فیلم Six Shooter 2004

دونِلی (برِندان گلیسون) روز خوبی ندارد. او تازه همسر متوفی‌اش را در بیمارستان گذاشته و سوار قطار به خانه است که روبه‌رویش پسربچه‌ای می‌نشیند (رُویدری کانروی) که در سخن گفتن بی‌پرواست و، همان‌طور که مادربزرگم می‌گفت، کمی غیرمعمول و پررو به نظر می‌آید. هدف طعنه‌های او زوجی‌اند که در ایستگاه بعدی سوار می‌شوند و چهره‌شان نشان می‌دهد چندان خوشحال نیستند. بعد معلوم می‌شود زن (ایشلینگ...

دونِلی (برِندان گلیسون) روز خوبی ندارد. او تازه همسر متوفی‌اش را در بیمارستان گذاشته و سوار قطار به خانه است که روبه‌رویش پسربچه‌ای می‌نشیند (رُویدری کانروی) که در سخن گفتن بی‌پرواست و، همان‌طور که مادربزرگم می‌گفت، کمی غیرمعمول و پررو به نظر می‌آید. هدف طعنه‌های او زوجی‌اند که در ایستگاه بعدی سوار می‌شوند و چهره‌شان نشان می‌دهد چندان خوشحال نیستند. بعد معلوم می‌شود زن (ایشلینگ اوسالِیوان) و شوهرش (دیوید ویلموت) خبرهای نسبتاً تراژیکی گرفته‌اند و به‌سرعت اظهارنظرهای تحریک‌آمیز آن پسر لِه نخستینِ یکی از چند واقعه غم‌انگیز را رقم می‌زند؛ سفرِ کوتاهی که برای دونلی موضوعاتی برای تأمل فراهم می‌آورد، نه فقط در حین مسیر، بلکه بعداً وقتی به خانه برمی‌گردد و کنار خرگوشِشان «دیوید» هم می‌نشیند. اگر به‌تازگی داغدار شده‌اید، شاید این فیلم مناسب شما نباشد، اما در غیر این صورت با نگاهی تلخ و کمدی به انگیزه‌ها و رفتارهای انسان‌ها روبه‌رو هستیم. گاهی انگار فیلم ما را به خنده وامی‌دارد، در حالی که واقعاً چیز چندانی در این موقعیت‌ها نیست که آدم دلش بخواهد لبخند بزند. کانروی بازیگری کاملاً طبیعی است و هرچند نقشِ گلیسون چندان پررنگ نیست، او به‌خوبی نقشِ مقابل را بازی می‌کند و باید با اتفاقات روز کنار بیاید. قطعاً فیلم برای تأثیر دراماتیک کمی اغراق می‌کند، اما به نظرم همین اجزا آن را لذت‌بخش و دیدنی می‌سازند. طنزِ سِلتی در تاریک‌ترین شکلش.