فیلم Coyote Ugly 2000

بهانه‌ای برای ساخت فیلمی پر از زنانی که اغواگرانه تاب می‌خورند، بی‌آن‌که حتی ذره‌ای سافت‌کور به نمایش بگذارد. دربارهٔ یک فیلم رمانتیک با چاشنی‌های کمدی ملایم چه می‌توان گفت که بیشتر وقتش را صرف نمایش زنانی بسیار جذاب در لباس‌های تنگ و کوتاه می‌کند و آن‌ها را در فضایی از تمسخر و ولنگاری نشان می‌دهد؛ فضایی شبیه یک مهمانی فارغ‌التحصیلی دانشگاهی؟ نکات زیادی هست که بتوان...

بهانه‌ای برای ساخت فیلمی پر از زنانی که اغواگرانه تاب می‌خورند، بی‌آن‌که حتی ذره‌ای سافت‌کور به نمایش بگذارد. دربارهٔ یک فیلم رمانتیک با چاشنی‌های کمدی ملایم چه می‌توان گفت که بیشتر وقتش را صرف نمایش زنانی بسیار جذاب در لباس‌های تنگ و کوتاه می‌کند و آن‌ها را در فضایی از تمسخر و ولنگاری نشان می‌دهد؛ فضایی شبیه یک مهمانی فارغ‌التحصیلی دانشگاهی؟ نکات زیادی هست که بتوان گفت، اما یک چیز روشن است: این فیلم آشکارا برای مخاطب مرد دگرجنس‌گرا ساخته شده است. فیلم در سال ۲۰۰۰ اکران شد و نمی‌دانم امروزه بدون متهم‌شدن فوری به زن‌ستیزی و بازنمایی کلیشه‌ای و جنسی‌شده از زنان امکان‌پذیر بود یا نه. با این همه، از نکات مثبت شروع کنیم. شاید بهترینِ آن‌ها موسیقی متن فوق‌العاده فیلم باشد که ترانه‌های برجسته‌ای را گردآوری کرده و از نظر من یکی از بهترین موسیقی‌های متن غیرآهنگ‌سازی‌شدهٔ دهه است: «The Right Kind of Wrong» و «Can't Fight the Moonlight» آن‌قدر خوب‌اند که کل فیلم با آن‌ها شناخته می‌شود. موسیقی در اینجا چنان اهمیت دارد که تا حدی این اثر بیشتر شبیه یک ویدیوی موزیکال از آب درآمده تا یک فیلمِ تمام‌عیار: شخصیت اصلی آرزو دارد ترانه‌سرا شود و در تلاش برای ورود به بازار موسیقی است، اما درمی‌یابد صدای خوبی دارد و یکی از جاذبه‌های اصلی یک بار شبانه می‌شود. محیط‌ها تا حدی قابل‌قبول‌اند و باعث می‌شوند باور کنیم چنین جایی وجود دارد، مخصوصاً اگر بدانید واقعاً بار مشابهی در نیویورک وجود دارد (و ظاهراً شعبه‌های دیگری از این برند هم باز شده‌اند). با این حال، فضاهای مهمانی چنان افراط‌آمیز طراحی شده‌اند که به نظر من سخت است باور کنیم چنین محیطی در یک مکان تجاری قانونی و رسمی برقرار باشد. تدوین در حد قابل‌قبول است اما گاهی شلخته‌ست و فیلم‌برداری بیش از اندازه متکی به تن‌های قرمز است که از جنبه‌های فنی کار، چیز مثبتی کم می‌کند. علاوه بر ترانه‌های خوب، بازیگران جوان و لاغر و خوش‌اندامی در فیلم حضور دارند که با بدن‌های جذاب و مهارت‌های رقص خوب، کمبود تجربهٔ بازیگری‌شان را تا حدی جبران می‌کنند: پیپر پریبو، ماریا بلو، تایرا بنکس، ایزابلا میکو، بریجیت موینهان و آدام گارسیا. حیف که زیبایی ظاهری به استعدادی متراکم تبدیل نمی‌شود: چون انتخاب بازیگران بر پایهٔ توانایی‌های بازیگری نبوده، هیچ‌کدام اجرایی الهام‌بخش ارائه نمی‌دهند. مجموعه‌ای از شخصیت‌های سطحی‌اند و در این بخش فیلم بسیار ضعیف می‌شود. در مقام انصاف باید گفت جان گودمن تنها بازیگر شاخص فیلم است که نشان می‌دهد بازی در یک نقش بامزه و دوست‌داشتنی چگونه باید باشد. تمام این‌ها اما مانع اصلی در مسیر تولیدی است که می‌توانست با روایت خوب به اثری صرفاً سرگرم‌کننده و حتی قابل‌قبول تبدیل شود. مشکل اصلی در فیلمنامه و داستان است؛ فیلم مثل یک مدل تازه‌کار می‌افتد و پاشنه‌هایش را می‌شکند. هنگام تماشای فیلم بارها از خودم پرسیدم فیلمنامه کجا رفت؟ تمام آن سفر به شهر و رؤیای ورود به دنیای نمایش آن‌قدر کلیشه‌ای و تکراری است که غیرقابل‌قبول به نظر می‌رسد. چیزی به نام عمق وجود ندارد. سپس تمام آن رمانسِ شیرینِ بی‌کیفیت، بدون هیچ‌گونه شیمی و منطق... بیش از حد کم‌مایه و دیالوگ‌ها ابداً درست نوشته نشده‌اند. ————— کایوت اگلی عالی است «Coyote Ugly» فیلمی سطحی و دل‌پذیر است و من از آن لذت می‌برم. درباره‌اش نکتهٔ قابل‌توجهی نیست؛ یا از آن خوشت می‌آید یا نه؛ فکر نمی‌کنم خیلی حد وسطی وجود داشته باشد. برای من جواب می‌دهد: ریتم خوبی دارد، بازی‌ها قابل‌قبول است و موسیقی هم انتخاب خوبی دارد — به‌خصوص اجرای لی‌آن ریمز. فکر می‌کنم این فیلم را در بچگی دیده بودم، آن‌قدر دور که ثبتش نکرده بودم، وگرنه برخی صحنه‌ها برایم آشنا بودند و بازیگران اصلی را به یاد داشتم. پیپر پریبو در نقش اصلی خوب ظاهر می‌شود. ماریا بلو، جان گودمن و آدام گارسیا هم قابل‌قبول‌اند. تازه فهمیدم که کارگردان این فیلم همان کسی است که «Kangaroo Jack» را ساخته. دیوید مک‌نالی واقعاً این دو فیلم کلاسیک را ساخته و بعد انگار از صنعت فیلم‌سازی کنار کشیده—چه رفتاری!