔ به‌یادماندنی در یک تئاتر، همچنین بازی فشارآور جورج کندی و تهدیدآمیز بازی‌کردن کوبرن با کبریت‌ها نمونه‌هایی از تهدیدهای ملموس‌اند. ساختار داستان پیچ‌وتاب دارد اما گیج‌کننده نیست؛ همه چیز با زبان ساده و دیالوگ‌هایی شفاف پیش می‌رود و تمام این رخدادها در پس‌زمینهٔ باشکوه پاریس اتفاق می‌افتند. این تنها همکاری هپبورن و گرانت بود؛ با اینکه گرانت پیش‌تر نگران اختلاف سنی (گرانت ۵۹ و هپبورن ۳۴) بود و حتی خواست تغییراتی در دیالوگ‌ها ایجاد شود تا رجینا نقش جویندهٔ عشق را ایفا کند، اما شیمی میان آن‌ها درخشان است و زوجی باورپذیر می‌سازند. کوبرن، کندی و گلس نقش‌های منفی مؤثری دارند و ماتو حضور کلیدی در سراسر فیلم دارد. فیلم ارزش‌های تولیدی بالایی دارد؛ لوکیشن‌های شناخته‌شدهٔ پاریس از کلیساها تا زیبایی رود سن به‌خوبی بهره‌برداری شده‌اند. فیلم‌برداری فنی و تواناست و موسیقی متن فوق‌العاده است. لباس‌ها توسط ژیوانشی (دوست شخصی هپبورن) طراحی شده و جلوهٔ آراسته و نجیبی به شخصیت هپبورن می‌دهد؛ او در اوج دوران هنری‌اش است و نقشش سرشار از جذبه و وقار است. گرانت هم با چهره‌ای مسئول و قابل‌اعتنا، تعادل خوب و جذابی با هپبورن برقرار می‌کند: او پخته و منطقی است و او جوان، احساساتی و امیدوار. نوشتهٔ فیلم ظریف و دقیق است؛ تریلری است که شاید به‌طور کامل تهدید مستقیمی نمایش ندهد اما اوج‌وخفت‌ها و پیچش‌های داستانی فراوان دارد و هیچ‌کس آن‌طور که به‌ظاهر نشان می‌دهد نیست. شخصیت‌پردازی‌ها جذاب‌اند و پایان‌بندی فیلم هم هم در افشاگری و هم در بسته‌شدن سرنوشت شخصیت‌ها رضایت‌بخش و خوشایند است. اگر از آن دسته تماشاگرانی هستید که ترکیبی از کمدی، رمانس و هیجان را می‌پسندند، چارید را از دست ندهید. نمره: 9/10 آدری هپبورن درخشان است و لباس‌هایش بی‌نظیر. فیلم‌های قدیمی به شیوه‌ای ساده و با ریتمی آرام روایت می‌کردند که امکان آشنایی با همهٔ شخصیت‌ها و لذت‌بردن از پایان‌بندی‌شان را فراهم می‌کرد؛ رجینا نمونه‌ای از زنی شیک، زنانه و شجاع است که دیدنش خرسندکننده است. در مجموع، فیلمی فوق‌العاده و لایق تماشا حتی پس از شصت سال است.