فیلم Pawn Sacrifice 2014

با دیدن این فیلم، برای من «در جستجوی بابی فیشر» تمام شد. بابی فیشر را به‌عنوان یک نابغه شطرنج آمریکایی می‌شناختم، اما جز دیدن فیلم «در جستجوی بابی فیشر» چیز زیادی دربارهٔ زندگی او نمی‌دانستم، بنابراین از این فیلم بسیار متشکرم. فیلم‌ساز صاحب کارهایی جنجالی، این اثر را برای الهام‌بخشی ساخته است؛ هرچند کمی برایم مبهم است که چطور باید آن را ارزیابی کرد. فیشر بازیکن...

با دیدن این فیلم، برای من «در جستجوی بابی فیشر» تمام شد. بابی فیشر را به‌عنوان یک نابغه شطرنج آمریکایی می‌شناختم، اما جز دیدن فیلم «در جستجوی بابی فیشر» چیز زیادی دربارهٔ زندگی او نمی‌دانستم، بنابراین از این فیلم بسیار متشکرم. فیلم‌ساز صاحب کارهایی جنجالی، این اثر را برای الهام‌بخشی ساخته است؛ هرچند کمی برایم مبهم است که چطور باید آن را ارزیابی کرد. فیشر بازیکن بزرگی بود اما مشکلات روانی هم داشت، بنابراین می‌توان او را به جان نش در «عقل زیبا» تشبیه کرد: هر دو از حوزه‌های مختلف اما بسیار هوشمند بودند. فیلم تا حدودی ملی‌گرایانه است و بر پیروزی آمریکایی‌ها بر روس‌ها در شطرنج تأکید می‌کند، از این جهت من بی‌طرف می‌مانم. تمرکز اصلی روی نحوهٔ شکل‌گیری زندگی فیشر از طریق بازی‌ای است که نیازمند ذهنی تیز است. روایت با خلاصه‌ای از کودکی شروع می‌شود و خیلی زود به رقابت‌های بزرگسالان و حضور فیشر در بزرگ‌ترین تورنومنت‌ها می‌پردازد. تصویربرداری خوب و صحنه‌ها هیجان‌انگیزند؛ به‌ویژه توبی مگوایر در نقش اصلی درخشان است. لیو اشبرایر هم با نقشی ناپیوسته اما قابل‌توجه، غافلگیری خوبی بود. فیلم خوب است اما ناقص به‌نظر می‌رسد و می‌توانست عمیق‌تر باشد؛ تأثیرگذار هست اما چندان الهام‌بخش نیست، و این باعث می‌شود در فیلمنامه شک داشته باشم. مردی مثل فیشر و فیلمی دربارهٔ او شایستهٔ نامزدی در جوایز بین‌المللی از جمله گلدن گلوب و اسکار بود، اما متأسفانه در گیشه و در جشنواره‌ها توفیقی نداشت؛ اگرچه نقدهای مثبتی گرفت. اگر فیلم را ببینید متوجه می‌شوید که چیزی کم است؛ امیدوارم فیلمساز دیگری روزی فیلمی باشکوه‌تر دربارهٔ او بسازد. در مجموع تماشای آن ارزش دارد، ولی میزان لذت شما تا حدی بستگی دارد به اینکه بیشتر به بازی شطرنج او علاقه‌مندید یا به مسائل شخصی‌اش. (7/10) این می‌توانست روایت جذابی از زندگی پراضطراب نابغهٔ شطرنج آمریکایی، بابی فیشر، باشد؛ متأسفانه توبی مگوایر آن‌قدر قانع‌کننده نبود که برایم نقش او را باورپذیر کند. زندگی این نابغه و شیاطین درونش خوب مستند شده است، اما این بازآفرینی گاهی به سمت ملودراما می‌رود و بازی نقش اصلی بیش از حد یک‌بعدی است، طوری که در برداشت نخست او را فردی نامطلوب نشان می‌دهد. فیلم از فلش‌بک‌هایی استفاده می‌کند تا به علل پارانویا و بی‌اعتمادی او اشاره کند: مادری کمونیست در آمریکا داشت و از سنین کم باور داشت که اف‌بی‌آی او را زیر نظر دارد—نوعی نوروز که هرگز از او جدا نشد—بنابراین توانایی‌اش در تشکیل روابط معنادار هرگز رشد نکرد. حضور لیو اشبرایر که بیشتر در انتها دیده می‌شود، تاحدی وقار و حرفه‌ای‌گری رقیب اصلی، بوریس اسپاسکی، را نشان می‌دهد، اما این تمجید به‌طور نسبتاً سنگین و کم‌رغبت ارائه شده است. فیلم تا حدی اثربخشی نبرد شطرنج دوران جنگ سرد را به‌خوبی به نمایش می‌گذارد، ولی می‌توانست با شخصیت‌پردازی جسورانه‌تر و کمتر کلیشه‌ای، تجربه‌ای جذاب‌تر ارائه دهد.