فیلم The Pink Panther Strikes Again 1976

بهترین فیلمِ مجموعه‌ی پینک پنتر فیلمِ ۱۹۷۶ که هم‌زمان حال‌وهوایی از فیلم‌های جیمز باند دارد و هم مشخصه‌های پینک پنتر را، با دِریفوسِ سابق (هربرت لوم) آغاز می‌شود که در آستانه‌ی ترخیص از تیمارستان است — تا اینکه رئیس‌بازرس کلاوزو حواس همه را پرت می‌کند. ظرف چند دقیقه، دِریفوسِ تازه‌عاقل‌شده به حالتی هذیان‌گو و دیوانه‌وار بازمی‌گردد؛ کسی که عزم نابودی جهان را کرده مگر اینکه کلاوزو...

بهترین فیلمِ مجموعه‌ی پینک پنتر فیلمِ ۱۹۷۶ که هم‌زمان حال‌وهوایی از فیلم‌های جیمز باند دارد و هم مشخصه‌های پینک پنتر را، با دِریفوسِ سابق (هربرت لوم) آغاز می‌شود که در آستانه‌ی ترخیص از تیمارستان است — تا اینکه رئیس‌بازرس کلاوزو حواس همه را پرت می‌کند. ظرف چند دقیقه، دِریفوسِ تازه‌عاقل‌شده به حالتی هذیان‌گو و دیوانه‌وار بازمی‌گردد؛ کسی که عزم نابودی جهان را کرده مگر اینکه کلاوزو به او تحویل داده شود. نود دقیقه‌ی بعدی پر است از صحنه‌های مضحک و غیرقابل‌باور: یک کوازیمودوی بادی که بالای کلیسای نوتردام شناور است، یک درگیری عجیب با «دیوانه‌ای شرقی»، جنگِ آدمکش‌ها در اکتوبرفست، دندان‌پزشکی با بینی مصنوعی و ویران شدن ساختمان سازمان ملل. پیتر سلرز و کارگردان، بلیک ادواردز، در اینجا تقریباً همه‌چیز را درست انجام داده‌اند؛ با فیلمنامه‌ای به این اندازه دیوانه‌کننده، اشتباه از آنها بعید بود. تصور کنید دِریفوسِ بدبخت (هربرت لوم): زمانی رئیس کارآگاهان Sûreté بود و اکنون باید روان‌پزشک را قانع کند که از مرحله‌ی «کشتن کلاوزو» گذشته و آماده‌ی بازگشت به جامعه است. در جلسه‌ی کمیسیون سلامت عقلی، چه‌کسی برای آرزوی موفقیت می‌آید؟ حدس بزنید—و همه‌چیز دوباره به هم می‌ریزد. کمی جلوتر، دِریفوس چنان وسواس انتقام پیدا کرده که گرد هم آوردنِ جمعی از مغزهای جنایی را به گونه‌ای انجام داده که «اسپکتر» را مانند گروه پیشاهنگان جلوه می‌دهد؛ او اولتیماتومی صادر می‌کند: کلاوزو را تحویل دهید یا کره‌ی زمین را در معرض نابودی قرار دهید. در این میان، کارآگاه بی‌چارهٔ ما (پیتر سلرز) تصمیم می‌گیرد خودش به تعقیب دشمن دیرینه‌اش بپردازد، هم‌زمان که باید از دست بیست‌تا آدمکش که خواهان جان او هستند و هم از خدمتکار آموزش‌دیده‌اش کاتو (برت کوووک) که برای کشتن تربیت شده، فرار کند. لوم در نقش دِریفوسِ دیوانه‌وار در اوج است و سلرز نیز با آفرینش هرج‌ومرجی کمدی‌محور در مسیرش، کاملاً تماشاگر را با خود همراه می‌کند. لهجه‌ی مضحک، شوخی‌های اسلپ‌استیک و لَنگ‌زدن‌های بامزه‌ی شخصیتِ کلاوزو اکنون تثبیت شده‌اند و موسیقی متن و روایت فیلم هم گه‌گاه طعنه‌هایی به چند داستان دیگر (و حتی همسر کارگردان) می‌زنند. شاید پایان فیلم را کمی متفاوت می‌پسندیدم، اما در دنیایی که یک ولگرد عملاً منفجر می‌شود و بازی کروکت می‌تواند به ضربه‌ی مغزی و تقریباً غرق‌شدن بینجامد، چنین انتظاری نامأنوس است. این فیلم تقریباً به اندازه‌ی قسمت اول خوب است و نشان می‌دهد همه‌ی دست‌اندرکاران توانایی خنداندن تماشاگر را بدون پیچیده‌سازی بیش از حد دارند.