فیلم Moneyball 2011

فیلمی متناسب با توانایی‌های برد پیت. داستان به اندازهٔ کافی جذاب است، روند و کارگردانی‌اش خوب است و جاناه هیل هم بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، به‌ویژه که تا پیش از این کمتر او را در نقش‌های جدی دیده بودیم. من با بیسبال ارتباطی ندارم — خب، من بریتانیایی هستم. وقتی شبکه‌های کابلی بریتانیا شروع به پخش بیسبال کردند سعی کردم با آن ارتباط برقرار کنم، اما...

فیلمی متناسب با توانایی‌های برد پیت. داستان به اندازهٔ کافی جذاب است، روند و کارگردانی‌اش خوب است و جاناه هیل هم بازی قابل‌قبولی ارائه می‌دهد، به‌ویژه که تا پیش از این کمتر او را در نقش‌های جدی دیده بودیم. من با بیسبال ارتباطی ندارم — خب، من بریتانیایی هستم. وقتی شبکه‌های کابلی بریتانیا شروع به پخش بیسبال کردند سعی کردم با آن ارتباط برقرار کنم، اما هیچ‌گاه مرا جذب نکرد. تنها سهم من در هر گفت‌وگویی دربارهٔ این ورزش این است که به‌خاطر فیلم Major League از تیم کلیولند ایندیانز حمایت می‌کنم؛ فیلمی که هنوز هم مرا می‌خنداند. خلاصهٔ داستانِ Moneyball مرا کنجکاو کرد: داستان موفقیت ورزشی مبتنی بر ترکیبی نامحتمل از ریاضیات (که من به‌شدت از آن گریزانم)، زکاوت و بازیکنانی که به‌نظر می‌رسید مناسب تیم نباشند. بعد از دیدن فیلم، خوش‌بختانه Moneyball جایگاهش را در لیست فیلم‌های موردعلاقه‌ام به‌دست آورد. طبیعی است که با بررسی واقعیت‌های فصل ۲۰۰۲ اوکلند آتلتیک‌ها درمی‌یابید که بعضی حقایق کش داده شده، برخی شخصیت‌ها تغییر یافته و بخش‌هایی حذف شده تا داستان بهتر از آب درآید. اما نکتهٔ کلیدی همان شکل‌دادن تیم با بودجه‌ای بسیار اندک است؛ و همین موضوع، روند ۲۰ برد متوالی آن‌ها را دستاوردی فوق‌العاده نشان می‌دهد. بعد ریاضیاتی داستان از طریق تعامل مدیرکل بیلی بین (برد پیت) و دست راست اقتصادی او پیتر برند (جونا هیل) به‌خوبی توضیح داده می‌شود. عملیات پشت‌صحنهٔ بیسبال با فصاحت و جذابیت در فیلمنامهٔ عالی (استیون زایلیان و آرون سورکین) روشن شده است. در نهایت ترکیب صحنه‌های میدانی، روابط خانوادگی و نحوهٔ گردآوری تیم به‌خوبی در کنار هم قرار می‌گیرند. این فیلم هم هیجان دارد، هم احساس برمی‌انگیزد و در عین حال از نظر فکری هوشمندانه است؛ بنابراین Moneyball قطعاً فیلمی است که حتی غیرهواداران بیسبال می‌توانند از آن لذت ببرند. نمره: ۹/۱۰ تماشای خسته‌کننده — دیگر نخواهم دید و توصیه‌اش نمی‌کنم مگر اینکه هم‌زمان طرفدار بیسبال و آمار یا تجارت مالی باشید. با حضور جونا هیل، کریس پرت، برد پیت و فیلیپ سیمور هافمن، فکر می‌کردم دست‌کم فیلم جالب باشد، اگر نه سرگرم‌کننده. اما از همان ابتدا که معلوم می‌شود فیلم دربارهٔ بیسبال است، امیدوار بودم به‌طرزی سرگرم‌کننده و مفرح روایت شود. به‌نظر می‌رسد جونا هیل از اینکه همیشه در نقش‌های «باحال» است خسته شده. فردی را می‌شناسم که احتمالاً از این فیلم به‌عنوان طرفدار آمار بیسبال لذت خواهد برد؛ و اگر آن فرد را نمی‌شناختم، واقعاً نمی‌فهمیدم این فیلم چرا ساخته شده است. نمی‌توانم این را بیش از حد تأکید کنم: این فیلم دربارهٔ اعداد سرد و سخت است و دربارهٔ این‌که چگونه این اعداد می‌توانند زندگی واقعی افراد را در دنیای بیسبال تحت‌تأثیر قرار دهند. فیلم خوب و پشت‌صحنه‌ای دربارهٔ بیسبال. عموماً فیلم‌های ورزشی جزو علاقه‌مندی‌های اصلی من نیستند، اما این فیلم فهرست جالبی از نامزدهای جوایز داشت — شش نامزدی اسکار (نخستین فیلم، فیلمنامهٔ اقتباسی، بهترین بازیگر، بهترین بازیگر مرد نقش مکمل، بهترین تدوین و بهترین میکس صدا) و سه نامزدی بفتا — هرچند در نهایت برنده نشد. واقعیت این است که موضوع ورزش می‌تواند بستر ساخت فیلم‌های بسیار خوبی باشد. مضمون فیلم ساده اما به‌خوبی به‌کار گرفته شده: مدیر یک تیم بیسبال با اندازهٔ متوسط ناچار می‌شود بازیکنان جدید جذب کند و تا حدی با تیم‌های قوی‌تر و پردرآمد رقابت کند. او برای متعادل‌کردن اوضاع، استراتژی تیم را از نو می‌اندیشد؛ از روش جذب و ارزیابی بازیکنان تا آنچه در میدان رخ می‌دهد. بنابراین فیلم دربارهٔ بیسبال است اما با صحنه‌های بازی کم — چیزی که شاید طرفداران فیلم‌های ورزشی همیشه دوست نداشته باشند. شخصاً از آن خوشم آمد چون نمای روشنی از آنچه پشت‌صحنهٔ تیم‌هایِ رقابتی اتفاق می‌افتد — در ادارات و رختکن‌ها — به ما نشان می‌دهد. جالب بود ببینیم چگونه ریاضیات، آمار و تحلیل اعداد می‌تواند در انتخاب بازیکنان و استراتژی‌های مسابقه تعیین‌کننده باشد. موضوعی که احتمالاً خشک و فنی به‌نظر می‌رسد، به یک فیلمنامهٔ عالی تبدیل شده است. برد پیت بازیگر خوب و کاریزماتیکی است و از تمام حضور و جذابیت خود در این فیلم بهره می‌برد. او فیلم را هدایت می‌کند و نمایشی رضایت‌بخش ارائه می‌دهد. جونا هیل هم نقش یک ریاضیدان خلاق را به‌خوبی ایفا می‌کند که ظاهراً کم‌ترین تناسب را با تصویرِ همیشگیِ افرادِ علاقه‌مند به اعداد دارد. از سوی دیگر کار فیلیپ سیمور هافمن را در این فیلم چندان دوست نداشتم — به‌نظر می‌رسد نقش او آن‌قدرها برای به‌کارگیری توانایی‌هایش فراهم نبوده و زمان کمی روی صحنه داشته است؛ پس ایراد از بازیگر نیست. کارگردانی Bennett Miller عموماً قابل‌قبول است و ریتم خوبی به فیلم می‌دهد؛ پویایی‌ای که فیلم را از زمین‌گیر شدن نجات می‌دهد. تصویربرداری تیز، پویاتر و رنگارنگ است و دکورها، به‌ویژه فضای دوردست و رختکن‌ها، با جزئیات خوب طراحی شده‌اند. جلوه‌های صوتی مناسب‌اند و موسیقی متن محتاطانه اما کارآمد است. Moneyball با کارگردانی و بازی‌های درخشان و یک داستان واقعی جذاب که به‌طرز چشمگیری همه‌چیز را در دنیای بیسبال تغییر داد، گل زده است. Moneyball از بهترین نمونه‌های فیلم‌های ورزشی است. استفادهٔ هوشمندانهٔ بنت میلر از سکوت در لحظات اوج، بار احساسی و تنش صحنه‌ها را تقویت می‌کند؛ به این ترتیب تماشاگر ضربهٔ عمیق‌تری از آن لحظات می‌گیرد و بازگشت موسیقی امید و گشایش را برجسته می‌کند. میلر از قوت‌های بازیگری برد پیت نیز به‌خوبی بهره می‌برد و دیالوگ‌ها و تبادل‌های طنزآمیز زیادی بین شخصیت او و بازیکنان، مربیان و کارکنان فراهم می‌کند. هیجان و احساس برد پیت در صحنه‌هایی که با دخترش است جلوه‌گر می‌شود و نشان می‌دهد او چگونه تلاش می‌کند ترسش از آینده و تأمین خانواده را پنهان کند در حالی که برای عقایدش می‌ایستد. من خودم طرفدار بیسبال نیستم، اما این فیلم جذاب است؛ و اینکه داستان بر اساس واقعیت است، آن را بهتر می‌کند. کارگردانی، بازیگری، فیلمنامه و داستان همه فوق‌العاده‌اند. Moneyball برنده است.