فیلم Going in Style 2017

به‌طرزی متفاوت و برخلاف همه موانع، با آن جنگیدند! این فیلم بازسازی نسخه‌ی 1979 با همین عنوان است. من آن نسخه را ندیده‌ام، اما از این نسخه لذت بردم — نه اینکه خیلی عاشقش شدم، اما کاملاً سرگرم‌کننده بود. مانند فیلم‌هایی مثل «Grandma Gangster» و «Stand Up Guys»، اینجا هم چند وجه مشترک هست: پیرمردانی که تلاش می‌کنند کاری فراتر از سن و توان‌شان انجام بدهند....

به‌طرزی متفاوت و برخلاف همه موانع، با آن جنگیدند! این فیلم بازسازی نسخه‌ی 1979 با همین عنوان است. من آن نسخه را ندیده‌ام، اما از این نسخه لذت بردم — نه اینکه خیلی عاشقش شدم، اما کاملاً سرگرم‌کننده بود. مانند فیلم‌هایی مثل «Grandma Gangster» و «Stand Up Guys»، اینجا هم چند وجه مشترک هست: پیرمردانی که تلاش می‌کنند کاری فراتر از سن و توان‌شان انجام بدهند. بنابراین برای تفریح، این فیلم کاملاً کفایت می‌کند. پوستر همه‌چیز را لو می‌دهد، اما فیلم جزئیات بیشتری نشان می‌دهد و چند پیچش کوچک هم دارد. سه دوست قدیمی ناگهان گرفتار مشکل می‌شوند؛ مستمری‌شان بی‌نظم می‌شود، وضع سلامتی یکی از آنها وخیم است و مشکلات مالی آنها را وادار می‌کند تا دست به سرقت بانکی بزنند. فیلم بیشتر روی آماده‌سازی برای سرقت و اتفاقات پس از آن و برخوردهای نزدیک تمرکز دارد. هیچ‌یک از بازیگران به‌تنهایی درخشان‌تر از بقیه نبودند؛ هر سه بازیگر باتجربه عملکرد خوبی داشتند و دیدن آنها در نقش‌های پرانرژی خوشایند است. زک براف هم در مقام کارگردان نشان داد که کارش را خوب انجام می‌دهد — من از فیلم قبلی‌اش چندان خوشم نیامده بود، اما این اثر یک فیلم تجاری خوش‌ساخت است. او می‌گوید این فیلم «ریبوت» است نه بازسازی کامل، و با توجه به موفقیت نسبی ممکن است دنباله‌ای هم ساخته شود. پیشنهاد می‌کنم بی‌خیال تحلیل‌های عمیق شوید و صرفاً فیلم را تماشا کنید و لذت ببرید. امتیاز: 6.5/10 «Going in Style» فیلمی سرگرم‌کننده است! منتظر یک کمدی نود دقیقه‌ای سرسری و کم‌رمق از ستارگان قدیمی بودم، اما خوشبختانه اشتباه می‌کردم. هرچه فیلم جلوتر رفت، بیش‌تر از آن لذت بردم. تنها سکانس ضعیف تقریباً مربوط به سوپرمارکت است، اما حتی آن هم با حضور کنان تامپسون نجات پیدا می‌کند. در چند لحظه واقعاً خندیدم؛ مثلاً اشاره‌ای به «E.T.» و صحنه‌ای که شخصیت جاش پیس دوباره حرکت گربه‌مانند می‌کند (تقریباً خیلی کم در کادر دیده می‌شود) هر دو خیلی بامزه بودند. ماسک‌ها هم لمسی خوب بودند. و آن سکانس آخر با آنابل چو و نانسی سان دست‌کم ابلهانه است اما من کاملاً از آن لذت بردم. فیلم ریتم خوبی دارد، نیمه‌ی دوم قوی است و یک بخش حساب‌شده و خوب هم با نقش جان اورتیز دارد. در مجموع خوش‌سورپرایز شدم و با رغبت دوباره تماشا می‌کنم. مایکل کین، مورگان فریمن و آلن آرکین یک مثلث عالی را شکل داده‌اند. یک فیلم کمدی خوب با چهار بازیگر برجسته با یک کمدی سبک روبه‌رو هستیم که سعی دارد نسخه‌ای جدید از فیلم قدیمی‌تری با داستان بسیار مشابه بسازد: سه سالمند در آستانه بازنشستگی که قصد دارند یک بانک را بزنند. هرچند فیلم کمدی خوشایندی است و دیدنش ناخوشایند نیست، متأسفانه مسئله‌ای جدی را هم برجسته می‌کند که ایالات متحده و کشورهای دیگر غالباً حل نمی‌کنند: وضعیت نامطمئن معیشت وقتی مریض می‌شویم یا به سن بازنشستگی می‌رسیم. معمولاً می‌بینیم که افراد بخش عمده‌ای از درآمد ماهانه‌شان را صرف درمان و دارو می‌کنند و به‌خاطر مستمری‌های بسیار پایین در آستانه فقر قرار می‌گیرند. وضعیتی که در فیلم نشان داده می‌شود — شرکتی که در شرف تعطیلی است و از طریق یک سازوکار قانونی اکنون می‌تواند از صندوق‌های بازنشستگی کارکنان برای تسویه بخشی از بدهی‌هایش استفاده کند — پیچیده است و ممکن است حتی غیرقانونی باشد، اما اگر در دنیای واقعی اتفاق می‌افتاد تعجب‌آور نبود. من نسخه‌ی قدیمی‌تر را ندیده‌ام، اما آنچه در این فیلم دیدم قابل قبول و شایان توجه است. بازیگران اصلی از چهره‌های نام‌آشنای باتجربه هستند و بازی‌شان عالی است. فیلم با سبکی متناسب با کمدی به موضوع جدی می‌پردازد؛ نیازی به توضیحات اضافه نیست، رویدادها پیش چشم ما اتفاق می‌افتند و فیلم بیشتر به مشکلات شخصیت‌ها و برنامه‌ریزی سرقت توجه دارد تا به خود عمل سرقت. این فیلم «اوشنز الون» نیست؛ خبری از اقدامات نمایشی یا ریزه‌کاری‌های هنری در سرقت نیست. هدف خنداندن با موقعیت کاریکاتوری است و در این کار نسبتاً موفق است: شاید آدم را از خنده روده‌بر نکند، اما به اندازه‌ی کافی سرگرم‌کننده است. اگر نکته‌ی مثبتی بخواهیم برجسته کنیم، بدون شک بازی گروه بازیگران است که فراتر از حد متوسط هستند و شایسته تحسین‌اند. سه نقش اصلی — مورگان فریمن، آلن آرکین و سر مایکل کین — اثرگذارند و همکاری این چهار بازیگر یکی از بهترین وجوه فیلم است (مت دیلون به‌عنوان مامور فدرال که تحقیق درباره مظنونان سرقت بانک را برعهده دارد، پشتیبانی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد). فیلم یک کمدی معمولی است و جنبه‌های فنی برجسته‌ای برای تحلیل عمیق ندارد، اما آنچه ارائه می‌دهد با تلاش خوب ساخته شده و نتیجه کار رضایت‌بخش است. نکته‌ای که برایم جالب بود دکور بانک بود که یادآور بانک‌های اوایل قرن بیستم بود — ظاهراً برای این صحنه از یک بنای تاریخی ثبت‌شده استفاده شده است.