فیلم The Pink Panther 1963

دیوید نیون در اینجا تا حدی نقش «رافلس» (۱۹۳۹) خود را بازآفرینی می‌کند به‌عنوان «سر چارلز لیتون»؛ مردی اجتماعی و خوش‌پوش که به مجلل‌ترین مهمانی‌ها دعوت می‌شود—مهمانی‌هایی که همیشه خبری از دزدی جواهرات است. تا پیش از آمدن «کلوزو» (پیتر سلرز) و همسرش «سیمون» (کاپوسین) به هتلی لوکس که «پرنسس» (کلودیا کاردیناله) و گردنبند گران‌بهایش هم آنجا هستند، کسی همه‌چیز را به هم ربط نداده...

دیوید نیون در اینجا تا حدی نقش «رافلس» (۱۹۳۹) خود را بازآفرینی می‌کند به‌عنوان «سر چارلز لیتون»؛ مردی اجتماعی و خوش‌پوش که به مجلل‌ترین مهمانی‌ها دعوت می‌شود—مهمانی‌هایی که همیشه خبری از دزدی جواهرات است. تا پیش از آمدن «کلوزو» (پیتر سلرز) و همسرش «سیمون» (کاپوسین) به هتلی لوکس که «پرنسس» (کلودیا کاردیناله) و گردنبند گران‌بهایش هم آنجا هستند، کسی همه‌چیز را به هم ربط نداده بود. کلوزو فکر می‌کند حتماً دزدی رخ خواهد داد، همان‌طور که تقریباً همه فکر می‌کنند، اما ورود برادرزادهٔ «جرج» (رابرت واگنر) کارِ لیتون را به‌هم می‌زند و آنچه بعد از آن رخ می‌دهد حسابی بامزه است. نیون و کاردیناله اینجا سرشار از کاریزما هستند؛ هر دو به‌خوبی با هم هماهنگ‌اند و به‌راحتی حس می‌دهند که این تجمل آلپین دقیقاً جای آن‌هاست. تماشاگر چند چیز دربارهٔ خانم کلوزو می‌داند که شوهرش نمی‌داند و این به‌خوبی به معمای نه‌چندان مرموز و پایان بامزهٔ فیلم اضافه می‌کند. به نظرم این فیلم از میان آثار پیتر سلرز با این شخصیت، مورد علاقهٔ من است؛ بازی او طبیعی‌ترین است و نقشِ او در صدر تیتراژ نیست—او بیشتر بخشی از سازوکار فیلم است که چند تم را در هم آمیخته و به همه اجازه می‌دهد لحظاتی به سبک «007» و «To Catch a Thief» را در برف تجربه کنند. بعضی صحنه‌ها—به‌ویژه آن‌هایی که در اتاق هتل و افراد زیر تخت پنهان شده‌اند—کمی طولانی می‌شوند، ولی هنوز زمان‌بندی طنز ذاتی تقریباً همهٔ بازیگران کافی است تا این داستان تکراری را قابل تکرار کند. حواستان به بازی اغراق‌آمیز برندا د بانزی هم باشد! سرگرمی خوب و دلپذیر.