فیلم Eighth Grade 2018

نمی‌توانم «Eighth Grade» را به درجه‌ای که برخی هم‌سن‌وسالانم داده‌اند ارتقا بدهم؛ برای من آن‌قدر شگفت‌انگیز نبود. با این حال فیلم بسیار خوبی است و واقع‌گرایی ملموسی دارد؛ نوع جوانی‌ای که با دلبستگی به فرمت فیلم‌سازی حس می‌شود. امتیاز نهایی: ★★★ — دوست داشتم. شخصاً پیشنهاد می‌کنم خودتان ببینید. بو برنهم، کمدین اینترنتی و ترانه‌سرای طنز، در نقش نویسنده و کارگردانِ فیلمی دربارهٔ دختری کلاس هشتم در...

نمی‌توانم «Eighth Grade» را به درجه‌ای که برخی هم‌سن‌وسالانم داده‌اند ارتقا بدهم؛ برای من آن‌قدر شگفت‌انگیز نبود. با این حال فیلم بسیار خوبی است و واقع‌گرایی ملموسی دارد؛ نوع جوانی‌ای که با دلبستگی به فرمت فیلم‌سازی حس می‌شود. امتیاز نهایی: ★★★ — دوست داشتم. شخصاً پیشنهاد می‌کنم خودتان ببینید. بو برنهم، کمدین اینترنتی و ترانه‌سرای طنز، در نقش نویسنده و کارگردانِ فیلمی دربارهٔ دختری کلاس هشتم در نگاه اول تناسب چندانی به نظر نمی‌رسد؛ چه می‌داند او از وحشت‌های خاصِ سیزده‌سالگی در عصر اینترنت؟ اما معلوم می‌شود برنهم گزینهٔ کاملاً درستی برای این کار بوده است. «Eighth Grade» هم کمدی است و هم فیلمی هراس‌آور؛ کاوشی صادقانه در اضطراب دوران راهنمایی و تجربهٔ بیرون‌ازخودانهٔ بلوغ. برنهم شخصیت اصلی، کِیلا (با بازی النا الیزی/Elsie Fisher)، را بر پایهٔ تجربه‌های خود از حملات پانیک و اضطراب ساخته و گفته که آن احساس‌ها او را به ترس‌های دوران راهنمایی‌اش یادآوری کرده است. السی فیشر در نقش نوجوان کیلا اجرای قوی‌ای دارد؛ دختری که با تمام ابهامات بلوغ دست‌وپنجه نرم می‌کند. او در سال پایانیِ مدرسه‌ای قرار دارد که هنوز می‌توان آن را «کلاً شهری کودکانه» نامید و شاید کمی بیش از حد به تأییدِ شبکه‌های اجتماعی وابسته است تا روزهایش را بگذراند. مادرش در صحنه نیست، اما پدرش (با بازی جاش همیلتون) که غالباً شب‌ها در آستانهٔ اتاق او ظاهر می‌شود و او را هنگام وب‌گردی مشاهده می‌کند، عشق عمیقی به دخترش دارد و مصر است کمک کند — البته اگر خودش بداند چگونه و آیا اصلاً می‌تواند. در این میان پسرهایی هم حضور دارند؛ مثل «ایدن» (Luke Prael) که علاقه‌ٔ کیلا به او پاسخ داده نمی‌شود و «گِیب» (Jake Ryan) که احساساتی نسبت به او دارد اما متقابل نیست. شاید ارزشش را داشته باشد که کیلا در نظر بگیرد بسیاری از هم‌نسل‌هایش دقیقاً در همان وضعیت او هستند، فقط احساس‌شان را به شکلی متفاوت نشان می‌دهند. تماشای فیلم گاهی سخت است، چون به‌شکلی بیرحم و صادق نشان می‌دهد زندگی نوجوانان امروز برای رویارویی با ورود به بزرگ‌سالی چقدر متفاوت است؛ در معرض صدای تصویری که وقتی من در آن سن بودم وجود نداشت. نوشتار فیلم اصالتی دارد که می‌تواند تماشاگر را از خجالت به خود بپیچاند، گاهی چنان که انسان رغبت کند از صفحه فاصله بگیرد — و این هم نشانهٔ تلاش درخشان بازیگر اصلی است و هم نشانهٔ اجرای دقیق بازیگران مکمل. طنز سیاهِ فراوانی نیز در فیلم وجود دارد که چرخ‌های سفرِ کشفِ هویت او را روان می‌کند و دربارهٔ کمبودها و چالش‌های والدگری مدرن به همان اندازه که دربارهٔ نوجوانیِ امروزی حرف می‌زند. از دید من دیدنش ارزش دارد؛ خوشحالم که مجبور نیستم در دنیای مدرن آن‌ها برای دریافت یا دادن تأیید و تحسینِ مداوم دوام بیاورم.