فیلم Kneecap 2024

فیلم پرسروصدا و دیوانه‌وارِ کارگردان ریچ پپیات، Kneecap، یک زندگی‌نامه پرجنب‌وجوش است دربارهٔ سه‌نفرهٔ رپ ایرلندی که به‌نام خودشان شناخته می‌شوند. شاید قبلاً این گروه را نشناسید، اما فیلم شور و آشوب جوانان را جشن می‌گیرد؛ جوانانی که در دفاع از زبان مادری خود به چهره‌هایی کلیدی در یک جنبش حقوق مدنی تبدیل می‌شوند. داستان دربارهٔ پیدا کردن صدا در جهانی است که انگار می‌خواهد...

فیلم پرسروصدا و دیوانه‌وارِ کارگردان ریچ پپیات، Kneecap، یک زندگی‌نامه پرجنب‌وجوش است دربارهٔ سه‌نفرهٔ رپ ایرلندی که به‌نام خودشان شناخته می‌شوند. شاید قبلاً این گروه را نشناسید، اما فیلم شور و آشوب جوانان را جشن می‌گیرد؛ جوانانی که در دفاع از زبان مادری خود به چهره‌هایی کلیدی در یک جنبش حقوق مدنی تبدیل می‌شوند. داستان دربارهٔ پیدا کردن صدا در جهانی است که انگار می‌خواهد شما را سرکوب کند، و همه‌چیز با سیلابی از فحش‌ها، قطعات هیپ‌هاپ و شیطنت‌های نشئه‌آور روایت می‌شود. ماجرا در وست بلفاست سال ۲۰۱۹ می‌گذرد و تولد گروه Kneecap را نشان می‌دهد؛ از جمله چگونگی شکل‌گیری صدای منحصربه‌فردشان. لیام اُگ، نِویس اُ کِرالاین و جی‌جی اُ دوخارتای (که در فیلم نقش خودشان را بازی می‌کنند) با روی صحنه رفتن به نمادی از جوانی ناآرام ایرلند بدل می‌شوند. آن‌ها خود را «پَستِ پست‌فطرت» خطاب می‌کنند و پیام‌شان با بسیاری هم‌صدا می‌شود. با نوشتن و اجرای رپ به زبان ایرلندی، تبدیل به پدیده‌ای محلی می‌شوند؛ توجه‌های سیاسی، خشم محافظه‌کاران حزبی و تحسین مردم را جلب می‌کنند—از جمله واکنش پدرِ شهید سیاسی‌شان (در فیلم با بازی مایکل فاسبندر). فیلم اگرچه تصویری کامل و عمیق از تک‌تک اعضای گروه ارائه نمی‌دهد، ولی بسیار سرگرم‌کننده است. آثار اصلی گروه در فیلم حاضرند (که طبعاً سلیقهٔ شنیداری خاص خود را می‌طلبند) و اشعار سیاسی‌شان و دفاع از میراث فرهنگی‌شان معنا و وزن دارند. آن‌ها دربارهٔ آنچه می‌شناسند می‌نویسند و حقیقتِ کارشان با شنوندگان محلی طنین‌انداز می‌شود؛ وقتی پلیس‌ها نمی‌خواهند مردم موسیقی‌ات را بشنوند، می‌فهمی که داری کارِ درستی انجام می‌دهی. آهنگ‌ها و فیلم به‌سرعت بین انگلیسی و ایرلندی جابه‌جا می‌شوند، پس تماشای آن نیاز به تمرکز دارد؛ برخی ممکن است زود خسته شوند، اما کسانی که پایِ کار می‌مانند پاداش می‌گیرند. لیام، جی‌جی و نِویس جماعتی پرانرژی و شیطان‌اند؛ خرابکاری‌هایشان گاهی سؤال‌برانگیز اما همیشه جذاب است. طنزهای بامزه‌ای در فیلم هست که شخصیت‌های پرسروصدا را دوست‌داشتنی‌تر می‌کند. بازیگریِ عالی‌ای در کار نیست، اما همین بی‌پرداختگی به اصالت فیلم کمک کرده است. Kneecap انرژی‌ای ستیزه‌جو دارد که نیروبخش است و داستانش متفاوت و اصیل است. در عین حال فیلم صریحاً رویکردی جمهوری‌خواهانه و تا حدودی ضدّ انگلیسی دارد؛ اگر از موضع سیاسیِ شمالِ ایرلند یا ایرلند شمالی متفاوتی باشید، این می‌تواند برایتان آزاردهنده باشد. موضوعات خشونت و مواد مخدر و اشاره به داروهایی که از خارج برایشان ارسال می‌شود هم مطرح است، و همین باعث می‌شود فیلم برای همه مناسب نباشد. دو نکته فنی مثبت دیگر فیلم عبارت‌اند از قاب‌بندی دوربین و موسیقی؛ بازیِ مایکل فاسبندر هم به فیلم وزن و ستاره‌آفرینی اضافه کرده است. با این حال داستان گاهی از جهتِ پرداخت راحت و پیوندهای مستقیم بین شخصیت‌ها دچار تسهیل‌زدگی می‌شود و لحظاتی از رفتار شخصیت‌ها کمی خجالت‌آور است، هرچند طنز فیلم تا حد زیادی این نقاط را می‌پوشاند. در مجموع، Kneecap فیلمی زنده، خام و جسور است که شاید برای همه نباشد، اما ارزش دیدن دارد؛ اثری که با رپ به‌جای شمشیر می‌کوشد پیام امید و مقاومتش را برساند.