فیلم Phil Spector 2013

«این یک اثر ساختگی است. بر اساس داستان واقعی نیست. درامی است الهام‌گرفته از افرادی واقعی در یک محاکمه، اما تلاشی برای بازنمایی افراد واقعی یا تفسیر آن محاکمه یا نتیجه‌اش نیست.» این هشدار از سوی فیل اسپکتر شروع می‌شود و بلافاصله چند سؤال جدی به‌وجود می‌آورد. اول اینکه اگر قرار نیست نمایشی از افراد واقعی باشد، چرا شخصیت‌ها نام کسانی را یدک می‌کشند که واقعاً...

«این یک اثر ساختگی است. بر اساس داستان واقعی نیست. درامی است الهام‌گرفته از افرادی واقعی در یک محاکمه، اما تلاشی برای بازنمایی افراد واقعی یا تفسیر آن محاکمه یا نتیجه‌اش نیست.» این هشدار از سوی فیل اسپکتر شروع می‌شود و بلافاصله چند سؤال جدی به‌وجود می‌آورد. اول اینکه اگر قرار نیست نمایشی از افراد واقعی باشد، چرا شخصیت‌ها نام کسانی را یدک می‌کشند که واقعاً وجود داشته‌اند؟ آیا می‌خواهند به من بگویند این فیلم دربارهٔ یک تهیه‌کنندهٔ ضبطِ به‌نام فیل اسپکتر است که به قتل متهم شده، اما این فیلم دربارهٔ همان فیل اسپکتر واقعی نیست؟ دوم اینکه در فیلمِ خیالی فیل اسپکتر به قتل بازیگر و مدل لانیا کلارکسون متهم می‌شود، درست مثل فیل اسپکتر واقعی؛ پس چگونه می‌تواند ادعا شود که فیلم بر اساس یک داستان واقعی نیست؟ و سوم اینکه اگر قرار نیست دربارهٔ محاکمه یا نتیجه‌اش اظهار نظر کند، پس هدف فیلم چیست؟ این اثر یا باید یک فیلمِ «آ-کلیف» (روایتی بر پایهٔ واقعیت تحت پوشش داستانی) یا یک مستند می‌بود — به‌عبارتی یا باید گرم و صریح باشد یا سرد و مستند، چون من چیزهای نیمه‌پخته را برنمی‌تابم — اما در شرایط فعلی نه ماهی است نه مرغ. درواقع فیلم کاملاً برخلاف چیزی است که ادعا می‌کند؛ یعنی در پسِ نقابِ بی‌طرفی، اثر تا حدی ذهنی و حتی ستایش‌آمیز است. به‌گفتهٔ نویسنده/کارگردان دیوید ممت، اسپکتر (با بازی آل پاچینو) بیش از یک «عجیب‌الخلقت محبوب» نبوده که نه به‌خاطر دلایل محکم مدرکی—که به‌گفتهٔ فیلم کم یا هیچ است—بلکه به‌خاطر افکار عمومی و یک وکیل مدافع ناتوان محکوم شده است. این ادعا عجیب است وقتی بدانیم لیندا کنی-بادن (هلن میرِن)، وکیل مدافع او، به‌عنوان مشاور در ساخت فیلم حضور داشته؛ ظاهراً بادن چنان شیفتهٔ اسپکتر و پریشان از بابت محکومیت او بوده که نتوانسته او را از محکومیت ناحق نجات دهد، و آن‌چنان که فیلم نشان می‌دهد در مشاوره با ممت فراموش کرده که دادستان شواهدی دارد که برخلاف ادعاهای دفاع است—شواهدی که فیلم اساس بی‌گناهیِ اسپکتر را بر آن قرار می‌دهد. بازنویسیِ تاریخیِ فیلم محدود به اسپکتر نیست و به بادن هم می‌رسد؛ برای مثال، بادنِ خیالی اعلام می‌کند که حاضر نیست «به آن دختر حمله کند»، یعنی به کلارکسون؛ در حالی که در واقعیت تیم دفاع در دادگاه به کلارکسون حمله کرد و حتی ویدیویی از او در گریمِ سیاه‌پوست کردن و تقلید از لیتل ریچارد نشان دادند، برخلاف بادنِ خیالی که از استفاده از این ویدئو خودداری می‌کند (این البته به این معنا نیست که کل فیلم به کلارکسون حمله نمی‌کند). علاوه بر این، بادن-میرن گویا پیشگویی می‌کند؛ او اوایل فیلم می‌گوید از وقتی «اُ. جِی.» رها شد، اسپکتر تاوان خواهد داد: «او به‌خاطر قتل همسر اُ. جِی. محاکمه خواهد شد و محکوم خواهد شد» (و اگر این، اظهار نظر دربارهٔ محاکمه یا نتیجه‌اش نیست، پس دیگر نمی‌دانم چیست). در مجموع، طنز ماجرا وقتی بیش‌تر می‌شود که فیلم ادعا می‌کند «دادستان چیزی جز یقینِ همگان به گناهی او ندارد»؛ در حقیقت این ممت است که چیزی جز یقین خودش به بی‌گناهیِ اسپکتر ندارد. فیلمِ «فیل اسپکتر» بیش از یادآوری این نکته نیست که حتی هومر هم اشتباه می‌کند؛ ممت برخی از بهترین فیلم‌های دههٔ نود تا اواسط دههٔ ۲۰۰۰ را نوشته و/یا کارگردانی کرده و حتی آثار نسبتاً ضعیف‌ترش را هرگز نمی‌شد به دروغ یا خصومت متهم کرد. اما با این اثر روشن می‌شود که این در واقع فیلمِ آل پاچینوست که باید «وکیل مدافع شیطان» نامیده شود.