فیلم Trust 2010

نمی‌دانم این فیلم قصد داشت پیامی مهم منتقل کند یا نه، اما به نظرم دقیقاً همین کار را کرد. فیلم تأثربرانگیز بود و هدفی داشت. برای من هم نشان داد که بعضی نوجوانان چقدر نسبت به خطرات موجود در دنیا ناآگاه‌اند. داستان هم خوب نوشته شده بود. من به این فیلم چهار ستاره دادم؛ دیدنش ضروری است. تنها دلیلی که چهار ستاره دادم این است...

نمی‌دانم این فیلم قصد داشت پیامی مهم منتقل کند یا نه، اما به نظرم دقیقاً همین کار را کرد. فیلم تأثربرانگیز بود و هدفی داشت. برای من هم نشان داد که بعضی نوجوانان چقدر نسبت به خطرات موجود در دنیا ناآگاه‌اند. داستان هم خوب نوشته شده بود. من به این فیلم چهار ستاره دادم؛ دیدنش ضروری است. تنها دلیلی که چهار ستاره دادم این است که این فیلم مثل یک بلاک‌باستر پرفروش نیست، اگر دنبال چیزی از آن دست هستید. با این حال فیلمی خوب است. من را به یاد فیلم «شک» می‌اندازد، هرچند آن فیلم از نظر من یک درجه بهتر است. به نظر می‌رسد امروزه تقریباً همه در اپ‌ها با غریبه‌ها دوستان مجازی می‌شوند. تصور کنید از میان آن‌ها چند نفر مجرم‌اند. به‌ویژه اگر از اپ‌هایی مثل شبکه‌های کاملاً خصوصی استفاده کنند که اصلاً قابل ‌ردیابی نباشند. در چنین موقعیت‌هایی چگونه باید رفتار کنیم؟ آدم‌ها آسیب می‌بینند. تا جایی که می‌توانیم از خود و فرزندانمان محافظت کنیم، اما وقتی زمین می‌خوریم تنها کاری که می‌توانیم بکنیم این است که کنار هم باشیم و همدیگر را بلند کنیم. فیلم «اعتماد» به کارگردانی دیوید شوایمر و نوشته‌ی اندی بلین و رابرت فستینگر است. در این فیلم کلیو اوون، کاترین کیرن، لیانا لیبراتو، جیسون کلارک، ویولا دیویس، گیل فریدمن، کریس هنری کافی و تریستان پیچ بازی دارند. موسیقی نیتن لارسون است و فیلمبرداری را آندژی سکولا برعهده دارد. فیلم درباره دختری نوجوان است که هدف حملهٔ یک شکارچی جنسی آنلاین قرار می‌گیرد و این موضوع برای خانواده ترومای عمیقی به همراه می‌آورد. برای دومین اثر استودیویی کامل خود به‌عنوان کارگردان، بازیگر سابق سریال «فرندز»، شوایمر شهامت به خرج داد و موضوعی واقعی و حساس را روی پرده آورد. او قطعه‌ای حساس دربارهٔ موضوع داغی ساخته؛ اثری بدون تحریک جنسی یا پاسخ‌های قطعی به مسئله، که در آن لیانا لیبراتو (آنی) و حرفه‌ای قابل‌اطمینان کلیو اوون (ویل) اجراهایی بسیار دلخراش ارائه می‌دهند. فیلم مسیر دختری را دنبال می‌کند که در فضای آنلاین با کسی آشنا می‌شود که فکر می‌کند همسن اوست؛ اما با پیشروی رابطه، شکارچی فریب خود را کم‌کم آشکار می‌کند تا جایی که او گم و سردرگم و تحت کنترل او قرار می‌گیرد. وقتی این «رابطه» برملا می‌شود، والدین کاملاً نابود می‌شوند و فشار غیرقابل‌تحمل است؛ واکنش پدر ویل هم همان واکنشی است که هر پدری نشان می‌داد. روایت به آشفتگی والدین و دنیای گیج و مورد نفرت هم‌سن‌وسالانِ آنی می‌پردازد. فیلمنامه خطوط دیگری از رفتار شکارچیان جنسی را مطرح می‌کند بدون اینکه ما را با شواهد ببلعد، و پایان‌بندی تلخ اما تازه‌ای دارد که از پرسیدن سؤال مهم «به چه کسی اعتماد می‌کنید؟» ابایی ندارد؛ به‌ویژه با توجه به اینکه این شکارچیان ممکن است در میان ما زندگی کنند و چهره‌ای دروغین نشان دهند. خانواده‌ای در فشار و تهاجم یک هیولا به زندگی‌شان تلفیق می‌شود؛ تماشا کردنش راحت نیست، اما قطعاً ارزش تأمل دارد. امتیاز: 7 از 10 فیلمی هولناک که تماشای آن بسیار ناراحت‌کننده است اما اجراهای عالی از کلیو اوون و جوانِ لیانا لیبراتو دارد. این پروژه‌ای از سر دل بود برای دیوید شوایمر که کارگردانی و (بدون ذکر اعتبار) نوشتن را برعهده داشت. حس می‌کردم قبلاً این فیلم را دیده‌ام اما تا پایان خیلی از جزئیات یادم نیامد. امتیاز: 4.25 از 5 فیلمی تیز و هوشمند درباره وضعیتی که روزبه‌روز نوجوانان را بیشتر تهدید می‌کند. این فیلم برایم تأثیرگذار بود، نه فقط به‌خاطر فیلمنامه، بلکه به‌خاطر بازی‌های برخی بازیگران. گرچه فیلم بیش از ده سال پیش عرضه شده، اما امروز از همیشه مرتبط‌تر است. جوانان و نوجوانانی که با رایانه‌ها و فناوری‌ها بزرگ شده‌اند، این ابزارها را آنقدر صمیمی می‌بینند که اغلب نمی‌توانند خطرات پنهان‌شان را ببینند. وظیفهٔ دشوار والدین این است که محدودیت و قوانین استفاده را اعمال کنند، آگاه‌سازی و مشورت بدهند... اما راستش را بخواهیم: کدام نوجوان واقعاً حاضر است به والدین و قوانینشان گوش دهد؟ فیلمنامه با معرفی یک خانوادهٔ عادی از طبقهٔ بالای متوسط آغاز می‌شود. در حالی که والدین کار می‌کنند و پسر بزرگ‌تر برای ورود به دانشگاه آماده می‌شود، دختر کوچکتر تلاش می‌کند پس از راه‌یابی به تیم والیبال مدرسه، در جمع دختران محبوب مدرسه جا بیفتد. او نوجوانی معمولی با ناامنی‌های بسیاری از دختران دیگر است... تا زمانی که شروع به گفت‌وگو آنلاین با یک مرد ناشناس می‌کند. او متوجه می‌شود که او بزرگ‌تر است، اما واقعاً وقتی در ملاقات حضوری درمی‌یابد که مرد در دههٔ سی زندگی‌اش است. با این‌حال رابطه ادامه می‌یابد و صمیمیت افزاینده به دخالت جنسی منجر می‌شود و وقتی والدین متوجه می‌شوند و سعی می‌کنند هویت فریبنده را پیدا کنند، خانواده وارد بحران می‌شود، چون سوء‌استفاده جنسی از خردسالان، طبیعتاً جرم است. لازم است بگویم که در زندگی واقعی موارد و موقعیت‌های مشابه زیادی دیده‌ام. این روزها نوجوانان بیشتر رابطه‌های آنلاین و حتی عاشقانه را تجربه می‌کنند، اغلب بدون ملاقات حضوری، با گفت‌وگوهای گاه‌به‌گاه در شبکه‌های اجتماعی. این یک نوع جدید از جنسیّت است که از اینترنت پدید آمده و می‌تواند واقعاً روی ذهن دختران تأثیر بگذارد. و دور از انتظار نیست که آن‌ها به‌طور اتفاقی با یک بزرگسال وارد این‌گونه روابط شوند. ممکن است آن بزرگسال در مورد اختلاف سنی دروغ بگوید یا نگویند، و آن‌ها ممکن است قبول کنند یا نکنند، یا حتی از این وضعیت به‌عنوان شکلی از شورش نسبت به والدین استفاده کنند. اما رایج‌تر شدن این پدیده به معنی قابل‌قبول بودن آن نیست. موقعیتی خطرناک است که در آن جوانان ممکن است هیجان‌زده شوند و چیزهای زیادی از خود را فاش کنند (عادات، عکسبرداری‌های خصوصی، ویدئوها و غیره) در برابر شکارچیان بالقوه. این‌ها خطراتی هستند که واقعاً می‌تواند والدین را نگران کند. یک گشت کوتاه در شبکه‌های اجتماعی مثل اینستاگرام یا تیک‌تاک کافی است تا ببینیم نوجوانان چگونه خود را در معرض می‌گذارند. علاوه بر ارائهٔ تصویری بسیار قابل‌باور از موقعیتی که می‌تواند واقعی باشد، فیلم به‌خوبی به تعارضات ارتباطی بین نوجوان و والدین می‌پردازد و پیامدهای رخداد در مدرسه، در دوستی‌ها و بر خودِ او را نشان می‌دهد. بازیگران عموماً خوب ظاهر شده‌اند و عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. کارگردان مؤثر است، ولی برجسته نیست. بهترین اجراها از لیانا لیبراتو جوان است که در نقشش قابل‌قبول و قانع‌کننده عمل کرده و نیز کاترین کیرن که در نقش مادری کاملاً مضطرب بسیار خوب است. کلیو اوون عملکرد قابل قبولی دارد، اما برایم بهترین گزینه برای این نقش نبود؛ او شخصیت را بیش از حد خشن نشان داد. اجرای کریس کافی و جیسون کلارک هم دم‌دستی اما قابل‌قبول است. از نظر فنی، فیلم رضایت‌بخش است و آنچه لازم است انجام می‌دهد، اما فراتر نمی‌رود. فیلمبرداری در سطحی قابل‌قبول است اما فراتر از معمول نیست. اثری ویژه یا موسیقی متن برجسته‌ای ندارد، اما تدوین خوب انجام شده است.