فیلم Sound of Freedom 2023

به‌عنوان کسی که خودم قربانی آزار جنسی در کودکی بوده‌ام، و هم‌چنین کسی که صادقانه نسبت به ترامپ علاقه‌مند است (او این فیلم را بی‌وقفه ستایش کرد) و کمی هم علاقه‌مند به نظریه‌های توطئه‌ام، و با دیدنِ حملات همه‌جانبهٔ رسانه‌های جریان اصلی به این فیلم و تلاشِ آن‌ها برای لکه‌دار کردنش، واقعاً واقعاً دوست داشتم این فیلم را دوست داشته باشم، حمایت کنم و حتی...

به‌عنوان کسی که خودم قربانی آزار جنسی در کودکی بوده‌ام، و هم‌چنین کسی که صادقانه نسبت به ترامپ علاقه‌مند است (او این فیلم را بی‌وقفه ستایش کرد) و کمی هم علاقه‌مند به نظریه‌های توطئه‌ام، و با دیدنِ حملات همه‌جانبهٔ رسانه‌های جریان اصلی به این فیلم و تلاشِ آن‌ها برای لکه‌دار کردنش، واقعاً واقعاً دوست داشتم این فیلم را دوست داشته باشم، حمایت کنم و حتی تحسینش کنم — اما نمی‌توانم. باید اعتراف کنم که قبول هشدار رسانه‌های جریان اصلی دربارهٔ این فیلم برایم کمی سخت است، اما آن‌ها این‌بار درست می‌گویند — گاهی اوقات همین‌طور می‌شود. قبلاً زمانی بود که به رسانه‌های جریان اصلی اعتماد داشتم و اعتمادم را نه به‌خاطر جریان اصلی بودن‌شان بلکه به‌خاطر اشتباهات پی‌درپی‌شان از دست دادم. اما وقتی آن‌ها یک‌بار هم درست بگویند، نمی‌توانم صرفاً بر خلاف‌شان باشم. و آن‌ها این فیلم را بی‌جهت لکه‌دار نمی‌کنند. تا حد زیادی نکتهٔ معتبری دارند. این فیلم عملاً هیچ کمکی به توقف این جرم یا یاری به قربانیان یا کمک به شناسایی آن وقتی اتفاق می‌افتد نمی‌کند. برعکس، چون ادعا می‌کند بر اساس وقایع واقعی ساخته شده، برداشت کاملاً نادرستی به مردم القا می‌کند و در نتیجه تشخیص این جرم در دنیای واقعی را سخت‌تر می‌سازد، چرا که نمایش آن از واقعیت حتی کمتر از یک فیلم اکشن با لیام نیسون هم دقیق است. در واقع فیلم اخیر لیام نیسون، «Memory»، نسبت به این فیلم در نمایش قاچاق کودکان واقع‌گرایانه‌تر بود. این فیلم صرفاً کلیشه‌های منسوخ و کاملاً نادرست را تقویت می‌کند. این‌طور نیست که چنین چیزی عمدتاً در آمریکای جنوبی یا در «کشورهای دیگر» اتفاق بیفتد و کودکان ناگهان و از راه نرسیده توسط غریبه‌ها ربوده شوند. حقیقت غم‌انگیز این است که در بیشتر موارد اصلاً غریبه‌ای در کار نیست، بلکه کسی است که کودک به او اعتماد دارد، و کودک هم به‌سراغتان نمی‌آید و از شما طلب کمک نمی‌کند، چون واقعیت این است که آن‌ها قربانی سال‌ها دست‌کاری روانی بسیار سیستماتیک و پیچیده شده‌اند. مرتکبان هم همه مردانِ خشن و تبهکار نیستند. بسیاری از آن‌ها تحصیل‌کرده، متمدن و ظاهراً بی‌ظن هستند و حتی زنان هم در میان آن‌ها زیادند، چون کمتر جلب‌توجه می‌کنند. و هم‌چنین مسأله فقط ساختن فیلم نیست — آن بخش تنها نقش بسیار کوچک و جزئی‌ای دارد، اما این فیلم سعی می‌کند وانمود کند که آن بخش، بخش اصلی است؛ در حالی که بخش‌های دیگری وجود دارد که بسیار بدتر از «فقط» آن هستند. هرچند دوست داشتم باور کنم که تعداد زیادی از مأموران (رسمی یا سرکش) نهادهای امنیتی دولتی پاک‌دامنند و بی‌وقفه علیه «آدم بدها» عملیات چریکی انجام می‌دهند، اما واقعیت متأسفانه این‌قدر ساده و روشن نیست. بله، گاهی بعضی از کودکان نجات می‌یابند، اما معمولاً نه توسط پلیس و حتی کمتر توسط سازمان‌های امنیتی دولتی. البته آن موردی هم که در بوسنی رخ داد و یک پلیس زن و عضو یک آژانس بین‌المللی یک شبکه قاچاق انسان را کشف کردند وجود داشت — اما باز هم مدیران آن شبکه همکاران او بودند... نوعی «Taken 4» اما با بازی جیم کاویزل و تمرکز بر کودکان به‌بردگی‌کشیده‌شده توسط قاچاقچیان جنسی یک مأمور امنیت داخلی (کاویزل) در جنوب کالیفرنیا افراد درگیر در پورنوگرافی کودکان را شناسایی می‌کند، اما تصمیم می‌گیرد از آژانس خارج شود تا کودکانی را که در بردگی جنسی گرفتار شده‌اند نجات دهد، از جمله پسربچه‌ای از هندوراس. او با یک حسابدار سابق کارتل (بیل کمپ) هم‌پیمان می‌شود تا خواهر آن کودک را پیدا کند و در پایان مجبور می‌شود به اردوگاهی از انقلابیون کلمبیایی در جنگل آمازون نفوذ کند. فیلم در سال ۲۰۱۸ ساخته شد اما تا ۲۰۲۳ اکران نشد. «Sound of Freedom» بر اساس داستان واقعی تیم بالارد، بنیان‌گذار سازمان Operation Underground Railroad (O.U.R.) ساخته شده و شامل تصاویر واقعی از به‌اسارت‌گرفته‌شدن کودکان توسط قاچاقچیان است که از دوربین‌های مداربسته گرفته شده‌اند. تصور کنید نسخه‌ای واقع‌گرایانه‌تر و زمخت‌تر از فیلم‌های «Taken» که لیام نیسون با جیم کاویزل جایگزین شده — این فیلم چنین چیزی است. این فیلم تصویرگر و روشنگری خوب و تأثیرگذاری دربارهٔ انگل‌های انسانیِ منحرف میان ماست، اما به‌دلیل موضوعش در معنای مرسوم سرگرم‌کننده نیست. به‌طرز جالبی برای جناح چپ فیلمی مطرود شد، که باز هم دلیلش روشن است. مدت فیلم ۲ ساعت و ۱۱ دقیقه است و در کارتاخنا، کلمبیا فیلم‌برداری شده و صحنه‌هایی هم در کالِکسیکو، کالیفرنیا گرفته شده‌اند. امتیاز: B- گرچه گاهی حس می‌شد خوش‌شانسی در این درام نقش زیادی داشته، این فیلم روایت قدرتمندی از مأمور واقعی و فداکار تیم بالارد (با بازی جیم کاویزل) است که بخش اعظم وقتش را در خدمت دولت آمریکا صرف تلاش برای خنثی‌سازی فعالیت قاچاقچیان انسان کرده است. منظور دقیق‌تر، آن هیولاهای منفور و فاسدی هستند که کودکان را می‌ربایند و در بازار جنسی مبادله می‌کنند و در مسیر تبدیل‌شدن به معتادان و بیمارشدگان قرار می‌دهند. وقتی او پسربچه‌ای را از چنین وضعیتی نجات می‌دهد، درمی‌یابد که خواهرش هم ربوده شده — و پدر و پسر از بالارد خواهش می‌کنند تا او را هم پیدا کند. شاید فکر کنید ناممکن است — اما یک شانس راه را به سمت منطقهٔ بی‌قانونی در جنگل کلمبیا نشان می‌دهد که حتی ارتش محلی هم به آنجا نمی‌رود. آن‌ها با مردی با گذشته‌ای مبهم و یاری‌رسان بسیار کارآمدش، وامپایرو (بیل کمپ)، شبیه‌سازی‌شده به‌عنوان پزشک، به دل وحشت می‌زنند. آیا او می‌تواند او را پیدا کند؟ آیا می‌تواند او را نجات دهد و زنده برگردد؟ فیلم شاید پر از خطرات لحظه‌به‌لحظهٔ هیجان‌آور نباشد، اما از این مأموریت به‌ظاهر ناممکن برای روشن‌ساختن این رفتارهای نفرت‌انگیز که هنوز در جوامع ظاهراً متمدن و مسیحی ریشه دارند استفاده می‌کند. کاویزل در اینجا فرم خوبی دارد و ترکیبی از ماجراجویی و اکشن را همراه با یک قطب‌نمای اخلاقی توسعه‌یافته ارائه می‌دهد. کمپ هم کاریزمای قابل توجهی نشان می‌دهد و مأمور محلی خورخه (خاویر گودینو) بُعد دیگری می‌افزاید و نشان می‌دهد که مقامات کلمبیایی نیز این رفتار را به‌همان اندازهٔ بقیه منزجرکننده یافتند. فیلم خشونت‌آمیز یا به‌طرز تکان‌دهنده‌ای گرافیکال نیست؛ بلکه اجازه می‌دهد تخیل ما با کنار هم گذاشتن نکات، تأثیری قوی ایجاد کند و محکومیتی تأثیرگذار علیه این پدیده باشد که از ته دل حالِ آدم را به‌هم می‌زند. از منظر خلاقانه، فیلم‌برداری — به‌ویژه در جنگل — درجهٔ یک است و به‌طور کلی این اثر تفکربرانگیز ارزش دو ساعت از وقت شما را دارد. به نظر می‌رسد این آقا چند شخصیت را در هم ادغام کرده و نسخه‌ای شکوهمند از خودش ساخته. متأسفانه قطعهٔ تبلیغاتیِ خودستایانه‌اش خسته‌کننده است. می‌دانم قرار بود از آدم‌های متجاوز نفرت داشته باشم، اما همه چیز حالتی نفرت‌انگیز دارد. فیلمی انتقامی/اکشن با استاندارد پایین و زمان اجرای اغراق‌شده. بیشتر شبیه «Sound of Boredumb» است. ایده‌ای بسیار نجیب، اجرای متوسط. فیلم بسیار دلنشین و تأثیرگذار است و به‌خوبی اجرا شده و مهم‌تر این‌که بر اساس داستان واقعی است که واقعیت زشتی را که در جهان اتفاق می‌افتد نشان می‌دهد. باورم نمی‌شود کسانی باشند که به این فیلم امتیاز پایین بدهند. فقط کودک‌آزاران یا پیروان آن حزب سیاسی طرفدار «مرزهای باز» از این فیلم خوش‌شان نمی‌آید — همه می‌دانیم مقصودِ کدام حزب است.