فیلم Eiffel 2021

رومن دوریس بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد، اما در کل فیلم ترکیبی نسبتاً بی‌روح از رمانس و مهندسی است که خیلی بیشتر به سوی جنبهٔ عاشقانه کشیده شده تا جنبهٔ فنی. روایت تلاش می‌کند دو خط موازی از زندگی او را دنبال کند: سال‌های جوانی که پلی می‌سازد و در آدریان (اما مکی) دلباخته می‌شود، و زمان حال که در مسابقه‌ای برای طراحی ورودی پاریس...

رومن دوریس بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد، اما در کل فیلم ترکیبی نسبتاً بی‌روح از رمانس و مهندسی است که خیلی بیشتر به سوی جنبهٔ عاشقانه کشیده شده تا جنبهٔ فنی. روایت تلاش می‌کند دو خط موازی از زندگی او را دنبال کند: سال‌های جوانی که پلی می‌سازد و در آدریان (اما مکی) دلباخته می‌شود، و زمان حال که در مسابقه‌ای برای طراحی ورودی پاریس در نمایشگاه جهانی ۱۸۸۹ شرکت می‌کند. طرح او برای ساختِ برج ۳۰۰ متری برنده می‌شود—اما خیلی زود با مشکلات صنعتی، اعتصابات، نوسانات اعتماد بانکی و از همه مهم‌تر بازگشت رابطه‌اش با آدریان که حالا با آنتوان (پیر دلادونشام) ازدواج کرده، روبه‌رو می‌شود. چند صحنه هست—به‌ویژه هنگام گودبرداری پی‌ها و هم‌تراز کردن سازه‌های فلزی—که جنبه‌های مهندسی تأثیرگذار ظاهر می‌شوند و تاحدی از نبوغ او سرنخ می‌دهند. به‌کارگیری ماسه، آب و نیروی خام برای رسیدن به دقت میلی‌متری گاهی با تنشی قابل‌لمس به تصویر کشیده شده است. متأسفانه عمدهٔ فیلم بیش‌تر شبیه یک ملودرام بی‌هیجان دربارهٔ رابطهٔ پرتلاطم اوست و اگرچه توضیح جالبی دربارهٔ اینکه چرا برج ممکن است شبیه حرف «A» به‌نظر برسد ارائه می‌دهد، اما در نهایت همه‌چیز در لا به لای لایه‌ای متوسط و کم‌رمق گم می‌شود. تولید فیلم از نظر بصری خوب است، لباس‌ها و دکورها به‌خوبی تنظیم شده‌اند، اما باقی عناصر چندان چشمگیر نیستند و گاهی خودم را در حال تعجب دیدم که چرا بازی‌ها مرا به یاد ماکسیمیلیان شِل و مارگوت رابی نمی‌اندازد. به‌نظر من این فیلم بیشتر مناسب تماشای خانگی یا تلویزیونی است.