فیلم Queen Margot 1994

در بخش‌هایی از فیلم واقعاً نمی‌دانستم دقیقاً چه کسی سعی دارد دیگری را فریب دهد، اما با این حال از این روایت تاریخیِ مملو از قتل و هرج‌ومرج سازمان‌یافته لذت بردم. تحت رهبری فریبکار و متکبر کاترین دو مدیچی (ورنا لیسی)، ما با بازی‌های قدرت در دربار فرانسه همراه می‌شویم؛ بازی‌هایی که پسرانش برای تسلط بر فرانسه و ناوار و در عین حال برای مواجهه...

در بخش‌هایی از فیلم واقعاً نمی‌دانستم دقیقاً چه کسی سعی دارد دیگری را فریب دهد، اما با این حال از این روایت تاریخیِ مملو از قتل و هرج‌ومرج سازمان‌یافته لذت بردم. تحت رهبری فریبکار و متکبر کاترین دو مدیچی (ورنا لیسی)، ما با بازی‌های قدرت در دربار فرانسه همراه می‌شویم؛ بازی‌هایی که پسرانش برای تسلط بر فرانسه و ناوار و در عین حال برای مواجهه با رو به افزایش هوگنوت‌ها (پروتستان‌ها) انجام می‌دهند؛ مردمی که خواهان پایان نفوذ کلیسا بر دولت و بهبود وضع فقرا هستند. برای تحقق این هدف، کاترین دخترش مارگارت دو ولوآ را به شاه نسبتا بی‌رمق ناوار، هنری ناوار (دانیل اوتوی)، می‌دهد. او عروس را از ابتدا چندان جدی نمی‌گیرد و خودش از همراهی با مردی خوش‌سیما و احتمالاً شوالیه‌ترین یارانش—لا مول (ونسنت پرِز)—لذت می‌برد. همهٔ این‌ها اما در نهایت نشان می‌دهد که شخصیت‌ها مهره‌هایی در بازی بی‌رحمانه‌ای هستند که در آن زندگی در همه سطوح جامعه بی‌ارزش محسوب می‌شود. ترورها، مسموم‌سازی‌ها، تجاوزها—هیچ‌چیز خط قرمزی نیست؛ این داستان انحطاط و تباهیِ شیفتهٔ قدرت است که بیش از دو ساعت و نیم با خون و عرق ادامه دارد. ایزابِل آدژانی در نقش اصلی یکی از بهترین اجراهای دوران کاری‌اش را ارائه می‌دهد، و دانیل اوتوی و نیز شارل نهم (ژان-یوگس آنگلاد) به خوبی جریان و کشش روایت را تقویت می‌کنند. هشدار: این فیلم درس تاریخِ موثق نیست—اگر به دنبال دقت تاریخی هستید، ممکن است ناامید شوید. فیلم پرده‌برداری رسوایی‌آمیزی‌ست از سلطهٔ مطلقهٔ دودمانی که تراژدی و شادی را به‌طور یکسان سطحی می‌نگرد. فضاسازی و ساخت فیلم چشمگیر است و گاهی تماشایش بسیار ناآساینده و دشوار می‌شود، اما اگر تاریخ را خشن، تاریک و بی‌رحم می‌پسندید، پاتریس شرو اثری ارزشمند خلق کرده است. تماشای آن روی پردهٔ بزرگ قطعاً تجربهٔ بهتری خواهد بود.