فیلم The 400 Blows 1959

ژان-پیر لئو در نقش پسر آشفته‌ای که از مشکلات مدرسه به جرایم خرد کشیده می‌شود، فوق‌العاده است؛ همه اینها زیر نگاه نه چندان مراقبِ مادر خیانتکارش (کلر موریه) و پدر بی‌خیالش (آلبرت رمی) که بیشتر وقت‌شان را به مشاجره می‌گذرانند. وقتی شیطنت‌های او بالاخره توجه پلیس را جلب می‌کند، تصمیم می‌گیرند شاید مدتی در بازداشتگاه نوجوانان به او ضرری نرساند، اما مدت زیادی آنجا نمی‌ماند....

ژان-پیر لئو در نقش پسر آشفته‌ای که از مشکلات مدرسه به جرایم خرد کشیده می‌شود، فوق‌العاده است؛ همه اینها زیر نگاه نه چندان مراقبِ مادر خیانتکارش (کلر موریه) و پدر بی‌خیالش (آلبرت رمی) که بیشتر وقت‌شان را به مشاجره می‌گذرانند. وقتی شیطنت‌های او بالاخره توجه پلیس را جلب می‌کند، تصمیم می‌گیرند شاید مدتی در بازداشتگاه نوجوانان به او ضرری نرساند، اما مدت زیادی آنجا نمی‌ماند. فیلم روایتی اپیزودیک دارد که به یک اندازه خنده‌دار و آزاردهنده است. نمی‌توان از این یاغی دوست‌داشتنی خوش‌تان نیاید؛ مسئله فقط جلب توجه نیست (هرچند قطعاً تاحدی چنین است)، بلکه او اهل ابتکار است. او از دعواهای پی‌درپی والدین و معلم‌هایی که واقعاً برایش اهمیت قائل نیستند، خسته شده؛ بازیگوش است و از خوش‌گذرانی لذت می‌برد — به‌ویژه با رفیقش رنه (پاتریک اوفِی) که با او چند فرار را تجربه می‌کند و حتی مدتی با هم زندگی می‌کنند. دزدی موضوعی جدی است، اما وقتی او ماشین تحریر پدرش را می‌قاپد — که اتفاقاً خراب هم هست — خنده‌ای بر لب می‌نشاند. پایان‌بندی شامل یکی از آن صحنه‌های فیلم است که هرگز فراموش نخواهید کرد. همین سادگی، همراه با اجرای جذاب و پرشور این پسر، فیلم را به‌یادماندنی و لذت‌بخش کرده و احتمالاً آن را به محبوب‌ترین اثرم از فرانسوا تروفو بدل کرده است.