فیلم Power Ballad 2026

«ریک» (پل راد) خواننده‌ای ناکام در دوبلین است که همراه همسر و دخترش زندگی می‌کند و هنوز رؤیای موفقیتی را در سر دارد که سال‌ها پیش بو برده بود ولی هرگز به آن نرسیده است. آن‌ها در هتلی مجلل اجرا می‌گیرند و ناچار می‌شوند صحنه را با دوست ازدواج‌کرده‌شان، «دنی» (نیک جوناس)، که زمانی خوانندهٔ پسرگروه بوده، شریک شوند. معلوم می‌شود او آن‌قدرها هم خوانندهٔ...

«ریک» (پل راد) خواننده‌ای ناکام در دوبلین است که همراه همسر و دخترش زندگی می‌کند و هنوز رؤیای موفقیتی را در سر دارد که سال‌ها پیش بو برده بود ولی هرگز به آن نرسیده است. آن‌ها در هتلی مجلل اجرا می‌گیرند و ناچار می‌شوند صحنه را با دوست ازدواج‌کرده‌شان، «دنی» (نیک جوناس)، که زمانی خوانندهٔ پسرگروه بوده، شریک شوند. معلوم می‌شود او آن‌قدرها هم خوانندهٔ بدی نیست و همان شب ریک را در حال نوشیدن ویسکی و بداهه‌نوازی می‌بیند؛ در پایان ریک با یک گیتار گبسون اختصاصی از آنجا بیرون می‌رود و فکر می‌کند ماجرا تمام شده است. چند ماه بعد اما در مرکز خرید آهنگی می‌شنود که فوراً آن را می‌شناسد؛ آهنگی که سال‌ها پیش خودش نوشته و به دنی معرفی کرده بود و اکنون به یک موفقیت جهانی تبدیل شده است. آیا حق‌الامتیازاتی به او تعلق نمی‌گیرد؟ مدیر فرصت‌طلب و ریاکار «مک» (جک رینور) که مدیریتِ چهره را برعهده دارد، اصلاً حاضر نیست به درخواست‌های التماس‌آمیز این ایرلندی گوش دهد. تنها راه‌حل به‌نظر می‌رسد سفر به لس‌آنجلس و رویارویی با دنی در جکوزی او باشد. آیا فقط من فکر کردم در آغاز جوناس روی صدای استیوی واندر لب‌خوانی می‌کند؟ به هر حال به نظرم راد در این نبردِ صداها برتری داشت؛ ریک تلاش می‌کرد سهم عادلانهٔ خود از شهرت (و پول) را به‌دست آورد در حالی که جوناس بیشتر نقش دل‌ربا را داشت و چیز زیادی فراتر از آن ارائه نمی‌داد. گوش‌دقت‌ها ممکن است نشانه‌هایی از «Mary’s Prayer» نسخهٔ اصلی Danny Wilson را بشنوند، اما در کل فیلمی نسبتاً سطحی و یکنواخت است که می‌توانست خیلی بیشتر به مسئلهٔ «استعاره‌برداری» از ملودی‌ها و اشعار بپردازد و کمتر متکی به ملودرامِ لوسِ خوش‌قیافه باشد. دیدنی است، اما خیلی زود از خاطر می‌رود.