فیلم The Gospel According to St. Matthew 1964

این اثر سینمایی نفس‌گیر است. متن انجیل را بیش از چهل سال است نخوانده‌ام، بنابراین نمی‌توانم درباره دقت بازتابِ آن‌چه پازولینی نشان می‌دهد قاطعانه سخن بگویم، اما آن‌چه فوراً جلب توجه می‌کند، شدت و قاطعیتِ برداشت او از «Cristo» است. انریک ایرازوقی بی‌تردید از نظر ظاهری مردی زیباست، اما برخلاف بسیاری از بازتولیدهای تجاری‌تر این داستان، شخصیت او به‌عنوان فردی قوی، مطالبه‌گر و نافذ به...

این اثر سینمایی نفس‌گیر است. متن انجیل را بیش از چهل سال است نخوانده‌ام، بنابراین نمی‌توانم درباره دقت بازتابِ آن‌چه پازولینی نشان می‌دهد قاطعانه سخن بگویم، اما آن‌چه فوراً جلب توجه می‌کند، شدت و قاطعیتِ برداشت او از «Cristo» است. انریک ایرازوقی بی‌تردید از نظر ظاهری مردی زیباست، اما برخلاف بسیاری از بازتولیدهای تجاری‌تر این داستان، شخصیت او به‌عنوان فردی قوی، مطالبه‌گر و نافذ به تصویر درآمده است. موعظه‌هایش حکم دستورالعمل‌های قدرتمند و حتی سرزنش‌هایی برای تودهٔ مردم دارند. مطمئناً عشق وجود دارد، اما عشقی سخت و سخت‌گیر که همراه با پیش‌رفت داستان متحول می‌شود. این شخصیت‌پردازی به‌طرزی غافل‌گیرکننده سیاسی است. نمی‌گویم او را صرفاً در سمت چپ یا راست سیاست معاصر قرار دهم، اما بدون شک دیدگاه‌های محکمی دربارهٔ فساد، فروختگی جامعه و ضرورت مراقبت از یکدیگر — و نیاز به مورد مراقبت قرار گرفتن — دارد. رساندنِ این پیام قدرتمند کاملاً موفق است. دیالوگ‌ها نسبتاً محدودند؛ بخش عمدهٔ صدا از ترکیبی از موسیقی کلاسیک (با حضور برجستهٔ باخ و موتزارت) و تم‌هایی با ریشه‌های بیشتر آفریقایی تأمین می‌شود. فیلم‌برداری بی‌نهایت تأثیرگذار است؛ تصاویر گسترده و اپیک به‌خوبی با نماهای نزدیک و صمیمی از چهرهٔ بازیگران که در جریان روایت پدیدار می‌شوند، تکمیل می‌گردند. کار گردان بی‌پرده و احساسی است، اما در عین حال احساساتی و سطحی نیست. من اخیراً دوباره این فیلم را روی پردهٔ بزرگ دیدم و آن تجربه، طراوت و شدت کلی اثر را بیش از پیش تقویت کرد.