فیلم The Lost Bus 2025

خب، آتشفشان که نیست، اما در بقیه موارد فیلم عملاً ترکیبی سرراست از «قله دانته» (1997) و «سرعت» (1994) است—فقط این‌بار متیو مک‌کانهی راننده اتوبوس است. روایت با سابقهٔ خانوادگی آشفتهٔ کوین آغاز می‌شود؛ او تازه طلاق گرفته، تلاش می‌کند با پسر بی‌علاقه‌اش شان (که در واقع پسر واقعی او، لیوی است) آشتی کند و از مادرش کی که روی صندلی چرخدار است مراقبت می‌نماید....

خب، آتشفشان که نیست، اما در بقیه موارد فیلم عملاً ترکیبی سرراست از «قله دانته» (1997) و «سرعت» (1994) است—فقط این‌بار متیو مک‌کانهی راننده اتوبوس است. روایت با سابقهٔ خانوادگی آشفتهٔ کوین آغاز می‌شود؛ او تازه طلاق گرفته، تلاش می‌کند با پسر بی‌علاقه‌اش شان (که در واقع پسر واقعی او، لیوی است) آشتی کند و از مادرش کی که روی صندلی چرخدار است مراقبت می‌نماید. در حالی که مشغول سرویس مدرسه است، دودهایی را از تپه‌های بالای شهر می‌بیند؛ شهری که ماه‌ها باران نیامده و بادهایی تا حدود ۶۰ مایل در ساعت دارد، بنابراین جنگل مثل انبار باروت آمادهٔ اشتعال است. یکی از خطوط برق در ارتفاع قطع شده و جرقه‌ها آتش‌سوزی‌ای را شعله‌ور می‌کنند که به سرعت گسترش یافته و گروهی از کودکان را در مدرسه در مسیر آتش گرفتار می‌کند. وقتی کسی دیگر در دسترس نیست، کوین با اکراه داوطلب می‌شود تا آن‌ها را با اتوبوس ببرد. ملاقات او با معلم وسواسی بچه‌ها، مری (آمریکا فررا)، در ابتدا چندان دلگرم‌کننده نیست، اما همان‌طور که آتش به آن‌ها نزدیک می‌شود و سفرشان تبدیل به مسئلهٔ جان می‌شود، تردیدها کم‌کم از بین می‌رود. مک‌کانهی عملکرد قابل قبولی دارد، اما مشکل اصلی فیلم فقدان حس واقعاً جدی خطر در سراسر آن است. با وجود جلوه‌های بصری درخشان و صدابرداری موثر، فیلم هرگز تماشاگر را قانع نمی‌کند که قرار است سرنوشت فاجعه‌باری برای کودکان رخ دهد؛ وقتی این موضوع روشن می‌شود، بقیهٔ فیلم ریتم قابل قبولی دارد اما چیز چندان ویژه‌ای ارائه نمی‌دهد. فیلم بر پایهٔ رویدادهای واقعی ساخته شده و گاه آشفتگی و تلاشی را که مأموران برای مهار آتش‌هایی می‌کنند که از دفاع‌های زمینی عبور و عملیات هوایی را نیز مختل می‌سازند، نمایش می‌دهد. همچنین زشتی‌های رفتار انسانی—غارتگران و فرصت‌طلبانی که از برهم‌خوردن نظم سوءاستفاده می‌کنند—را برجسته می‌کند. فیلم یادآور می‌شود که وقتی طبیعت از ما خسته می‌شود، انسان تا چه حد کوچک و آسیب‌پذیر می‌تواند به نظر برسد، و در عین حال نشان می‌دهد که طبیعت چقدر سریع می‌تواند بازسازی شود؛ اما این ویژگی‌ها چندان ربطی به کیفیت بازیگران یا دیالوگ‌های نسبتاً ضعیف داستان ندارد. تماشایش جذاب است، اما به نظرم یک‌بار دیدن آن کافی است.