فیلم Men in Black 1997

شاید به خوبیِ انتظار دوام نیاورده باشد، اما هر دو بازیگر اصلی در این قسمت اول واقعاً تلاش کرده‌اند و مردان سیاه‌پوش بعد از این همه سال هنوز هم کمی سرگرم‌کننده است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. کمدی علمی‌تخیلی سرگرم‌کننده با تامی لی جونز و ویل اسمیت یک افسر ورزشکار نیویورکی (ویل اسمیت) به یک سازمان دولتی مخفی می‌پیوندد که با...

شاید به خوبیِ انتظار دوام نیاورده باشد، اما هر دو بازیگر اصلی در این قسمت اول واقعاً تلاش کرده‌اند و مردان سیاه‌پوش بعد از این همه سال هنوز هم کمی سرگرم‌کننده است. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. کمدی علمی‌تخیلی سرگرم‌کننده با تامی لی جونز و ویل اسمیت یک افسر ورزشکار نیویورکی (ویل اسمیت) به یک سازمان دولتی مخفی می‌پیوندد که با تعاملات بیگانه‌ها روی زمین سروکار دارد. تامی لی جونز نقش شریک ارشد او را بازی می‌کند، ریپ تورن نقش رئیس آژانس را دارد، وینسنت دونوفریو نقش یک دهاتیِ تحت تسخیر را ایفا می‌کند و لیندا فیورنتینو پزشکی قانونی جذابی است. «مردان سیاه‌پوش» (۱۹۹۷) در نیمه‌ی اول بسیار بامزه است، اما در بخش پایانی کمی انرژی‌اش را از دست می‌دهد. با این حال، برای وقتی که دلتان سرگرمیِ سبک و هیجان‌انگیز می‌خواهد، گزینه‌ی مناسبی است. تا امروز سه دنباله از آن ساخته شده: «مردان سیاه‌پوش ۲» (۲۰۰۲)، «مردان سیاه‌پوش ۳» (۲۰۱۲) و «مردان سیاه‌پوش: بین‌المللی» (۲۰۱۹)، که آخرین فیلم تنها فیلم مجموعه بدون حضور تامی لی جونز و ویل اسمیت است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۸ دقیقه است و در نیویورک و اطراف آن (مثلاً جرزی‌سیتی)، همچنین سیمی ولی، کالیفرنیا (صحنه‌ی سقوط بشقاب‌پرنده) و حوالی لس‌آنجلس/کالور سیتی فیلم‌برداری شده است. نمره: B- تماشای خوبی بود، ارزش تکرار دارد و پیشنهاد می‌کنم. این فیلم از نظر تاریخی تأثیرگذارتر از ارزش محتوایی خالصش است. حداقل حس می‌داد که ایده‌ی نفوذ بیگانگان در زمین را در صنعت سینما محبوب‌تر کرده، حتی اگر خودِ فیلم آن را کامل معرفی نکرده باشد. شاید آن را بیشتر عمومی کرد، اما در بردن تماشاگر از دید عادی زمینی‌اش به تصویری از یک جامعه‌ی یکپارچه خیلی خوب عمل می‌کند. یا شاید من فقط آن‌قدر عاشقِ ایده‌ی حضور بیگانگان روی سیاره‌مان هستم. به‌نظرم شیوه‌ی روایت همیشه بهترین نبود؛ طنزها اغلب هم‌زمان خنده‌دار و کمی آزاردهنده‌اند، و تامی لی جونز به‌عنوان مرد جدی، در کنار ویل اسمیت، نقش «مرد راست‌قامت» را خوب ایفا می‌کند — این از شایستگی هر دوی آن‌هاست. با این حال، آن‌ها برای این فیلم کاملاً مناسب بودند و بازیگران مکمل هم عالی کار کردند. وینسنت دونوفریو در نقش «نهِ ادگار» برای من احتمالاً خنده‌دارترین شخصیت فیلم بود، و فکر نمی‌کنم قرار بوده این‌قدر بامزه باشد. جریانِِ کلیشه‌ایِ «پنهان‌کردن اطلاعات مهم از تازه‌کار» شاید کهنه باشد، اما نیمی از شوخی‌ها از همین جا نشأت می‌گیرند. من قطعاً فیلم را دوست دارم و از آن‌چه می‌توانست باشد هم خوشم می‌آید. یکی دیگر از فیلم‌های محبوبم. بیگانگانی که خود را مثل انسان‌ها جا زده‌اند — مممم، شبیه زندگی واقعی به نظر می‌رسد. این فیلم خیلی خنده‌دار است. یک سؤال دارم: تا حالا چیزی واقعاً چشم‌گیر به من نشان داده‌اید؟ (خنده) اخیراً دوباره این فیلم را دیدم — به مناسبت بیست و پنج سالگی انتشارش — و هنوز تصویر آن بیگانگان کوچک با گاریِ بی‌عوارض پر از سیگار را که پس از تهدید به نابودی توسط امپراتوری «آرکولیان» می‌خواهند زمین را ترک کنند، به یاد دارم؛ امپراتوری‌ای که با سلاح‌های قدرتمندش «کهکشان» را پس می‌گیرد. کار شناسایی و ره‌گیری این شیء — و موجودی شرور که امپراتورشان را کشته — بر عهده‌ی «کِی» (تامی لی جونز) و همکار خیابانی و تازه‌کارش «جی» (ویل اسمیت) است؛ باید پیش از آن‌که امپراتوری عملاً زمین را نابود کند، آن را پیدا کنند. دینامیک بین دو ستاره‌ی فیلم بسیار خوب است، شوخی‌های فراوانی همراه جلوه‌های ویژه‌ی سرگرم‌کننده وجود دارد و می‌بینیم که موجودات بیگانه‌ی زیادی از ازل روی این سیاره بوده‌اند. پایان فیلم کمی کشیده می‌شود، اما فیلم آزمون زمان را به خوبی پس داده و هنوز از بهترین‌های این مجموعه است. «مردان سیاه‌پوش» با کنجکاوی همیشگی‌ام درباره‌ی بیگانگان هم‌ذات‌پنداری می‌کند. این کمدی علمی‌تخیلی سفری دلپذیر با ویل اسمیت و تامی لی جونز است که ترکیبی منحصربه‌فرد از طنز و اکشن ارائه می‌دهد. برای من فیلمی نوستالژیک و از دوران کودکی است که با ترکیب موفق کمدی و ماجرای بیگانگان همچنان جذاب می‌ماند. شاید جلوه‌های دیجیتال و پروتزهای آن امروز کمی قدیمی به نظر برسند، اما این‌ها حس نوستالژیکِ خوشایندی اضافه می‌کنند بدون این‌که لذت کلی را کم کنند. جلوه‌های عملی هنوز هم به‌خوبی کار می‌کنند و به جذابیت مخصوص فیلم می‌افزایند. از دید امروز کاملاً ارزش تماشای دوباره دارد؛ نمره‌ام ۸ از ۱۰.