فیلم Lonely Hearts 2006

خب، خیلی‌ها به پر از کلیشه‌های پلیسی بودنش اشاره کرده‌اند — من هم مخالفتی ندارم، اما چون فیلم نئو-نوآر است، به جای «کلیشه» آن‌ها را «تروپ» می‌نامم؛ یعنی فیلم سعی می‌کند تا حد امکان از تروپ‌های ژانر استفاده کند. من که این ژانر را در رمان، کمیک و سینما دوست دارم از این قضیه خوشم آمد. تنها شکایتم از تراولتاست؛ به نظر می‌رسد او نقش‌ها را گزینش...

خب، خیلی‌ها به پر از کلیشه‌های پلیسی بودنش اشاره کرده‌اند — من هم مخالفتی ندارم، اما چون فیلم نئو-نوآر است، به جای «کلیشه» آن‌ها را «تروپ» می‌نامم؛ یعنی فیلم سعی می‌کند تا حد امکان از تروپ‌های ژانر استفاده کند. من که این ژانر را در رمان، کمیک و سینما دوست دارم از این قضیه خوشم آمد. تنها شکایتم از تراولتاست؛ به نظر می‌رسد او نقش‌ها را گزینش می‌کند و گاهی «سبک گاتی» را اجرا می‌کند؛ در این فیلم هم همین است. اما گاندولفینی کار خیلی خوبی انجام می‌دهد، لتو نقشی دارد که در آن بازی می‌کند و صرفاً خودِ لتو نیست، و هایک فوق‌العاده است؛ بنابراین همه‌چیز در کنار هم جمع می‌شود تا فیلم نسبتاً خوبی شکل بگیرد. در واقع گاندولفینی در کار روایت آن‌قدر موفق است که تأسف‌آور است او تبدیل به راوی همیشگی مستندها مانند لئونارد نیموی یا مورگان فریمن نشد. این فیلم پر از تروپ است، اما وقتی انتظار داشته باشید فیلم چنین تروپ‌هایی را به نمایش بگذارد، این تروپ‌ها بد نیستند.