فیلم Pillow Talk 1959

«جن» (دوریس دی) از شریک شدن خط تلفن منزل با چاپلوسِ ول‌گردِ «برد» (راک هادسون) که دائماً با نامزدهای مختلفش حرف می‌زند و او را از گرفتن تماس خصوصی محروم می‌کند، کمی خسته شده است. آن‌ها در نهایت نوعی آتش‌بس برقرار می‌کنند و زمان‌هایی را برای استفاده توافق می‌کنند، اما برد کم‌کم به او علاقه‌مند می‌شود و تصمیم می‌گیرد دیداری ترتیب دهد. ژن البته علاقه‌ای...

«جن» (دوریس دی) از شریک شدن خط تلفن منزل با چاپلوسِ ول‌گردِ «برد» (راک هادسون) که دائماً با نامزدهای مختلفش حرف می‌زند و او را از گرفتن تماس خصوصی محروم می‌کند، کمی خسته شده است. آن‌ها در نهایت نوعی آتش‌بس برقرار می‌کنند و زمان‌هایی را برای استفاده توافق می‌کنند، اما برد کم‌کم به او علاقه‌مند می‌شود و تصمیم می‌گیرد دیداری ترتیب دهد. ژن البته علاقه‌ای نشان نمی‌دهد، پس او هویت ساختگی «رکس استتسون» — یک تگزاسی — را جعل می‌کند و شروع به فریفتنِ او می‌نماید. ژن طراح داخلی است و یکی دیگر از مشتریانش کمی دلباختهٔ اوست؛ «جاناتان» (تونی رندال) حتی سعی می‌کند برایش ماشین بخرد، اما عشقش بی‌پاسخ می‌ماند — موضوعی که به بهترین دوستش می‌گوید. وقتی ژن در مورد معشوق جدیدش برای او حرف می‌زند، او مشکوک شده و یک کارآگاه خصوصی استخدام می‌کند تا دربارهٔ مرد بیشتر بداند — و این نقطه‌ای است که حقایق آشکار می‌شوند و اوضاع کمی پیچیده می‌گردد. همهٔ این ماجراها زیر نظر خدمتکارش «آلما» (تلما ریتر) جریان دارد و حاصل آن یک کمدیِ سرگرم‌کننده اما نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر است. بین دی و هادسون شیمی فراوانی دیده می‌شود، رندال با کاریزما نقشی مناسب در برابر شیرین‌کاری‌های فزایندهٔ آن‌ها ایفا می‌کند و ریتر تنها با حضور و شوخی‌های دانا و بامزه‌اش لبخند به لب می‌آورد. به‌جز ترانهٔ عنوان فیلم، تنها یک شمارهٔ موسیقایی هست — شاید بهترینِ شماره‌ها به نام «رولی پلی» نباشد، اما به این دو و خوانندهٔ پری بلک‌ول فرصتی می‌دهد تا با کمی جذابیت فضا را گرم نگه دارند. فیلمنامه تقریباً به همه فرصتی برای درخشش می‌دهد و اگرچه تا حدی فرمولی است، باز هم مفرح و دیدنی است.