فیلم Accattone 1961

شخصیت عنوان فیلم (فرانکو چیتی) همانند یک انگل بدخواه است. او همسر و فرزندش را رها کرده تا با دوستانش شب‌نشینی کند و کارت بازی کند، در حالی که «مادلنا» (سیلوانا کورسینی) را به تن‌فروشی وامی‌دارد و از درآمد ناپاک او ارتزاق می‌کند. تا زمانی که مادلنا پس از درگیری با یک وسپر به‌طور نسبتاً ناعادلانه یک سال زندانی می‌شود، او از این وضعیت راضی...

شخصیت عنوان فیلم (فرانکو چیتی) همانند یک انگل بدخواه است. او همسر و فرزندش را رها کرده تا با دوستانش شب‌نشینی کند و کارت بازی کند، در حالی که «مادلنا» (سیلوانا کورسینی) را به تن‌فروشی وامی‌دارد و از درآمد ناپاک او ارتزاق می‌کند. تا زمانی که مادلنا پس از درگیری با یک وسپر به‌طور نسبتاً ناعادلانه یک سال زندانی می‌شود، او از این وضعیت راضی است. با قطع شدن منبع درآمد، مجبور به تغییراتی می‌شود. نه توانایی لازم برای یافتن شغل دارد و نه انگیزه‌ای. تا وقتی که با «استلا»ی سرگردان (فرانکا پاسوت) آشنا می‌شود. در برخی جهات شباهت‌هایی میان او و مادلنای زندانی دیده می‌شود، اما استلا روسپی نیست و اصلاً آن‌قدر ساده‌لوح نیست که او ابتدا پنداشته بود. کم‌کم شیفته او می‌شود؛ اما آیا قبل از آن‌که استلا از او قطع رابطه کند، می‌تواند خود را سر و سامان دهد و بدترین جنبه‌های گذشته‌اش را کنار بگذارد؟ گرچه فیلم چندان شاد نیست، این اولین اثر پازولینی برای من یکی از نسبتاً شوخ‌طبع‌تر آثار او بود که اجازه می‌دهد کمی طنز در دل روایتی از استثمار و دستکاری رخ بنماید. تردیدی نیست که «آکاتتونه» مردی ناراحت‌کننده و نفرت‌انگیز است، اما هر چه فیلم پیش می‌رود حسِ امکان رستگاری کم‌کم پدیدار می‌شود — فیلم‌برداری نزدیک و صمیمی و بازی گیرای جوانانه چیتی به‌آرامی این جنبه را برجسته می‌کنند. پاسوت و کورسینی هر دو در نقش‌هایی زمینی، زمخت و عاری از امید خوب بازی می‌کنند، و در حاشیه پسر کوچکش «یایو» (دانیلو آله‌وا) اغلب به‌طرزی غریب لنگری برای پدر خودخواهش می‌شود. فیلم همچنین فرصتی برای تفسیر درباره جایگاه کلیسا در جامعه فراهم می‌کند و پارودی‌ای روشن میان قدیس‌مآبی و... خوب، خودتان قضاوت کنید به‌وجود می‌آورد. امروزه به‌ندرت دیده می‌شود، اما ارزش چند ساعت وقت را دارد تا رمِی را ببینید که شاید حتی نرون هم به آن می‌بالید.