فیلم Last Year at Marienbad 1961

فیلم حال‌وهوایی تقریباً اثیری دارد. در میان شکوه کاخ‌وار یک هتل لوکس، گروهی از ساکنان بی‌نام برای آخر هفته‌ای شیک گرد آمده‌اند. بین خانم (دلفین سیریگ) و آقا (داچا پیتواف) کششی فوری برقرار می‌شود و او تلاش می‌کند به او اطمینان دهد که این اولین دیدارشان نیست. زن هیچ خاطره‌ای از ملاقات قبلی ندارد، و با روایت ملایم جورجیو آلبرتازی شاهد تلاش مرد برای قانع‌کردن...

فیلم حال‌وهوایی تقریباً اثیری دارد. در میان شکوه کاخ‌وار یک هتل لوکس، گروهی از ساکنان بی‌نام برای آخر هفته‌ای شیک گرد آمده‌اند. بین خانم (دلفین سیریگ) و آقا (داچا پیتواف) کششی فوری برقرار می‌شود و او تلاش می‌کند به او اطمینان دهد که این اولین دیدارشان نیست. زن هیچ خاطره‌ای از ملاقات قبلی ندارد، و با روایت ملایم جورجیو آلبرتازی شاهد تلاش مرد برای قانع‌کردن او هستیم، پیش از آن که وقتشان در شاتو به پایان برسد. دیالوگ چندانی برای پیشبرد قصه وجود ندارد؛ روایت بیش از همه بر تصاویر تک‌سوادِ خیره‌کننده متکی است، در حالی که این دو مانند زوجی رقص‌وار با هم رفتار می‌کنند. ضرب‌آهنگ این رقص بیشتر به حالت روحی او بستگی دارد تا او؛ گاهی خواهان قانع‌شدن است و گاهی مصمم به پس‌زدن او—گرچه با ظرافت. ناامیدی‌های مرد که در کنار عشق شدید قرار دارند، او را پیوسته جلو می‌رانند، اما یکنواختی و بی‌روحی محیط او را در چارچوبی محدود محصور می‌کند. خانه عظیم است؛ راهروهایی بی‌پایان که آینه‌ها و مجسمه‌ها را در خود جای داده‌اند. محوطهٔ بیرونی همگی از شن و سنگ‌ریزه پوشیده است، گویی جزیره‌ای بیابانی در میان خشک‌سالی. میهمانان دیگر او را به بازی و سرگرمی—با کارت یا کبریت—ترغیب می‌کنند، اما این بازی‌ها برای او انگار غیرقابل بردن‌اند، حتی وقتی قواعد ساده را می‌فهمد. تمام فضا گویا برای وسوسه‌کردن، آزار دادن و اغوا طراحی شده است؛ اما آیا کسی در آنجا به آنچه می‌خواهد خواهد رسید؟ فیلم که در حوالی کاخ‌های بزرگ آلمان فیلم‌برداری شده و شامل سالن آینهٔ حیرت‌انگیز «Spiegelsaal» است، این فضاهای عظیم آدمیان را مانند موجوداتی سرد و کم‌اهمیت جلوه می‌دهند؛ من هم همین حس را داشتم، چون نوعی اجتناب‌ناپذیری خالی به جریان اتفاقات رخنه می‌کرد. رویداد چندانی در جریان نیست، پس انتظار زیادی از لحاظ ریتم یا توسعهٔ داستان نداشته باشید—این فیلم بیش از همه زیبایی بصری است که روی پردهٔ بزرگ چشم‌نواز است و موسیقی قدرتمند فرانسیس سیریگ آن را تکمیل می‌کند. آیا همهٔ این‌ها قرار است سال آینده هم دوباره اتفاق بیفتد؟