انیمیشن Bambi 1942

مناظر در بامبی واقعاً زیباست. اگر آن را با انیمیشنی که من در دههٔ ۹۰ با آن بزرگ شدم یا حتی انیمیشن‌های امروز مقایسه کنید، بامبی فقط پابه‌پا نمی‌ایستد؛ صحنه‌های طبیعتش واقعاً از آن‌ها برترند. حقیقتاً چشم‌نواز. اما به‌راستی بامبی فیلمی نسبتاً کُند و بی‌روح هم هست. فکر می‌کنم آخرین بار قبل از پنج‌سالگی‌ام آن را دیده بودم — بیش از دو دهه پیش —...

مناظر در بامبی واقعاً زیباست. اگر آن را با انیمیشنی که من در دههٔ ۹۰ با آن بزرگ شدم یا حتی انیمیشن‌های امروز مقایسه کنید، بامبی فقط پابه‌پا نمی‌ایستد؛ صحنه‌های طبیعتش واقعاً از آن‌ها برترند. حقیقتاً چشم‌نواز. اما به‌راستی بامبی فیلمی نسبتاً کُند و بی‌روح هم هست. فکر می‌کنم آخرین بار قبل از پنج‌سالگی‌ام آن را دیده بودم — بیش از دو دهه پیش — و بازدید دوبارهٔ آن بعد از این همه سال باعث شد کمتر از قبل از آن خوشم بیاید. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف به نظر می‌رسد. وقتی به این فیلم که در سال ۱۹۴۲ ساخته شد نگاه می‌کنم، می‌بینم نه یک کارگردان که مجموعاً نه کارگردان در ساختش نقش داشته‌اند: یک کارگردان ناظر، دیوید هند، و بقیه کارگردانان بخش‌ها: جیمز آلگار، ساموئل آرمسترانگ، گراهام هید، بیل رابرتس، پال ساترفیلد، نورمن رایت، آرتور دیویس و کلاید جرونیمی. چیزی که قبلاً نمی‌دانستم این است که فیلم بامبی بر اساس کتابی واقعی از سال ۱۹۲۳ به‌نام «بامبی، زندگی در جنگل» نوشتهٔ نویسنده و شکارچی اتریشی فلیکس سالتن ساخته شده است. همیشه فکر می‌کردم این صرفاً خلقِ دیزنی است، اما چنین نیست — جالب و کمی عجیب. بامبی تنها داستان یک آهوی جوان و زندگی‌اش در جنگل نیست؛ در واقع دربارهٔ بقای طبیعت در برابر موجود خطرناکی به‌نام انسان است که گونه‌ها را از بین می‌برد، و فیلم صحنه‌هایی دارد که برای یک اثر خانوادگی واقعاً شدید و دلخراش‌اند. در آغاز با شخصیت‌هایی مثل تامپر با پوزهٔ صورتی، اسکارکِ خجالتی فالور (فلاور)، دوست جغد و بیداری حیوانات جنگل روبه‌رو می‌شویم وقتی توله‌ای متولد می‌شود که مادرش نام ندارد و می‌فهمیم او پسرِ شاهِ جنگل است. بهترین نکتهٔ این انیمیشن، توجهش به جزئیاتِ دیگر حیات وحش است — نه فقط تولد بامبی، بلکه لکنت‌های ابتدایی‌اش و لحظاتِ پیوند با فلاور و تامپر. لذت می‌برم از لحظه‌ای که بامبی روی یخ می‌خورد؛ نشان می‌دهد هنوز به بدن جوانش مطمئن نیست. برخورد نخستین با پدرش بسیار باشکوه است؛ پدر تصویری متین و باوقار دارد و بامبی نخستین لحظه‌ها را از رفتارِ دقیق گوزن‌ها می‌بیند، مثل بازیِ برخوردِ شاخ‌ها. همچنین دیدار بازیگوشانهٔ بامبی با فالین، آهوی مادهٔ جوان، لحظات دست‌پاچگی و خجالت‌آمیزی دارد. به‌عنوان بزرگسال، شوخی‌هایش کمی آزاردهنده‌اند، اما به‌عنوان کودک آن «اولین دیدار با دختر» را دوست داشتم — تا حدی شبیه رابطهٔ نالا و سیمبا در شیرشاه. با آمدن زمستان و نخستین رویشِ علفِ سبز، مادر بامبی از خطر باخبر می‌شود و به او می‌گوید به خارزار فرار کند و هرگز برنگردد... صدای تیر و فریاد بامبی برای مادرش بسیار دلخراش است... وقتی به پدرش می‌رسد و پدر با سنگینی می‌گوید که مادر دیگر هرگز برنمی‌گردد، آن لحظه بسیار غم‌انگیز و تاریک است. همچنین بخشی هست که جغد به بامبیِ بالغ و تامپر و فلاور دربارهٔ معانی عشق صحبت می‌کند — این بخش را دوست دارم، غریب و طنزآمیز است. یادم بود که بامبی خودش بعدتر هدف تیر قرار می‌گیرد، و خاطرم هست آتشی که انسان به‌پا کرد و چطور حیوانات ناچار شدند آشیانه‌هایشان را ترک کنند؛ از جمله کبوتری که مضطربانه برخاست و در جریان فرار هدف قرار گرفت. از این لحاظ پیامِ فیلم تا حدودی شبیه شیرشاه است: تولد، رابطه، بازتولد و ادامهٔ خطِ رهبری در میان موجودات جنگل. به نظرم فیلم پابرجا و بسیار زیباست؛ فیلم خانوادگی قابل‌قبولی برای دیدن و لذت بردن. کاملاً توصیه می‌کنم. امتیاز: چهار ستاره — هرچند مرگِ مادر بامبی هنوز هم آزاردهنده است؛ آیا لازم بود اینقدر دل‌خراش باشد؟ «بامبی» در دلِ جنگلی آرمانی به دنیا می‌آید — پدرش گوزن نرِ بزرگی است، مادرش آهویی دلسوز، و او خیلی زود با دیگر جانوران در جهان رنگارنگش دوست می‌شود. یاد می‌گیرد راه برود، حرف بزند و حتی با کمک دوست خرگوشش تامپر روی یخ اسکیت کند، و از شادمانی‌ها و خطرات فصل‌ها — از تابستان‌های آفتابی تا زمستان‌های یخ‌زده — تجربه کسب می‌کند. همه‌چیز عالی است تا وقتی که انسان‌ها وارد ماجرا می‌شوند؛ آن‌وقت او همراه پدر و دوستانش باید با واقعیت‌های خشن زندگی روبه‌رو شود. انیمیشن چشم‌نواز است — شاید از نظر استانداردهای ۲۰۲۰ ساده به نظر برسد — اما ظرافت طراحی‌ها و موسیقی بیش از اندازه این سادگی را جبران می‌کنند. دیالوگ‌ها بسیار کم‌اند — تصاویر داستان را بیان می‌کنند و این کار را به‌خوبی انجام می‌دهند. برای کودکان مناسب و در عین حال غم‌انگیز. شخصاً این فیلم را دوست ندارم — فکر می‌کنم کسل‌کننده است و همیشه باعث می‌شود به خواب بروم.