فیلم Aliens vs. Predator: Requiem 2007

یادتونه زمانی که «چِست‌باستِرها» واقعاً ترسناک بودند؟ این فیلم افتضاح است؛ واقعاً همین‌طور است — و این را کسی می‌گوید که کلی فیلم درجه‌بی را دوست دارد. هرچند اصلاً نمی‌گویم AVP: Alien vs. Predator (2004) فیلم خوبی بود، اما اندکی علاقه‌مندی شخصی دارم و دست‌کم آن را قابل‌تماشا می‌دانستم؛ این کارِ عجولانه و سرهم‌بندی‌شده آن فیلم را مثل اوج فیلم‌های موجودات وحشتناک جلوه می‌دهد....

یادتونه زمانی که «چِست‌باستِرها» واقعاً ترسناک بودند؟ این فیلم افتضاح است؛ واقعاً همین‌طور است — و این را کسی می‌گوید که کلی فیلم درجه‌بی را دوست دارد. هرچند اصلاً نمی‌گویم AVP: Alien vs. Predator (2004) فیلم خوبی بود، اما اندکی علاقه‌مندی شخصی دارم و دست‌کم آن را قابل‌تماشا می‌دانستم؛ این کارِ عجولانه و سرهم‌بندی‌شده آن فیلم را مثل اوج فیلم‌های موجودات وحشتناک جلوه می‌دهد. یک سفینهٔ پرِیدِیتور به‌خاطر تولد یک هیبرید جدید بین پرِیدِیتور و بیگانه دچار مشکل می‌شود، در کلرادو سقوط می‌کند و این‌طوری Requiem شروع می‌شود: فیس‌هاگرها دیوانه‌وار عمل می‌کنند، بیگانگان هرج‌ومرج به‌پا می‌کنند، پرِیدِیتور مقابله می‌کند و بازیگرانِ پر از کلیشه یا کشته می‌شوند یا می‌کشند — پایان! کاری که سازندگان اینجا کرده‌اند (به‌جز تلاش برای کشتن این فرنچایز به‌نظر می‌رسد) این است که قطعات مختلفِ آشنا از فیلم‌های قبلی را به‌هم دوخته‌اند. چه در انتخاب لوکیشن‌ها و چه در رویارویی‌ها، صرفاً سهمیهٔ خون را بالا برده‌اند؛ فیلم هیچ محتوای واقعی‌ای ندارد. شخصیت‌ها این‌قدر کندذهن و ناخوشایندند که از سر ناچاری به هیولاها دل می‌بندید؛ نوجوانان احمق پریشان‌احوال، مادری در نقش رمبو، مجرمی سابق که تلاش می‌کند آدم خوبی شود — هرچه نام ببرید قبلاً در فیلم‌های بدِ «قتل و کشتار» دیده‌اید. صحنه‌های خون‌بار فراوانی هست که شاید خوشایند کسانی باشد که با صحنه‌های دلخراش راحت‌اند، و در یک صحنهٔ واقعاً وحشتناک که مربوط به یک زن باردار است، صحنه‌ای وجود دارد که صبح دوشنبه در زمین بازی برای گفتگو سوژه می‌شود. اما راستش بهتر است یک اسلشر ارزانِ بدون بودجه از دههٔ هفتاد ببینید، چون لااقل آن‌ها در آن زمان بهانه داشتند. افتضاح — 1/10 از میان تمام فیلم‌های سری‌های Alien و Predator — مجموعه‌ای که نزدیک به چهل سال کش آمده، پدیده‌ای فرهنگی که به انواع رسانه‌ها رخنه کرده و حداقل یازده فیلم رسمی تولید کرده — Aliens vs Predator: Requiem بدترین است. آن‌قدر واضح و آشکار بد است که فکر نمی‌کنم هیچ فیلم دیگری از هر یک از این فرنچایزها تا آخر زمان بتواند آن را از مقام «بدترین» پایین بکشد. نمرهٔ نهایی: نیم ستاره — کسل‌کننده/ناامیدکننده. در صورت امکان از آن دوری کنید. اگر صحنهٔ آخر فیلم اول AVP (2004) یادتان باشد می‌دانید که سفینهٔ «پریدِیتور» مسافر ناخوانده‌ای دارد. این مسافر تا اندازه‌ای باعث شورش می‌شود و سفینه در کلرادو سقوط می‌کند؛ منطقه‌ای جنگلی که دو نژاد می‌توانند با اشتیاق دشمنی‌شان را از سر بگیرند. مزیت اضافه برای این مهمانان گرسنه، جامعهٔ محلیِ آدم‌هایی است که آمادهٔ خورده شدن‌اند. شاید ۹۰٪ فیلم یا در تاریکی تصویربرداری شده یا در فضاهای داخلی تیره و بدقواره است که نه تهدید فیلم را تقویت می‌کند و نه تماشای آن را لذت‌بخش می‌سازد. بازیگران انسانی نسبتاً متوسط‌اند و دیالوگ‌هایی را ادا می‌کنند که واضح است هنگام سفارش این دنبالهٔ کاملاً غیرضروری و بی‌پاداش چندان مهم نبوده؛ راستش خودم از آن‌هایی بودم که دلشان می‌خواست این نوجوانان هورمونی و کم‌ الهام را به عنوان طعمه بدبخت کنند — یک دقیقه پیتزا تحویل می‌دهند، دقیقهٔ بعد با شات‌گان پمپ‌اکشن در نقش تانک‌ران ظاهر می‌شوند. داستان علمی‌تخیلی طبیعتاً باید تا اندازه‌ای دور از واقعیت باشد، اما این یکی بیش از حد از حد گذشته و پایانش هم مضحک است (اگرچه خوشبختانه کاملاً نهایی!). این مجموعه مدت‌هاست که تمام کرده؛ کاش خاطرات درخشان آرنولد و سیگورنی را به یاد بیاوریم و بگذاریم این مسخره‌بازی‌ها دفن شود. به‌طرز قابل‌توجهی کسل‌کننده. نمی‌توانم بگویم که از دیدن Aliens vs Predator: Requiem کاملاً متنفر بودم، ولی باید گفت این فیلم اصلاً خوب نیست — تقریباً تحسین‌برانگیز است که چقدر بی‌علاقه و کم‌رمق است. خوشبختانه مدت‌زمانش نسبتاً کوتاه و حدود ۹۰ دقیقه است؛ اگر طولانی‌تر بود شاید از آن متنفر می‌شدم. نکتهٔ منفی اصلی برای من نورپردازی است، یا بهتر بگویم کمبود آن. فیلم از نظر بصری آن‌قدر تاریک است که در بیشتر مواقع به‌سختی می‌توانید دو موجود عظیم را از هم تشخیص دهید. در پایان هم یک افشای «قرار بود جالب باشد» وجود دارد، اما به‌سختی می‌توان دید که دارند چه‌کسی را نشان می‌دهند — انتخاب بسیار عجیبی است. داستان و شخصیت‌ها فوق‌العاده فراموش‌شدنی‌اند؛ فقط یک فیلم معمولی از نوع «موجودات به شهر کوچک حمله می‌کنند» است — چیزی که همه‌مان قبلاً دیده‌ایم. شبیه Eight Legged Freaks اما بدتر. جان اورتیز نسبتاً بهتر از بقیه ظاهر شده، اگر مجبور باشم کسی را نام ببرم. داستانِ برادران هاوارد هم بسیار پیش‌پاافتاده و ضعیف اجرا شده. فیلمی که حقش بود نقد شود. بدترین اثر در هر یک از دو فرنچایز.