فیلم Brassed Off 1996

سرزمین لعنتیِ امید و شکوه! گروه بادی معدن Grimley مدت نزدیک به یک قرن فعالیت داشته، اما با تهدید تعطیلی خودِ معدن در پی اعتصابات طولانی‌مدت معدنچیان، بقای این گروه هم در خطر است. گروه که دلِ منطقه‌ای افسرده را گرم می‌کند، امیدوار است به روز فینال بزرگ در رویال آلبرت هال برسد. آیا ورود نوازندهٔ فلوگهورن، گلوریا، همان چیزی است که گروه احتیاج دارد؟ یا...

سرزمین لعنتیِ امید و شکوه! گروه بادی معدن Grimley مدت نزدیک به یک قرن فعالیت داشته، اما با تهدید تعطیلی خودِ معدن در پی اعتصابات طولانی‌مدت معدنچیان، بقای این گروه هم در خطر است. گروه که دلِ منطقه‌ای افسرده را گرم می‌کند، امیدوار است به روز فینال بزرگ در رویال آلبرت هال برسد. آیا ورود نوازندهٔ فلوگهورن، گلوریا، همان چیزی است که گروه احتیاج دارد؟ یا او تنها جرقه‌ای است برای چیزی بسیار جدی‌تر؟ «Brassed Off» اولین فیلم از آنچه من شخصاً «سه‌گانهٔ جادویی بریتانیایی» می‌نامم است؛ سه فیلمی که به‌خوبی طنز بریتانیایی را در روزگار تیره و بیکاری نشان می‌دهند. دو فیلم دیگر، «The Full Monty» (1997) و «Billy Elliot» (2000) هستند و می‌توان گفت «Brassed Off» حکم پیش‌غذا یا گرم‌کنِ اجرا را برای آن آثار دارد. این البته بدان معنی نیست که «Brassed Off» شایستگی نشستن کنار این فیلم‌های محبوب را ندارد؛ قطعاً دارد. اما ترکیب طنز و رنج در این فیلم گاهی در یافتن توازنِ مناسب مردد است و همین باعث می‌شود بینندهٔ کم‌حوصله در لحظات درست راحت نباشد. با این حال طنزِ فیلم خوب عمل می‌کند، اما قلبِ دراماتیک فیلم در اعتصابات معدنچیان و تأثیری است که بر ساکنان این شهرک معدنی کوچک می‌گذارد؛ صحنه‌هایی که واقعاً دل را می‌فشارند. موسیقی هم نقش مهمی دارد: گروه واقعی Grimethorpe Colliery Band (که داستان واقعی فیلم بر پایهٔ آن شکل گرفته) اجرای موسیقی متن را برعهده دارد و اغلب لذت‌بخش، هیجان‌انگیز و در لحظات حساس بسیار تأثیرگذار است. بازیگران فوق‌العاده‌اند؛ ایوان مک‌گرگور و تارا فیتزجرالد شور و حال جوانانهٔ خوبی ارائه می‌دهند، اما در نقش دوم قرار دارند (یا شاید باید گفت سومین بخش برنجی؟) در برابر پیت پوسلت‌ویت و استیون تامپسکین. پستلت‌ویت و تامپسکین در نقش پدر و پسر، عمق احساسی فیلم را می‌سازند؛ هر یک از انگیزه‌های متفاوتی پیروی می‌کند و موفقیت «Brassed Off» تا حد زیادی به توانایی این دو در گرفتن توجه بیننده از ابتدا وابسته است. تامپسکین در تلویزیون بریتانیا کارنامهٔ پرباری دارد—که حقش هم هست—اما حیف است که پس از این نقش در فیلم‌های بلند شناخته‌شدهٔ بیشتری ظاهر نشد. فیلم در شهر ایده‌آلِ شمالیِ انگلستان، بارنزلی در ساوت‌یورکشایر، فیلم‌برداری شده است. «Brassed Off» مشکلاتی آشکار دارد، اما برای کسی مثل من که آن روزهای دشوار تحت دولت مارگارت تاچر را تجربه کرده، فیلمی است که به دلایلی متعدد دوستش دارم و امید دارم یکی از آن دلایل برای شما هم محسوس باشد. نمرهٔ کاملاً جانبدارانهٔ من: 9/10 درامِ تأثیرگذاری دربارهٔ انقراضِ یک جامعهٔ معدنی در بریتانیای دوران مارگارت تاچر. پیت پوسلت‌ویت در نقش «دنی» صبورانه اما قدرتمند بازی می‌کند؛ رهبر گروه بادی Grimley Colliery—یکی از گروه‌های سنتی بادی که معمولاً هر معدن در شمال انگلستان را همراهی می‌کرد، همان‌طور که در ولز اغلب گروه کر رایج است. داستان قطعاً تعطیلی معدن را با تأثیر آن بر خانواده‌ها و روابط در این جامعهٔ نزدیک به هم تلفیق می‌کند و تمرین‌های گروه را محورِ روایت قرار می‌دهد. تارا فیتزجرالد، ایوان مک‌گرگور، فیلیپ جکسون و جیم کارتر همگی به این تلاش جمعی با طنزی خشک و مؤثر کمک می‌کنند و در پایان فیلم، همهٔ ما بیش از حد با «Concerto de Orange Juice» اثر رودریگو آشنا شده‌ایم.