فیلم Revenge of the Pink Panther 1978

فکر می‌کنم از همان ابتدا سرنوشتی برای این اثر مشترک سلرز و ادواردز نوشته شده بود، با همان تم بازآرایی‌شده‌ی هنری مانچینی. پس از آن، «کلوزو» (پیتر سلرز) به بازار آمریکایی (که شاید پرسودتر است؟) معرفی می‌شود، چون شعبه‌ی پاریس مافیا نیویورک او را هدف قرار می‌دهد. فیلیپ دوویه (رابرت وبر) تیم محلی را هدایت می‌کند و تحت فشار است تا نشان دهد هنوز از...

فکر می‌کنم از همان ابتدا سرنوشتی برای این اثر مشترک سلرز و ادواردز نوشته شده بود، با همان تم بازآرایی‌شده‌ی هنری مانچینی. پس از آن، «کلوزو» (پیتر سلرز) به بازار آمریکایی (که شاید پرسودتر است؟) معرفی می‌شود، چون شعبه‌ی پاریس مافیا نیویورک او را هدف قرار می‌دهد. فیلیپ دوویه (رابرت وبر) تیم محلی را هدایت می‌کند و تحت فشار است تا نشان دهد هنوز از عهده‌ی کار برمی‌آید. آن‌ها تصمیم می‌گیرند مدرکی لازم است و چه راهی بهتر از اینکه معروف‌ترین کارآگاه فرانسه را از صحنه بردارند؟ این نتیجه ممکن است به «دریفوس» (هربرت لوم) که مدت‌ها رنج کشیده، فرصتی بدهد تا شغل، سلامت روان و شهرتش را بازپس گیرد. البته هیچ‌چیز طبق برنامه پیش نمی‌رود و به‌زودی این پلیس دست‌وپاچلفتی در سرتاسر شهر به‌هم‌ریختگی ایجاد می‌کند تا بفهمد چه‌کسی خواسته او را به کام مرگ بفرستد. برای من لوم صحنه‌ها را می‌دزدد—جلساتش با روان‌پزشک (فردی مین) و تکان‌ها و رفتارهای مضطرب و پارانوئیدِ فزاینده‌اش وقتی حتی نام دشمنش برده می‌شود، عملاً تنها بخش‌های واقعاً خنده‌دارِ فیلم هستند. سلرز به‌اندازه‌ی کافی خوب است، اما داستان نازک است، متن بسیاری از نوآوری‌اش را از دست داده و فیلم در یافتن موضوعاتی درخور استاندارد همیشگی پارودی به‌زحمت می‌افتد؛ حتی «کاتو» هم در ماجرایی شبیه «مستر وانگ» درگیر می‌شود. بهتر است حالا دست بکشند.