فیلم The Cincinnati Kid 1965

انگار بعضی‌ها فقط برای این سر میز می‌نشینند که بگویند با «مرد» بازی کردند. این حس را دارم وقتی می‌شنوم عده‌ای می‌گویند این فیلم پاسخ مک‌کوئین به «هاسلر» است. فیلم نیومن حقاً جایگاهش را در تالار کلاسیک‌ها دارد، اما این فیلم حیوانی دیگر است که فارغ از مقایسه‌ها روی پای خودش می‌ایستد و به‌عنوان یک اثر عالی ارزشمند است. «برای یک قمارباز واقعی، پول هرگز هدف...

انگار بعضی‌ها فقط برای این سر میز می‌نشینند که بگویند با «مرد» بازی کردند. این حس را دارم وقتی می‌شنوم عده‌ای می‌گویند این فیلم پاسخ مک‌کوئین به «هاسلر» است. فیلم نیومن حقاً جایگاهش را در تالار کلاسیک‌ها دارد، اما این فیلم حیوانی دیگر است که فارغ از مقایسه‌ها روی پای خودش می‌ایستد و به‌عنوان یک اثر عالی ارزشمند است. «برای یک قمارباز واقعی، پول هرگز هدف نهایی نیست؛ تنها ابزاری‌ست، مثل زبان برای اندیشه.» استیو مک‌کوئین در نقش سینسیناتی کید، جوانی که شهرتی چشمگیر دارد و مدعی تاج پادشاه پوکر است، ظاهر می‌شود. در برابر او کسی ایستاده که آن تاج را در اختیار دارد: لنسِی «مرد» هاوارد (با اجرای آرام ولی مقتدر ادوارد جی. رابینسون). هر دو برای رویارویی بزرگ در نیوآرلئان حاضر شده‌اند. فیلم تا حدی از فیلمنامه‌ای که گاهی در پیچ‌وخم می‌افتد رنج می‌برد؛ این‌طور به نظر می‌رسد که شخصیت‌ها می‌توانستند پیش از رویارویی پرتنش نهایی بسط و عمق بیشتری داشته باشند. با این حال بازیگران و کارگردان فیلم را تا بخش پایانی شکوهمند هدایت می‌کنند. تعلیق و درام کم‌کم به جوش می‌آیند و تدوین فشرده، وضوحی خفقان‌آور به عظمت بازی می‌بخشد. مک‌کوئین در اینجا بی‌نقص است؛ هم از خودباوری و خونسردی پر می‌زند و هم نقش را با قلبی سرسخت و دوست‌داشتنی پیش می‌برد. توزدی و آن-مارگرت نقش‌های مکملی بازی می‌کنند و از همه بیشتر جوآن بلوندل با جلوه‌ای دلنشین می‌درخشد، هرچند کمی کمتر به کار گرفته شده است. توزدی و مارگرت ویژگی‌های دخترانهٔ شخصیت‌هایشان را زنده می‌کنند و مارگرت با جذابیتی خطرناک و زنانه واقعاً می‌درخشد. کارل مالدن بازی‌ای محکم و قابل‌اعتماد ارائه می‌دهد و ریپ تورن نیز درس بازیگریی در تهدید گفتگومحور می‌دهد. اما صادقانه بگویم برگ برنده اینجا در دستان کارگردان، نورمن جویسون است. وقتی بازی آغاز می‌شود، حتی تماشاگرانی که از پوکر چیزی سر درنمی‌آورند، با دقت هر فریم را دنبال می‌کنند؛ چنین شدتی در گردآوری فینال از سوی جویسون وجود دارد. فیلم بدون فرار از مسئولیت، داستانی دربارهٔ خودخواهی‌ها، جاه‌طلبی‌ها و رضایت شخصی را با جلوه‌ای باشکوه عرضه می‌کند و تجربهٔ تماشایی بسیار لذت‌بخشی فراهم می‌سازد. ۸/۱۰