فیلم Love on the Run 1979

به‌جز ترانه‌های افتتاحیه و اختتامیه که واقعاً ناامیدکننده‌اند، این قسمت پایانی از مجموعه آنتوان دوئنِل تجربه‌ای لذت‌بخش است. در بیست دقیقه‌ی اول با ریتمی نسبتاً سریع پیش می‌رود، اما بعداً به رشته‌ای از بازگشت‌های خاطره‌ای طولانی و غیرضروری فرو می‌نشیند که در نسبت‌های تصویری مختلف فیلم‌برداری شده‌اند. ژان-پیر لو همان‌طور که همیشه هست، دوست‌داشتنی و جذاب است و عمده دلیل تماشای «عشق در فرار» (Love...

به‌جز ترانه‌های افتتاحیه و اختتامیه که واقعاً ناامیدکننده‌اند، این قسمت پایانی از مجموعه آنتوان دوئنِل تجربه‌ای لذت‌بخش است. در بیست دقیقه‌ی اول با ریتمی نسبتاً سریع پیش می‌رود، اما بعداً به رشته‌ای از بازگشت‌های خاطره‌ای طولانی و غیرضروری فرو می‌نشیند که در نسبت‌های تصویری مختلف فیلم‌برداری شده‌اند. ژان-پیر لو همان‌طور که همیشه هست، دوست‌داشتنی و جذاب است و عمده دلیل تماشای «عشق در فرار» (Love on the Run) به حضور او برمی‌گردد. کاش تروفو برای افزایش زمان فیلم، از آثار پیشینش خرج نمی‌کرد. تا اینجا می‌دانیم آنتوان دوئنِل (ژان-پیر لو) کمی آدم نامنظمی است و چند سکانس اول این ویژگی را کامل نشان می‌دهد: هنوز دستخط طلاقش از کریستین (کلود ژاد) خشک نشده که او، سابین جدید (دوروته) را ترک می‌کند تا با پسرشان آلفونس دیدار کند. رفتار او دقیقاً همان چیزی است که مشکل سابین را روشن می‌کند؛ او کمی بیشتر از نامزد بی‌ثباتش تعهد می‌خواهد. آنتوان همچنان تلاش می‌کند همه‌چیز را هم‌زمان بچرخاند و نتیجه برای هیچ‌کس رضایت‌بخش نیست. فیلم با ساختاری سرهم‌بندی‌شده از بازگشت‌های خاطره‌ای و روایات هم‌زمان روایت می‌شود که وقتی او با دلبستگی اولیه‌اش، کلِت (ماری-فرانس پیسیه)، برخورد می‌کند — و این‌بار حتی بلیت قطار هم ندارد — پیچیده‌تر می‌شود. برای آنتوان همه‌چیز گردابی از احساسات است که او را مبهوت و اغلب دست‌وپاچه می‌سازد؛ چه کسی می‌تواند او را خوشحال کند؟ او اگر دست از خودخواهی بردارد، آیا می‌تواند دیگری را خوشحال سازد؟ میان لو و پیسیه و دوروته شیمی خوبی برقرار است؛ کمدی گاهی تا مرز هزل پیش می‌رود اما در حد معقولی باقی می‌ماند و با نمایش زوایای خنده‌دارِ هم‌زمان دلسوزانه و شرم‌آور از رفتار شخصیت، تماشاگر را می‌خنداند و در عین حال احساس هم‌دلی و سرزنش برمی‌انگیزد. تروفو فیلم را با سرعتی نسبتاً مناسب پیش می‌برد و در دل فیلمنامه شوخ‌طبعی‌های دقیقِ رصدی وجود دارد که تصویری تلخ و مؤثر از مردی ارائه می‌دهد که شاید بهتر باشد او را از نزدیک نشناسید — به‌ویژه اگر زن هستید.