فیلم Christy 2025

سیدنی سوینی با کاریزمای خوبی نقش زنی جوان را بازی می‌کند که همزمان با پذیرش هویت خود، متوجه می‌شود توانایی‌های مبارزه‌اش بسیار قوی است. او، کریستی سالترز، ناچار است رابطه‌اش با روزی (جس گابور) را از مادر کمی سخت‌گیرش (مریت ویور) مخفی نگه دارد، در حالی که مهارت‌هایش توجه یک پروموتر را جلب می‌کند؛ مردی که سبک بی‌رحمانهٔ او را می‌بیند و او را نزد...

سیدنی سوینی با کاریزمای خوبی نقش زنی جوان را بازی می‌کند که همزمان با پذیرش هویت خود، متوجه می‌شود توانایی‌های مبارزه‌اش بسیار قوی است. او، کریستی سالترز، ناچار است رابطه‌اش با روزی (جس گابور) را از مادر کمی سخت‌گیرش (مریت ویور) مخفی نگه دارد، در حالی که مهارت‌هایش توجه یک پروموتر را جلب می‌کند؛ مردی که سبک بی‌رحمانهٔ او را می‌بیند و او را نزد مربی‌اش، جیم مارتین (بن فاستر) می‌فرستد. در ابتدا این مرد می‌خواهد از دستش خلاص شود، اما کم‌کم درمی‌یابد که او می‌تواند به چیز بزرگ‌تری برسد. روشن است که هرگونه «سیالیت» در گرایش جنسی‌اش پذیرفته نخواهد شد و وقتی روزی مرد جدیدی پیدا می‌کند، خیلی زود کریستی با جیم وارد رابطه می‌شود و ازدواج می‌کنند. پیشرفت حرفه‌ای تحت حمایتِ شخصیت مرموزی مانند دون کینگ (چد کولمن) آغاز می‌شود؛ با تمام تعهدات، فداکاری‌ها و پول‌هایی که همراه دارد — اما هرچه او موفق‌تر می‌شود، شکاف‌های زیادی در زندگی شخصی‌اش آشکار می‌گردد: کوکائین وارد ماجرا می‌شود و دینامیک رابطه‌اش با همسرش به شکلِ سرکوب‌گرانه و کنترل‌کننده‌تری درمی‌آید. از منظر حرفه‌ای، او قرار است به نقطهٔ اوج برسد با مبارزهٔ معروفش برابر لِیلا علی، و از منظر شخصی باید پرسید این ازدواج سمی تا چه حد دوام خواهد داشت؟ داستان دستاوردهای این زن قطعاً ارزش روایت دارد و من یادم می‌آید هیاهویی که حول مبارزهٔ علی در سال ۲۰۰۳ وجود داشت، اما با وجود تلاشِ سوینی، این فیلم از نظر ریتم نابرابر و به‌صراحت نمایش نسبتاً بی‌روحی از زندگی مارتین ارائه می‌دهد. فیلم بیش از حد روی مرحلهٔ شکل‌گیری تمرکز می‌کند، بسیاری از جنبه‌هایی که او را دوست‌داشتنی می‌کردند پاس‌کاری می‌شوند و خیلی وقت‌ها به ملودرامی ناامیدکننده می‌لغزد که شور و زندگی‌ای را که این موضوع مستحقش بود، از آن می‌رباید. فاستر ظاهر مناسبِ نقش را دارد، اما شخصیت او هم دست‌نخورده باقی مانده و برایم سخت بود دلیل اینکه کریستی اصلاً جذبش شده — چه رسد به ازدواج با او — را بفهمم، به‌ویژه زمانی که او برایش یک ست صورتی هدیه آورد. برای فیلمی که دربارهٔ اعتیاد در اشکال مختلف است، احساس فوریت یا جرقه‌ای در آن نیست — واقعاً چند بار به ساعت نگاه کردم چون این دو ساعت و ربع خیلی کُند جلو می‌رود. صحنه‌های اکشن که وجود دارند خوب اجرا شده‌اند، اما تعدادشان برای غرق‌ماندن در طبیعتِ بدنی و متضاد زندگی این زن کافی نیست و از این نظر این فیلم هم مانند بسیاری از مبارزات اولیهٔ او دچار ناهماهنگی است. حیف.