فیلم Personal Shopper 2016

در فیلم «پرسنال شاپر» ساخته الیویر آسایاس، زندگی تنها که توسط صداهای دوردست آزار می‌بیند، مورد بررسی قرار می‌گیرد؛ مطالعه‌ای ملانکولیک، گاه ناامیدکننده و اغلب درخشان درباره تنهایی، سوگواری و احساس طردشدگی. پیامک، خرید و ارواح! این فیلم متفاوت است. در ابتدا عنوان را اشتباه فهمیدم؛ فکر می‌کردم موضوع درباره اعتیاد به خرید باشد، اما رفته‌رفته روایت معنای عنوان را روشن می‌کند. چالش اصلی در تماشای فیلم، ریتم...

در فیلم «پرسنال شاپر» ساخته الیویر آسایاس، زندگی تنها که توسط صداهای دوردست آزار می‌بیند، مورد بررسی قرار می‌گیرد؛ مطالعه‌ای ملانکولیک، گاه ناامیدکننده و اغلب درخشان درباره تنهایی، سوگواری و احساس طردشدگی. پیامک، خرید و ارواح! این فیلم متفاوت است. در ابتدا عنوان را اشتباه فهمیدم؛ فکر می‌کردم موضوع درباره اعتیاد به خرید باشد، اما رفته‌رفته روایت معنای عنوان را روشن می‌کند. چالش اصلی در تماشای فیلم، ریتم کند داستان است؛ در بخش‌هایی خسته‌کننده و ساکت به‌نظر می‌رسد. اما ترکیب عناصر خیال‌گونه—عنصر فراطبیعی—با درام معمولی، نکاتی جذاب خلق می‌کند که مخاطب را همراه نگه می‌دارد. بخش عمده‌ای از فیلم حول پیامک‌زدن و خرید می‌چرخد و برایم این سؤال پیش آمد که آیا به نوعی با فیلم پیشین کریستین استوارت، «ابرهای سیلس ماریا»، هم‌سنخ نیست. با وجود یکنواختی‌هایی، کریستین استوارت دلیل قابل‌تماشا بودن فیلم است؛ اجرای او خوب است و راز و رمز اتفاقات غیرقابل‌توضیح هم مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. قطعاً قابل تماشاست، اما فیلمی سرگرم‌کننده برای آخر هفته نیست. مخاطب هدفش نامشخص است و احتمالاً عده کمی آن را فیلمی فوق‌العاده خواهند دانست. نمره: ۴/۱۰ خب… چگونه ممکن است که روح پس از مرگ به نوعی همچنان وجود داشته باشد؟ «پرسنال شاپر» را الیویر آسایاس نوشته و کارگردانی کرده است. کریستین استوارت، لارس آیدینگر، سیگرید بوازیز، اندرس دانیلسن لی، تای اولوین و حمّو غریا در آن بازی دارند. فیلم‌برداری اثر را یوریک لو سُو بر عهده داشته است. خلاصه داستان: یک «پرسنال شاپر» در پاریس از ترک شهر خودداری می‌کند تا زمانی که بتواند با برادر دوقلویش—که قبلاً در همان شهر فوت کرده—ارتباط برقرار کند. زندگی او پیچیده‌تر می‌شود زمانی که فردی مرموز از طریق پیامک با او تماس می‌گیرد. این فیلم را نمی‌توان با اطمینان کامل توصیه کرد، هرچند شخصاً تاحدودی از آن خوشم آمد. فیلم در نمایش اول در کن با سوت و اعتراض مواجه شد، اما در نمایش اصلی دوم مورد تشویق طولانی ایستاده قرار گرفت. در بررسی‌ها نمرات بسیار پایین و بسیار بالا را می‌بینید که نشان‌دهنده طراف‌داری تقسیم‌شده نسبت به اثر است. بسیاری انتظار فیلمی در سبک «فعالیت فراطبیعی» را داشتند، درحالی‌که «پرسنال شاپر» فاصله زیادی با آن دارد. این فیلم تأملی است بر سوگواری و پیچیدگی‌های ذهن و وضعیت انسانی در فشار. استوارت تمام توانش را برای کارگردان می‌گذارد؛ اجرایی برجسته ارائه می‌دهد. پایان فیلم یا ایمان شما به آنچه دیده‌اید را تقویت می‌کند یا تخریب می‌کند، اما اگر با مسیر روایت همراه شوید و درباره‌اش بیندیشید، پاداش‌هایی وهم‌آلود و اثیری خواهید یافت. نمره: ۷/۱۰