فیلم Good Vibrations 2012

این بچه‌ها مشکل بلفاست نیستند؛ راه‌حل آن‌اند. «وقتی پانک راک بر اولستر حکم‌فرما بود، هیچ‌کس هرگز شور و شوق و خوش‌گذرانی بیشتری نداشت. بین بمب‌گذاری‌ها و تیراندازی‌ها، بین نفرت‌های مذهبی و تسویه‌حساب‌های قدیمی، پانک به همه فرصتی می‌داد تا برای یک لحظه باشکوه زندگی کنند.» — آنکل جو استرامر پانک راک و پانک‌ها همیشه بدفهمی شده‌اند. در موج نخستِ پانک که از 1976 شروع شد، تصور می‌رفت پانکی‌ها...

این بچه‌ها مشکل بلفاست نیستند؛ راه‌حل آن‌اند. «وقتی پانک راک بر اولستر حکم‌فرما بود، هیچ‌کس هرگز شور و شوق و خوش‌گذرانی بیشتری نداشت. بین بمب‌گذاری‌ها و تیراندازی‌ها، بین نفرت‌های مذهبی و تسویه‌حساب‌های قدیمی، پانک به همه فرصتی می‌داد تا برای یک لحظه باشکوه زندگی کنند.» — آنکل جو استرامر پانک راک و پانک‌ها همیشه بدفهمی شده‌اند. در موج نخستِ پانک که از 1976 شروع شد، تصور می‌رفت پانکی‌ها می‌خواهند ملکه را بکشند و روستاها را به آتش بکشند؛ بدین ترتیب، با وجود برخی واکنش‌های ناآگاهانه و جنجال‌های رسانه‌ای، روح و ایده‌های واقعی پانک راک گم شد. فیلم‌ها و مستندهای متفاوتی در این سال‌ها ساخته شده‌اند؛ برخی ارزشمند، برخی کمتر، که هدف‌شان یا تصحیح برداشت‌های نادرست از پانک و یا دعوت به شناخت ژانری است که تا امروز تأثیرش حس می‌شود. فیلم Good Vibrations تجسم واقعیِ آنچه پانک واقعاً بود، است. فیلم زندگی تِری هولی را روایت می‌کند — مردی که باور داشت موسیقی می‌تواند تغییر ایجاد کند، حتی وقتی در خیابان‌های بلفاست یک جنگ داخلی روح‌ها را می‌بلعید. او یک مغازهٔ فروش صفحات و یک شرکت ضبط مستقل (گود وایبریشنز) راه‌اندازی می‌کند و روزی به جنبشی برمی‌خورد: نوجوانان پانک که از تفرقه‌های فرقه‌ای، نژاد، مذهب یا رنگ پوست بی‌اعتنایی می‌کردند و همه به خاطر عشق به موسیقی و نگرشِ بی‌پردهٔ آن متحد شده بودند. این دقیقاً همان چیزی بود که هولی سال‌ها دنبالش بود و باعث می‌شد از خود بپرسد این بچه‌ها کجا بوده‌اند تا کنون؟ زمینهٔ دههٔ 1970 و «تراژدی‌های» ایرلند شمالی احساسات را به‌خوبی نشانه می‌گیرد، اما سازندگان فیلم هرگز سنگین و اغراق‌آمیز عمل نمی‌کنند. نکتهٔ کلیدی نمایش جنبشی و فردی است که حاضر نبودند در برابر بمب‌ها و گلوله‌ها سر فرود آورند. در یکی از صحنه‌های درخشان فیلم، نادانی به معنای خوشبختی نشان داده می‌شود. از تجربهٔ شخصی هم می‌توان گفت که در اواخر دههٔ 1970 به من گفته شد حتی فکر خرید یک تک‌آهنگ 7 اینچی از پانک‌های ایرلندی را نکنم؛ و من هنوز هم همان اعتراض آن زمان را دارم! فیلم زیاد وقتش را صرف معرفیِ گروه‌های کلیدیِ آن دوران نمی‌کند. آندر تونز (The Undertones) و Stiff Little Fingers هر یک نقش‌هایی در زندگی هولی داشتند، ولی فیلم بیشتر به گروه‌های کمتر شناخته‌شده می‌پردازد که همراه با هولی داستان را پیش می‌برند — رویکردی که گرچه بیوگرافی‌وار است، اما بسیار به‌جا و به‌نوعی «واقعاً پانک» است. همه‌شان بخشی از «گود وایبریشنز»ند. شخصیت تِری هولی چگونه تصویر شده؟ فیلم نشان می‌دهد او همیشه نمونهٔ همسر ایده‌آل نبوده؛ عشق زندگی‌اش، روت (با بازی درخشان جودی ویتیکر که نقش کم‌متن را زنده می‌کند) در مقام دوم قرار گرفته در حالی که او تماماً درگیر عشقش به موسیقی است. رابطهٔ او با والدینش مختصراً اشاره می‌شود، و برخی برخوردهایش با جناح‌های درگیر محله گاهی خیال‌پردازانه جلوه می‌کند، اما این انحرافات قابل بخشش‌اند، زیرا محور اصلی فیلم مردی است که برای شنیده شدن موسیقی و جنبشی که دوستش داشت، تا پای جان مبارزه کرد. مسأله هرگز پول نبود؛ پانک‌ها آن را می‌خواستند و حتی به آن نیاز داشتند، اما روح واقعی پانک در Good Vibrations می‌تابد — هم از جنبهٔ موسیقایی و هم به‌عنوان داستانی انسانی — که تماشای آن برای هرکسی که به موج نخست پانک راک علاقه‌مند است ضروری است. اجرای ریچارد دورمر در نقش هولی گرم و جذاب است و بازیگران کمکی قوی‌ای مثل ادریان دانبار، جودی ویتیکر و کیلیان اسکات (از گروه رودی) نیز حضور دارند. فیلم با تصاویر خبری از خرابی‌های شهر آمیخته شده، اما همواره به پیام نهایی‌اش — امید و خوش‌بینی — بازمی‌گردد. این فیلم شاید ساده‌سازی‌ای از واقعیت داشته باشد، اما تماشا و گوش‌دادن به آن لذتبخش است. توصیه می‌کنم: تماشای ضروری برای علاقه‌مندان به پانکِ اصیل. امتیاز: 10/10.