فیلم Girl, Interrupted 1999

اواخر دههٔ ۱۹۹۰، خبر ساختِ فیلمی بر اساس خاطراتِ سوزانا کیسِن با عنوان Girl, Interrupted اعلام شد و گفته می‌شد بازیگران زیادی برای حضور در این پروژه و ایفای نقش‌های زنانهٔ قوی رقابت می‌کردند. در نهایت وینونا رایدر برای بازی نقش سوزانا کیسِن—دختری نوجوان که پس از مصرف بیش از حد قرص آسپرین بستری می‌شود—برگزیده شد. او در بیمارستان روانیِ دههٔ ۱۹۶۰ با بیمارانی دیگر...

اواخر دههٔ ۱۹۹۰، خبر ساختِ فیلمی بر اساس خاطراتِ سوزانا کیسِن با عنوان Girl, Interrupted اعلام شد و گفته می‌شد بازیگران زیادی برای حضور در این پروژه و ایفای نقش‌های زنانهٔ قوی رقابت می‌کردند. در نهایت وینونا رایدر برای بازی نقش سوزانا کیسِن—دختری نوجوان که پس از مصرف بیش از حد قرص آسپرین بستری می‌شود—برگزیده شد. او در بیمارستان روانیِ دههٔ ۱۹۶۰ با بیمارانی دیگر آشنا می‌شود، از جمله لیزا (آنجلینا جولی)، پولیِ اسکیزوفرنیک (الیزابت ماس) و پرستار والری (وپی گلدبرگ). در زمان اکران، آنجلینا جولی هنوز در آغاز راه بازیگری‌اش بود و فیلم‌های مطرح بعدی‌اش مانند Tomb Raider و Changeling و Mr. & Mrs. Smith را در کارنامه نداشت؛ بنابراین انتخاب او برای نقش پیچیده‌ای مثل لیزا قابل توجه بود. لیزا، با عملکرد خیره‌کنندهٔ جولی، عملاً نیروی محرکهٔ فیلم است و این نقش جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای جولی به ارمغان آورد—تنها جایزهٔ آکادمی او تاکنون. سوزانا، اگرچه قهرمان داستان و از نظر ذهنی نسبتاً متین‌تر به نظر می‌رسد، بیشترِ فیلم را به‌عنوان ناظری که با جریان رویدادها همراه می‌شود می‌گذراند؛ گاهی قدردان حمایت هم‌اتاقی‌اش است و گاهی در گردبادِ آشوب‌طلبی‌های لیزا غرق می‌شود. در مجموع فیلم تا حدی به این نکته اذعان می‌کند که در طول مدت نمایشِ آن، اتفاقات زیادی رخ نمی‌دهد، اما اوج پایانی فیلم همان‌قدر انفجاری و پرکشش است که وعده‌اش را می‌داد. هر یک از زنانِ بستری به دلایلی که کاملاً به خودِ آنها ارتباط دارد در آن مؤسسه اند و شخصیت‌شان در هم‌پیچیده با وضعیت روانی‌شان شکل گرفته؛ همین امر خوانش قوسِ رستگاریِ دقیق برای هر کدام را دشوار می‌کند. با این حال، اجراها—به‌ویژه بازی آنجلینا جولی—تماشا را لذت‌بخش می‌سازند، هرچند فیلم را نمی‌توان الزاماً «ضروری دیدن» خواند. فیلم همچنین لحظاتِ احساس‌برانگیزی دارد؛ گاهی ممکن است بیماران را دیوانه یا روانی ببینیم، اما می‌توانند همان «درمانی» باشند که اگر عاشقشان باشی، مانع از دیوانه شدنِ تو می‌شوند. فیلم وقتی این فکر را القا می‌کند که شاید ما خودِ بیماری‌ایم که در جسمِ آن‌ها رخنه کرده و این فرشتگان را دیوانه کرده‌ایم، تأثیرگذار می‌شود. وینونا رایدر در این نگاه بی‌پرده و سخت به مبارزهٔ یک دختر با مشکلاتِ روانی در بهترین فرم خود ظاهر شده است. سوزانا را والدین نگرانش به بیمارستان می‌سپارند و پس از تشخیصِ احتمال اختلال شخصیتی، تحتِ نظرِ دکتر ویک (ونسا ردگریو) و پرستار والری بستری می‌شود. مؤسسه مملو از شخصیت‌های متنوعی است—از دروغ‌گوی مرضی تا مریضِ بی‌اشتهایی، از جامعه‌ستیز تا اسکیزوفرنیک—بعضی مهربان‌ترند و برخی کاملاً بی‌تفاوت. رابطهٔ نزدیکِ سوزانا با لیزا ترکیبی از محبت و تهدید است: لیزا شخصیتی کنترل‌گر است که بین بخشندگی و شرارت در یک لحظه نوسان می‌کند و برای کادر درمان پُر از دردسر است. دوست‌پسرش توبیاس (جرد لتو) سعی می‌کند او را به زندگی بیرون برگرداند، اما لیزا به نوعی از زندگی سازمان‌یافتهٔ داخل مؤسسه لذت می‌برد و حتی به آن معتاد شده است. رفته‌رفته سوزانا درمی‌یابد که لیزا تأثیری سمی بر زندگی‌اش دارد—تأثیری که با وقوع یک تراژدی بیش از پیش برایش ملموس می‌شود. اجراهای گروهی بازیگران—از کلیا دووال و بریتنی مورفی تا الیزابت ماس—در کنار حضورهای گاه‌به‌گاهِ گلدبرگ و ردگریو، جوی تأثیرگذار خلق می‌کنند، اما بیش از همه جولی با یک اجرای تعیین‌کنندهٔ حرفه‌ای می‌درخشد؛ شخصیتی که دوست‌داشتنی نیست ولی سخت بتوان نسبت به او بی‌احساسی داشت. فیلم فیلمنامه‌ای دقیق، لحظاتی بامزه و ریتمی مناسب دارد؛ هرچند تماشای آن آسان نیست، اما بی‌تردید اثری قدرتمند است.