فیلم Paracelsus 1943

اگرچه گی‌دابلیو پابست نتوانست از دست نازی‌ها فرار کند و ناچار بود تحت نظارت وزارت تبلیغات فیلم بسازد، اما آشکار است که او قصد نداشت صرفاً از خط رسمی پیروی کند. در این فیلم، او زندگی‌نامه‌ای نسبتاً مستقیم از مرد سوئیسی هم‌نام داستان را نشان می‌دهد؛ فردی که توسط جامعه علمی رسمی بدنام شده و با هومیوپاتی و دیگر روش‌های سنتی‌تر درمان سروکار داشت و...

اگرچه گی‌دابلیو پابست نتوانست از دست نازی‌ها فرار کند و ناچار بود تحت نظارت وزارت تبلیغات فیلم بسازد، اما آشکار است که او قصد نداشت صرفاً از خط رسمی پیروی کند. در این فیلم، او زندگی‌نامه‌ای نسبتاً مستقیم از مرد سوئیسی هم‌نام داستان را نشان می‌دهد؛ فردی که توسط جامعه علمی رسمی بدنام شده و با هومیوپاتی و دیگر روش‌های سنتی‌تر درمان سروکار داشت و از روش‌های نسبتاً تهاجمی‌ترِ آن زمان—به قولی قرن شانزدهمی—که نخبگان پزشکی تبلیغ می‌کردند، روی برمی‌گرداند. ورنر کراوس در نقش اصلی انتخابی مناسب است و فیلم ما را از میان مواجهه‌های متعدد او با همکارانش و اشراف و بازرگانان ثروتمند آلمانی می‌برد؛ بسیاری از آن‌ها کسب‌وکار و ثروت‌شان را بر پایه درد، رنج و حتی مرگ هم‌وطنانشان بنا کرده بودند. اگر این فیلم زیر نظر گوئبلز تولید نشده بود، احتمالاً تنها یک روایت متوسط درباره پیشرفت‌های پزشکی به‌شمار می‌رفت که به‌طور متمرکز نقدهایی به خودخواهی و بی‌ملاحظگی طبقه حاکم و نادانیِ توده‌ای بسیار خرافی وارد می‌کند. در برخی قسمت‌ها کش‌دار است و عنصر عاشقانه‌ای تلاش می‌کند—هرچند نه چندان موفق—کمی انسانیت به این اثر نسبتاً خشک اضافه کند. با این حال شاید زمان تأثیرِ فیلم را تا حدی تضعیف کرده باشد؛ ببینید خودتان چه فکر می‌کنید. من از تماشای آن لذت بردم.