فیلم The American Society of Magical Negroes 2024

به نظر من برای اینکه یک اثر طنز موفق باشد، باید اطمینان حاصل شود که مخاطب با پیش‌فرض‌های اصلی آن هم‌راستا است. با وجود تلاش قابل‌توجه "جاستیس اسمیت" در نقش "آرن" (و مجموعه چشمگیر لباس‌های بافتنی‌اش) من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. تکیه بر کلیشه‌های فراموش‌شده درباره stereotype نژادی - و نه فقط از دیدگاه آفریقایی-آمریکایی - این فیلم را به اثری نسبتاً توهین‌آمیز...

به نظر من برای اینکه یک اثر طنز موفق باشد، باید اطمینان حاصل شود که مخاطب با پیش‌فرض‌های اصلی آن هم‌راستا است. با وجود تلاش قابل‌توجه "جاستیس اسمیت" در نقش "آرن" (و مجموعه چشمگیر لباس‌های بافتنی‌اش) من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. تکیه بر کلیشه‌های فراموش‌شده درباره stereotype نژادی - و نه فقط از دیدگاه آفریقایی-آمریکایی - این فیلم را به اثری نسبتاً توهین‌آمیز تبدیل کرده است. شاید من بیش از حد به این موضوع فکر می‌کنم، اما واقعاً هیچ چیزی در این فیلم پیدا نکردم که بتوانم با آن ارتباط برقرار کنم، چه به صورت کنایه‌آمیز و چه غیره. کمدی آن، هر چه که هست، کاملاً مصنوعی به نظر می‌رسد و عناصر عاشقانه بین "آرن"، "لیزی" (آن-لی باگان) و "جیسون" (درو تارور) به طرز بدی نوشته شده و معمولاً به شدت ناخوشایند اجرا می‌شوند. اضافه کردن چند افکت جادویی به سبک "هری پاتر" و شخصیت‌پردازی ملایم "باربر" (آرون کولمن) به این شکل که این "جامعه" تمام وقت خود را صرف "حل" مشکلات هم‌عصران سفیدپوست ناتوان و عاطفی کند، فقط نتیجه‌اش شکست است. این فیلم به سادگی خنده‌دار نیست. اگر گروهی از سفیدپوستان جمع می‌شدند و تصمیم می‌گرفتند فیلمی درباره گروهی از افراد غیرسفیدپوست که ذاتاً مطیع و خدمتگزار هستند بسازند، باید (و می‌بایست) ممنوع می‌شد. این یک تقویت نادرست و بی‌مزاح از ارزش‌های flawed است که از یک دیدگاه کاملاً غیرواقعی مشاهده می‌شود و من برای تماشای آن زحمت کشیدم و سپس تعجب کردم که چرا این کار را کردم. شاید اگر آمریکایی باشید، به شما ارتباط برقرار کند؟ امیدوارم که نه. 'جامعه آمریکایی جادوگران سیاه' گاهی خوب و گاهی بد است. من واقعاً از آن بدم نیامد، اما وقتی نام‌ها در پایان نمایش نام برده شد، احساس کردم که چیزی قابل توجهی در مورد آن ندارم. موسیقی واقعاً عالی است و بازیگران هم خوب هستند، اما همین و بس. در نهایت، این فیلم به شدت فراموش شدنی است (البته به عنوان یک فیلم، زیرا عنوانش فراموش‌نشدنی است!). پیام‌های با نیت خوب کمی سنگین به نظر می‌رسند و در واقع فقط احساسات واضحی را منتقل می‌کنند. با این حال، می‌تواند در لحظاتی کمی سرگرم‌کننده باشد ('مشت به سبز' به من خنده آورد، چه عمدی و چه غیرعمدی). دیوید آلن گایر نقش خود را به خوبی بازی می‌کند و او بازیگری است که من دوست دارم. جاستیس اسمیت هم خوب است، هرچند هنوز هیچ کدام از اجراهایش را به شدت دوست نداشته‌ام، اما خوب است. آن-لی باگان بیشتر از بقیه درخشان است. راستش می‌توانستند فقط یک کمدی رمانتیک کامل با اسمیت و باگان بسازند که احتمالاً خوب از آب درمی‌آمد. من از وibe های (احتمالاً کاملاً ناخواسته) 'اداره تنظیم' در این فیلم لذت بردم. با وجود تفاوت‌های واضح، واقعاً خیلی به فیلم محبوب من شباهت دارد، با گروهی از ماموران جادویی که جمعیتی را کنترل می‌کنند و رمانس اضافه شده است.