فیلم The Addams Family 1991

تطبیقِ صدادار و وفادار به فضای سریال دههٔ ۶۰. چند لحظهٔ بی‌معنی و صحنه‌های کم‌رمق دارد، اما آنجلیکا هیوستون و رائول جولیا با چنان شور و گیرایی نقش‌ها را می‌ربایند که لااقل کمی از تماشای فیلم لذت می‌برید. اگر بخواهند بازیگر «مورتیشیا» را از میان صدها نفر انتخاب کنند، به‌سختی کسی بهتر از آنجلیکا هیوستون پیدا می‌شد. او در کنار «گومز» (رائول جولیا) که انتخاب درخشانی...

تطبیقِ صدادار و وفادار به فضای سریال دههٔ ۶۰. چند لحظهٔ بی‌معنی و صحنه‌های کم‌رمق دارد، اما آنجلیکا هیوستون و رائول جولیا با چنان شور و گیرایی نقش‌ها را می‌ربایند که لااقل کمی از تماشای فیلم لذت می‌برید. اگر بخواهند بازیگر «مورتیشیا» را از میان صدها نفر انتخاب کنند، به‌سختی کسی بهتر از آنجلیکا هیوستون پیدا می‌شد. او در کنار «گومز» (رائول جولیا) که انتخاب درخشانی برای این نقش است، زندگی شب‌فعال و خانوادگی‌شان را با فرزندان «پاگزلی» (جیمی ورکمن)، «ونزدی» (کریستینا ریچی که تقریباً غیرقابل‌شناسایی شده) و آقاخدمتِ ایستاده و کم‌حرف «لورچ» (کارِل استرویکن) در عمارت گوتیک‌شان می‌گذرانند. زندگی ایدئال‌شان زمانی تهدید می‌شود که عموِ سابقاً مهربان‌شان «فستر» (کریستوفر لوید) توسط چند کلاهبردار فریب می‌خورد تا ادعای ثروت و خانهٔ خانواده را بکند و آن‌ها را از همه‌چیز محروم سازد. آیا گومز می‌تواند این نقشهٔ زیرکانه را پیش از آنکه خانواده‌اش واقعاً مجبور شوند در قبرها بخوابند، خنثی کند؟ بازیگران، نگارش و کارگردانیِ بری سوننفلد در اوجِ کار، ترکیبی سرگرم‌کننده و پارودی‌وار از همه چیزِ مرموز و مک‌گرا فراهم کرده است در حالی که هنوز نوعی فضیلت و وفاداری خانوادگی را پاس می‌دارد—داستان در زمان واقعی روایت می‌شود و از فلش‌بک‌های خوش‌خلقانه به دورهٔ جوانی‌شان هم بهره می‌برد. جلوه‌های تصویری ساده اما موثرند، به‌ویژه در نمایش «دست» جداشده و نامه‌بردارِ وفادارِ خانواده، و فیلمنامه فرصت می‌دهد تا به‌ویژه کریستوفر لوید، اما در مجموع همهٔ بازیگران، دیالوگ‌هایی ارائه دهند که لبخند بر لب می‌آورند بی‌آنکه اغراق‌آمیز باشند. این فیلم بسیار سرگرم‌کننده است و روی پردهٔ سینما ارزش دیدن دارد. نمرهٔ نهایی: ★★★ (۳ ستاره) — من شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک‌بار آن را ببینید.