فیلم Joan of Arc 1948

«اما اگر صد پدر و صد مادر هم داشتم، هرگز نمی‌توانستم برگردم. اکنون باید رو به جلو بروم.» در قرن پانزدهم، پس از صدسال جنگ با انگلستان، فرانسه کشوری شکست‌خورده و ویران است. ناگهان دختری نوجوان از دهات مدعی می‌شود که صداهایی از آسمان می‌شنود که به او می‌گویند لشکر خدا را علیه اورلئان رهبری کند و شاه ضعیف، دوفن شارل هفتم، را بر تخت بنشاند....

«اما اگر صد پدر و صد مادر هم داشتم، هرگز نمی‌توانستم برگردم. اکنون باید رو به جلو بروم.» در قرن پانزدهم، پس از صدسال جنگ با انگلستان، فرانسه کشوری شکست‌خورده و ویران است. ناگهان دختری نوجوان از دهات مدعی می‌شود که صداهایی از آسمان می‌شنود که به او می‌گویند لشکر خدا را علیه اورلئان رهبری کند و شاه ضعیف، دوفن شارل هفتم، را بر تخت بنشاند. ژوان با ایمان خود مردم را گرد می‌آورد، سپاهی تشکیل می‌دهد و به سوی اورلئان پیش می‌تازد — از اینجا تاریخ واقعی در تمام شکوه قهرمانانه و تراژیکش شکل می‌گیرد. این فیلم از سوی برخی منتقدان تند گرفته شد و استودیو آن را در نسخه‌های مختلف کوتاه کرد؛ بنابراین از علاقه‌مندان سینما می‌خواهم حتماً نسخهٔ کامل و در دسترسِ ۱۴۵ دقیقه‌ای را ببینند تا ارزیابی منصفانه‌ای از آن داشته باشند. با بازی اینگرید برگمن در نقش اصلی و کارگردانی ویکتور فلمینگ که آشکارا شیفتهٔ زیبایی طبیعی برگمن است (او هر فرصت ممکن را صرف نشان‌دادن زیبایی او می‌کند)، متأسفانه اثر ترکیبی است از یک حماسهٔ تاریخی الهام‌بخش و نمایش‌های بیش از حد صحنه‌ای و درون‌گیر. برگمن، هرچند که در میان گروهی از بازیگران پشتیبان برجسته قرار گرفته، نقش اصلی را با وقار و تسلط به دوش می‌کشد. او با شور و شوق ویژه‌ای در نقش فرو می‌رود و تماشاگران سینما با اجرای عمیق و احساس‌برانگیزی پاداش می‌گیرند، به‌ویژه در بخش تراژیک آخر فیلم. فیلمنامهٔ ماکسول اندرسون و اندرو هولت (بر اساس نمایشنامهٔ «Joan of Lorraine») بسیار زیبا نوشته شده است؛ دیالوگ‌هایی دارد که خون را به جوش می‌آورند و در عین حال متانت دارند. شاید برخی این نوشته‌ها را کش‌دار یا حتی خسته‌کننده بدانند، اما در دستان برگمن احتمالاً تماشاگران را همان‌طور جذب می‌کند که «دختری از اورلئان» در واقع این کار را کرد. امتیاز: ۷.۵/۱۰ هر کاری می‌کنید، تلاش کنید از نسخهٔ به‌شدت بریده‌شدهٔ فیلم دوری کنید — نسخهٔ اصلی که اندکی کمتر از دو و نیم ساعت است به‌مراتب بهتر است. با این همه، باز هم فیلم چندان فوق‌العاده نیست. اینگرید برگمن به‌طور مستقیم نقشی را بازی نمی‌کند؛ بلکه این حس را قوی القا می‌کند که جوآن واقعاً باید همان‌طور باشد که او نشان می‌دهد! حالت رنجیده و مقدس او همراه با فریادهای جنگی هیجان‌انگیز و التماس‌های صمیمانه‌اش، سخت می‌کند تصور کنیم زن واقعی چیزی جز این بوده است. خوزه فرر در نقش پادشاه ریاکار و خودخواه که حاضر است حتی مادرش را برای یک پول ناچیز بفروشد، با جذابیتی ناخوشایند بازی می‌کند و فرانسیس ال. سالیوان به‌وفور مناسب در نقش اسقف کاشون ظاهر می‌شود، اسقفی که هر خدمتی را که به سود او باشد، انجام می‌دهد تا قهرمان ما به آتش سپرده شود. باقی بازیگران اما ضعیف‌تر عمل می‌کنند: وارد باند، جین لاکهارت و سسیل کلاوی در نقش‌های خود نامتناسب به نظر می‌رسند و لیف اریکسون در نقش محوری دونوا واقعاً ناامیدکننده است. نگارش فیلمنامه کسل‌کننده است و بیش از حد کلامی؛ اجراهای گروهی هرگز حس خروج از فضای بستهٔ صحنه را منتقل نمی‌کنند که این امر صحنه‌های نبرد را تا حد زیادی بی‌اثر می‌سازد و دادرسی‌ها هم بسیار پراکنده‌پرداخته شده‌اند تا خطر واقعی‌ای را که او در این محاکمهٔ فاسد تهدیدش می‌کرد، به‌درستی نشان دهند. شاید فیلم نیاز به کارگردانی در ابعادی بزرگ‌تر از جنس سسیل بی. دمیل داشت — داستان قطعاً این اندازه را می‌طلبد؛ اما این نسخه احساس تنگی و نمایش‌صحنه‌ای بیش از حد فیزیکی دارد. لباس‌ها باشکوه‌اند و نورپردازی تا حدی می‌تواند جمودِ تولید را جبران کند. در مجموع ارزش دیدن دارد، اما اگر ویکتور فلمینگ اندکی تصور خلاقانه‌تری به خرج داده بود، می‌توانست بسیار بهتر باشد.