فیلم Guava Island 2019

این قصهٔ کوتاه و موسیقایی هم دلنشین و هم تأثیرگذار است و صداقت هنری دونالد گلوور را به نمایش می‌گذارد. Guava Island از لحاظ موسیقایی زیبایی‌های گرمسیری‌اش را به‌طرزی مسحورکننده نشان می‌دهد، هرچند دچار خودشیفتگیِ افراطی هم هست. شخصیتی که گلوور در قالب چایلدیش گمبینو به آن می‌پردازد، استعدادی الهام‌بخش است؛ نمونه‌ای نادر که نشان می‌دهد نسل کنونی قادر است ملودی‌های هماهنگ با گرایشی سیاسی...

این قصهٔ کوتاه و موسیقایی هم دلنشین و هم تأثیرگذار است و صداقت هنری دونالد گلوور را به نمایش می‌گذارد. Guava Island از لحاظ موسیقایی زیبایی‌های گرمسیری‌اش را به‌طرزی مسحورکننده نشان می‌دهد، هرچند دچار خودشیفتگیِ افراطی هم هست. شخصیتی که گلوور در قالب چایلدیش گمبینو به آن می‌پردازد، استعدادی الهام‌بخش است؛ نمونه‌ای نادر که نشان می‌دهد نسل کنونی قادر است ملودی‌های هماهنگ با گرایشی سیاسی تولید کند. آلبوم Awaken, My Love! او فانک سایکدلیک را با سول و هیپ‌هاپ آمیخته و تک‌آهنگ‌های اخیرش مانند This Is America و Summertime Magic نگاهی به فرآیند فکری دقیق او می‌دهند. او ذاتاً یک هنرمند است. پس جای تعجب دارد که Guava Island، فیلم کوتاهی که آشکارا مخاطبان دیسکوگرافی‌اش را هدف قرار داده، در میان نسیم گرمسیری نتوانست جای پایی محکم بیابد. فیلم با یک داستان عامیانهٔ انیمیشنی آغاز می‌شود که ریحانا آن را روایت می‌کند و از پیدایش و وضعیت کنونی جزیرهٔ گواوا می‌گوید. با توجه به زمان فیلم، که کمی کمتر از یک ساعت است، این نوع ارائهٔ بیانیه‌گون لازم بود تا شالودهٔ روایت پایه‌ای ساخته شود؛ دلپذیر اما تا حدی معمولی. مورای در تجربهٔ نخستین کارگردانی‌اش سپس به بخشِ عمدهٔ لایو‑اکشن می‌پردازد، با نسبت تصویر 4:3 و تصویری دانه‌دانه برای حفظ اصالت. با در نظر گرفتن شرایط اقتصادی و ساختاری جزیره، این رویکرد غوطه‌ورکننده بود و دنیایی را که ریحانا توصیف کرد تقویت می‌نمود. گلوور روزش را با گیتار چوبی‌اش می‌گذراند، آواز می‌خواند و قطعات اخیرش را بازخوانی می‌کند. رقص‌های نامتعارف معروف او در میانهٔ یک کارخانه همراه با اجرای This Is America رخ می‌دهد. در اینجا بود که به ذهنم رسید Guava Island اساساً یک «موزیکال» است که هم‌زمان به ترویج و تقویت آثار گمبینو می‌پردازد؛ او بعداً ریحانا را با Summertime Magic نوا می‌کند و با Feels Like Summer دل را می‌رباید. سؤال بنیادین این است: آیا می‌توان صداقت هنری موسیقی را به‌طور مؤثر به یک فیلم روایی منتقل کرد؟ شاید، اما Guava Island نمونهٔ خوبی از این کار نیست. ایدهٔ سرکوب روح موسیقایی ساکنان جزیره توسط یک حکومت تمامیت‌خواه چیز تازه‌ای نیست و متأسفانه در فیلم به‌صورت آشکار و ساده منتقل شده است. رابطهٔ سرمایه‌داری و پیامدهای زشت آن نتوانسته به افراد قدرت ببخشد؛ دلیل اصلی هم خودمحوری گلوور است که وضوح روایت را کم کرده. شخصیت کفیِ ریحانا و رابطه‌اش با دنی تقریباً وجود خارجی ندارند، با اینکه مقدمه‌ای شبیه «رومئو و ژولیت» دارند. این شخصیت‌ها آن‌قدر در به‌نمایش‌گذاشتن عجیب‌وغریب‌بودن خود متمرکز‌اند که پویایی بینشان تخت شده است. همکار همیشگی و برادر بزرگ‌تر گلوور نتوانسته در این زمان فشردهٔ فیلم‌نامه همهٔ عناصر را متعادل کند. همه‌چیز آن‌قدر مستقیم است که آن طعم و جذابیتی را که گمبینو را به هنرمندی خاص تبدیل می‌کند، از دست می‌دهد. این به آن معنا نیست که موسیقی گوش‌نواز نیست؛ سکانس‌ها و امتیاز ریتمیک اوزووورو شما را به جنبش وامی‌دارد و بخش موسیقایی بیشترین تأثیر را دارد. بازی‌ها قابل‌قبول‌اند، هرچند گلوور از گرایش‌های اغراق‌شدهٔ تلویزیونی‌اش رها نمی‌شود، و فیلم‌برداریِ اشپرنگر عالی است. متأسفانه ناتوانی مورای در متعادل‌ساختن فیلم و کنترل استعداد قدرتمند گلوور باعث شده Guava Island شبیه نوشیدنی‌ای باشد که می‌توان آن را سرکشید، اما طعمی تلخ و ترش دارد.